Door: Hille van der Kaa » Meer blogs van Hille van der Kaa
Gepubliceerd: maandag 30 augustus 2010 08:38
Update: maandag 30 augustus 2010 11:41
Baas Joost kan zijn draai niet vinden. Hij loopt wat heen en
weer over de werkvloer, zonder een echt doel. Hij rommelt wat in
papieren, gooit een bekertje in de prullenbak. ‘Ik weet het niet Aniek,
iets klopt er niet.’
Joost oogt anders dan voor zijn vier weken Maleisië. Bruiner, dat
zeker. Maar ook met een andere blik in zijn ogen. Hij praat
onsamenhangend over zijn vakantie-indrukken. Prachtige natuurparken, een
andere kijk op de wereld. Joost heeft veel gereisd in zijn leven, zo
vertelt hij. Maar iets in Maleisië heeft hem geraakt. Hij weet niet goed
wat. Terwijl baas Joost zijn rust probeert te vinden, werken wij met
frisse tegenzin de achterstallige orders weg. Collega’s klagen over
regen, files en de nieuwe koffieautomaat. Business as usual. Vreemd hoe
het vakantiegevoel binnen een uur plaatsmaakt voor dezelfde
kantoorgrappen als anderhalve maand geleden. Alsof niemand spannende
avonturen heeft beleefd in zomerse oorden.
Joost sluit zich op in zijn kantoor. Door het raam zien we hoe hij de
papieren op zijn bureau één voor één verfrommelt en in de prullenbak
gooit. Dossiermappen verdwijnen in de versnipperaar. Als hij zijn kast
met veel geweld opengooit, grijp ik in. Ik gooi zijn deur open. ‘Wat ben
je toch aan het doen man?’ Hij trekt zijn wenkbrauw op en kijkt me
schaapachtig aan. ‘Gewoon wat aan het opruimen, bemoei je er niet mee.’
Om vervolgens de inhoud van zijn kast met veel geweld op de grond te
schuiven.
Ik laat hem en werk mijn eigen zaken af. Geen bijzonderheden. Aan het
einde van de middag belt Remco. Zoals altijd. Wat ik wil eten. Hij
staat in de supermarkt en twijfelt tussen twee soorten pasta. Twee uur
later staat het bord tortellini met een glas rood voor mijn neus. Remco
heeft gekookt. Zoals altijd.
Werkdag één na de vakantie en de hele zomer lijkt vergeten. Hij gaat
sporten, ik kijk met de laptop op schoot naar mijn series. Om twaalf uur
gaan we slapen om morgen te beginnen aan precies eenzelfde dag. Iets in
mij zegt dat regelmaat prettig is, iets in mij schreeuwt dat er iets
niet klopt. Ineens begrijp ik baas Joost heel goed.
* Volg de belevenissen van Aniek, hipo in barre tijden, elke maandag in De Pers.