Door: Leon Brouwers » Meer blogs van Leon Brouwers
Gepubliceerd: zondag 5 februari 2012 21:26
Update: zondag 5 februari 2012 21:46
Ik heb me in mijn leven vaak afgevraagd wanneer ik volwassen zou worden of me zo zou voelen.
Aanvankelijk had ik de illusie dat dit wel eens op mijn acht-tiende kon gebeuren. Op die leeftijd lustte ik bier, had ik schaamhaar, stemrecht en een rijbewijs maar volwassen voelde het totaal niet.
Op mijn eenentwintigste ?hetzelfde verhaal; samenwonen, een baan, mensen die me met ‘meneer’ aanspraken maar nog steeds geen idee of het me volwassenheid had gebracht.
De jaren trokken voorbij en daarmee allerlei nieuwe mijlpalen. 25 jaar, dertig, buikje, grijze haartjes, serieuze gesprekken maar altijd nog dat jongensachtige gevoel.
Het bleef zelfs bestaan nadat ik vader was geworden. Dit ?bevreemde mij nog het allermeeste en ik had me er daarom ?al bij neergelegd dat ik waarschijnlijk nooit volwassen zou worden en verder gewoon als jongen door het leven zou stappen.
Totdat ik onlangs een keer samen met mijn kinderen naar Sesamstraat zat te kijken en ik erachter kwam dat het potverdikkie al gebeurd was.
Bert en Ernie deden hun stukje en daar waar ik me vroeger ?toch altijd verbonden voelde ?met Ernie, voelde ik nu plot-?seling een sterke sympathie ?voor Bert.
Sterker nog, ik merkte dat ik me een beetje ergerde aan de vrijpostige houding van Ernie en ik begreep plotseling hoe Bert zich al die jaren gevoeld moet hebben.
Duiven in plaats van badeendjes, dat is het. Ik ben een Bert ?geworden, ik ben een volwassene.
Wat nu?
Uw column in De Pers? Stuur uw pennevrucht (maximaal 350 woorden) naar mijncolumn@depers.nl