Door: Simon Stoltz » Meer blogs van Simon Stoltz 
Gepubliceerd: maandag 11 juli 2011 13:28
Update: dinsdag 2 augustus 2011 16:28
Het ging zondag flink mis bij de Tour de France. Een auto reed Johnny Hoogerland aan, die vervolgens in het prikkeldraad belandde. Tour-directeur Prudhomme geeft de media nu de schuld, maar moet hij zelf geen verantwoordelijkheid nemen?
Ik kijk graag naar de tv-uitzendingen van de Tour de France en kan genieten van het spel zoals dat tussen ploegen en renners onderling wordt gespeeld in de koers.
Maar gisteren werd mijn plezier danig vergald door de
crash van Johnny Hoogerland. En nog meer verknalde Tour de France-directeur Christian Prudhomme het door zijn eerste reactie. Was het een ongelooflijke blijk van onvermogen? Of probeerde hij zijn eigen straatje schoon te vegen?
Media
Prudhomme zei in zijn interview voor tv al snel dat het de schuld van de media is dat het in de koers zo onveilig is. Eerst was daar die motorrijder met fotograaf die een renner van de weg drukte; nu was het een auto van de Franse televisie. Volgens Prudhomme had de chauffeur de instructies van de Tourleiding niet opgevolgd. Het leidt geen twijfel dat de chauffeur van deze wagen direct uit de Tour verwijderd moet worden.
Een chauffeur die zich niet aan de regels houdt moet daarvoor boeten, uiteraard. Maar Prudhomme dient verder te kijken dan alleen de vraag ‘wat is er gebeurd?’. Hij zal zich vooral moeten afvragen: hoe heeft dit kunnen gebeuren? Door meteen de media als schuldige aan te wijzen, lijkt hij weg te lopen van zijn eigen verantwoordelijkheden als Tour-directeur.
Risicomanagement
Iedere Touretappe is te vergelijken met bedrijfsprocessen. Er wordt een route afgelegd van A naar B om een product, een dienst, een prestatie te volbrengen. Ieder proces vraagt om goed management, en zeker ook een stevig risicomanagement. Vooraf, en gedurende de uitvoering van het proces dient steeds weer een analyse gemaakt te worden van de mogelijke risico’s op fouten.
Dat geldt zeker ook voor iedere Touretappe die gereden wordt: waar liggen voor de renners de grootste risico’s? Wat is de capaciteit van de wegen als het om de hoeveelheid voertuigen gaat? Is er, naast de renners, nog wel voldoende capaciteit voor andere voertuigen; en zo ja, waar ligt de maximale grens in het belang van de veiligheid?
Wanneer we zien hoeveel auto’s en motoren er in een Touretappe rond rijden die, met soms akelig hoge snelheden, langs de renners scheuren dan houdt toch iedereen zijn hart vast. Iedereen met een beetje nuchter verstand, kan zien dat het levensgevaarlijk is wat er in de Tour gebeurt. Waarom ziet Prudhomme dat dan niet?
Geld
Ook de Tour de France draait vooral om geld, net zoals dat wereldwijd binnen de banken het geval is. Ondanks de financiële crisis die zij daarmee hebben veroorzaakt, hebben de banken hun lesje nog steeds niet geleerd. De meesten gaan gewoon door waar ze vóór de crisis gebleven waren.
In de Tour gaat het om sponsors, pr, reclame en persoonlijk aanzien van de bobo’s. Daarmee wordt het grote geld verdiend om de Tour in stand te houden. Dus worden er, als dank voor hun gulle gaven, VIP’s rondgereden in auto’s die zich tussen de renners begeven. Zo schijnen ook in de auto die de crash met Hoogerland veroorzaakte, VIP’s te hebben gezeten.
Cruciale talenten
Voor iedere organisatie is het van levensbelang zijn
cruciale talenten te benoemen en te koesteren. Zonder die talenten is er geen bestaansrecht. Dat geldt ook voor de Tour de France: zonder renners en hun cruciale talenten heeft de wielrenwedstrijd geen bestaansrecht.
Alleen al om die reden zal Prudhomme zijn hand in eigen boezem moeten steken als verantwoordelijk leidinggevende. Hij geeft leiding aan een organisatie die zijn eigen cruciale talenten niet onderkend en ook nog in gevaar brengt. Zo verwordt het afschuwelijke ongeval met Johnny Hoogerland tot een les die voor iedere leidinggevende als voorbeeld mag dienen.
Simon Stoltz is als specialist in HRM werkzaam voor grote organisaties en bedrijven in het MKB. Zijn rol daarbij is adviseur en interim-manager.
Hij zet complete P&O-/HRM-afdelingen op, begeleidt veranderprocessen en vervult regelmatig een rol als interim hoofd P&O/HRM. Binnen WSW-organisaties houdt hij zich bezig met het opzetten en implementeren van arbeidsontwikkeling en arbeidsonderzoek. Bedrijven en instellingen die te klein zijn voor een eigen afdeling P&O/HRM kunnen Stoltz voor een vast aantal dagdelen per maand inhuren voor het behartigen van hun personeelszaken.
Verder schrijft Simon columns en verzorgt hij voor ondernemersverenigingen presentaties over HRM en arbeidsmarkt(politieke) onderwerpen.