Door: Peter Middendorp » Meer blogs van Peter Middendorp 
Gepubliceerd: woensdag 16 april 2008 22:43
Update: woensdag 16 april 2008 22:51
Mariëtte Hamer is al een tijdlang Kamerlid voor de PvdA. Bij de laatste kabinetsformatie had zij erop gerekend staatssecretaris van Onderwijs te worden. Sinds de keuze op Sharon Dijksma viel, vindt zij haar niet aardig meer. Ter compensatie mocht Hamer vicevoorzitter van de fractie worden.
Als Hamer de Kamer inloopt en er blijkt iemand op de zetel van de vicefractievoorzitter te zitten, loopt zij er niet even naartoe, maar blijft zij in de dooie hoek van de overtreder staan, en kijkt zij net zo lang naar opzij tot het tot de overtreder doordringt welke onbeschaamdheid hij heeft begaan, en hij zich uit de voeten maakt.
Ze heeft een uitgesproken slepende manier van zich voortbewegen. Daar kan een diepe verveling aan ten grondslag liggen, of lichamelijk ongerief – dan neem ik de observatie terug.
Hamer moet tot de minst geïnterrumpeerde spreeksters van het parlement behoren. Haar toespraken duren lang, er wordt niets in gezegd, alleen multiculturele waarheden als een koe. Haar collega’s luisteren haar speeches uit, laten ze over zich heen komen; hoe minder je haar onderbreekt, des te sneller ze weer gaat zitten.
Op feestjes zie je haar niet veel. Als ze wel aanwezig is, gaat zij op een tafel zitten, niet ver van de schalen met gehaktballetjes. Die worden met de volle hand voor de mond gebracht, vlak voor de geopende lippen gehouden, waarna een wijsvinger de gehaktbal een laatste, haast bevallige duw naar binnen geeft.
Enkele maanden geleden werd fractievoorzitter Jacques Tichelaar aan zijn hart geopereerd. Toen mocht Hamer zijn taken overnemen. Gisteren werd bekend dat Tichelaar niet meer zodanig zal herstellen dat hij het fractievoorzitterschap weer op kan nemen. Hij zal terugkeren, ergens in juni, maar alleen als gewoon Kamerlid.
Journalisten kwamen haar gisteren meteen commentaar vragen. Dit bracht haar in een moeilijke positie. Ze moest zich deemoedig tonen, want Tichelaar zou nooit meer helemaal de oude worden. Van de andere kant lag het voorzitterschap nu voor haar open. Hamer kon haar blijdschap niet bedwingen, ze glunderde met heel haar hoofd en wezen. Noodgedwongen koos zij voor een vlucht naar voren: ‘We zijn vandaag alleen maar heel blij dat Jacques terugkomt.’