Door: Hille van der Kaa » Meer blogs van Hille van der Kaa
Gepubliceerd: maandag 23 augustus 2010 07:49
Update: woensdag 19 oktober 2011 15:24
Wat een zomer. Zinderende hitte op een verlaten kantoor. Vier weken buffelen als plaatsvervangend directeur, annex secretaresse, annex complete binnendienst. Terwijl mijn vriendinnen ronddobberden op de gracht, werkte ik elke dag tot een uur of negen door. Om daarna uitgeput op een terrasje neer te ploffen en gauw weer naar huis te gaan.
Daarna op pad. Met Remco. Twee weken naar een overvol vijfsterrendorp aan de Côte d’Azur. Afschúwelijk. Overdag gillende kinderen en hysterische ouders. ’s Avonds netjes opzitten tijdens het eten en verplichte dansjes bij de bonte avond. ’s Nachts het geluid van ruziënde buren en hun goedmaakmethode. Geen ontkomen aan. Na één week lachen om andere vakantiegangers en schelden op de buren hielden we het voor gezien. Drie dorpen verderop vonden we een stacaravan. Waar we genoten van de barbecue en een boek. En de rust. Een verademing.
Maar om eerlijk te zijn, stond het begin van de zomer vooral in teken van De Grote Onzekerheid. Een onrustig gevoel over een vergeten pil. Ruim drie weken over tijd. Ik vertelde het Remco pas aan het begin van onze autorit naar Frankrijk. Hij nam spontaan de eerste afslag op zoek naar de dichtstbijzijnde drogisterij voor een test. Voor niets. Nog geen twee uur later gaf een verschrikkelijke kramp uitsluitsel. Gewoon ongesteld. Niets aan de hand. Geen zwangerschap, geen baby. Remco kon zijn teleurstelling moeilijk verbergen. Ik heb me de rest van de vakantie afgevraagd of ik nu verdrietig of opgelucht was. Verder niet meer over gepraat.
Nu slingeren de vakantiespullen door de woonkamer. Op tafel een verpieterd welkomstboeket van pa en ma. Opruimen doen we morgen wel. Nog twee dagen vakantie. Genoeg tijd voor boodschappen en oneindige wassen draaien. Daarna begint het normale leventje weer. Benieuwd wat er komen gaat. Vakantietijd geldt vaak als een periode waarin mensen tot nieuwe inzichten komen. Waarna ze het roer omgooien. Het zal me niet verbazen als een aantal collega’s nieuwe plannen ontvouwt. Niet voor mij deze keer. Gelukkig niet.
* Volg de belevenissen van Aniek, hipo in barre tijden, elke maandag in De Pers.