Door: Sigrid Kemphaan » Meer blogs van Sigrid Kemphaan
Gepubliceerd: donderdag 7 april 2011 09:31
Update: donderdag 7 april 2011 10:00
Vaak reis ik met de trein naar Schiphol. Veel nationaliteiten reizen van en naar hun zakenadres via deze trein. Mijn talenkennis wordt zo aardig bijgehouden wanneer deze buitenlandse conversaties ter ore komen. Echter deze mensen leer je pas echt kennen, als je er zelf in het land hebt gewoond.
Jaren geleden besloot ik in Barcelona Spaanse les te volgen. Daarbij kun je een zelfstandige woonruimte huren of tijdelijk in een hotel zitten gedurende die periode. Maar dan nog leer je de taal niet echt en zeker niet de cultuur. Daarom verbleef ik in een gastgezin met een vader, moeder en twee kinderen. De vader was internationaal georiënteerd want hij werkte op de plaatselijke luchthaven. De moeder was erg belezen en de kinderen zaten op goede scholen.
Kouwe piso
Ik werd daar thuis verwelkomd met een bord paella. Compleet met inktvis en schelpdieren. Zo van: “Je bent in Spanje en dat zul je weten ook” Dit merkte ik ook tijdens het avondeten. Deze wordt tussen 10 en 11 uur s’ avonds geserveerd. Onder de tafel was een verwarmingselement omdat er door het hele appartement (‘piso’ in het Spaans) geen verwarming aanwezig was. Fijn als je precies in de koudste maand komt. De volgende morgen kreeg ik thee en cakes en koekjes geserveerd als ontbijt.
De eerste schooldag ging niet door vanwege een feestdag genaamd Allerheiligen. De dag erna begon de schooldag. Als lunch kreeg ik een compleet stokbrood met een visfilet erop mee. Op weg naar school leerde ik het verkeer in Barcelona kennen. De zoon van de familie wees me de weg. Eerst langs het Nou Camp stadion van FC Barcelona lopen en dan oversteken naar de bushalte. De bus nemen en vijf of zes haltes verderop uitstappen. Onderweg zag ik dat de wegen in Barcelona vijfbaans waren. Verbazing alom toentertijd. En zo leerde ik het Spaanse leven kennen.
Zonnetje boeit niet
Wat hielp bij mijn verdere loopbaan? Ik werkte bij een internationaal bedrijf om Spaanse klanten te helpen. Eén keer, op een hete zomerdag belde een Spaanse klant en mijn collega nam op. Zij was slechts als toerist in Spanje geweest en begon uitgebreid te vertellen over de hoge temperatuur die ons koude kikkerlandje toen in zijn greep had. “Sir, you cannot believe it, it’s so hot here!”. Dat de Spanjaarden hun plaatselijke hitte in de hoeveelheid “calor” dagelijks bezigen, was haar niet bekend.
Fútbol
Zo zoetjes aan bouwde ik een aardige band op met de Spaanse klanten. Informeerde naar hun zaken, hun thuissituatie en voetballen. Zelfs als niet-voetballiefhebster is dit hét aanspreekpunt om het ijs te breken bij een Spaanse klant. Ook het feit dat ik Spaans sprak werd erg gewaardeerd. Op de enkeling na die zei: “Je spreekt Spaans zoals Louis van Gaal”. En ik wist nu niet of ik dit als compliment moest aanvaarden of niet.
03/04/11 www.DeOndernemer.nl
Foto Jacques Jullens
www.jullens.biz
Sigrid is geboren in een dorp in de Randstad. Na de middelbare school ging ze naar Spanje om Spaans te leren.
In haar jeugd roemde haar vader haar schrijverstalent en zo begon ze met het schrijven van haar eerste boek. Na een arbeidsconflict, een mislukt huwelijk en voor de school voor haar zoon is ze naar het platteland verhuisd om daar een nieuw leven te beginnen.
Onlangs verscheen haar boek 'Rijdend naar de Overwinning' bij
www.boekscout.nl. Een boek over familieangsten vermomt als Hoogintelligent Autisme uiteengezet met behulp van de Secret en Tao. Ook de Zoektocht naar goed onderwijs wordt beschreven.
Momenteel werkt Sigrid aan het vervolg op dit boek en zet ze regelmatig columns op
www.rbcourant.nl over alledaagse situaties die zo gewoon lijken maar niet echt zijn. Als je het leven op zijn beloop laat zie je de prachtigste situaties. Deze wil ze graag delen met zo veel mogelijk mensen.