Door: Dagblad De Pers/Koster & Jojanneke
Gepubliceerd: vrijdag 12 maart 2010 08:22
Update: vrijdag 12 maart 2010 09:16
Het regent aanklachten tegen witte boorden boefjes. Koster en Jojanneke hebben medelijden, zeker omdat de speurders doorslaan.
Jan des Bouvrie is géén Al Capone. Dat voorvoelden we allemaal al.
De Telegraaf kan er lekker hetzerig over schrijven, maar wij kennen de
witte meubelmaker vooral als een boekhoudkundig warhoofd dat een van
zijn facturen kennelijk niet verstuurde in zijn favoriete
kleurschakering. ‘Ik ben ontwerper, een dyslect en ik hou me niet met
zulke dingen bezig’, zei hij gistermiddag waarschijnlijk naar waarheid.
Hij heeft zonder na te denken de rekening van 80.000 euro op verzoek
van derden naar een dubieuze privé-BV van een klant gestuurd. Deze
ontliep zo BTW-afdracht van 15.000 euro. ‘Ik ben een BN‘er die ze
wilden pakken voor een factuur van derden.’
Het is een gevaarlijke trend. Justitie aast op stoute geldschuivers,
gewoon omdat het kán. Jammer, want deze ondeugende entrepreneurs zijn
vaak kleurrijker dan de gemiddelde bron voor onze verhalen en goed voor
een klein uitgavenplusje in onze economie. Daarom willen we graag dat
er met een beetje mededogen wordt geoordeeld, want een beetje fout is
nog niet helemaal fout. Vandaar ons lijstje, zodat u de hijgerige
gezond-verstand-krant met iets meer nuance kunt lezen.
1 Naïef. Jan des Bouvrie: niet fout, maar beetje
dom. De man werd twee dagen opgesloten en behandeld als een
levensgevaarlijke Holleeder. Beetje vreemd. Excuses van Vrouwe Justitia
zouden op hun plaats zijn.
2 Beetje fout. John Wolbers. Extreme hedonist van
luxespul, maar geen gewetenloze oplichter. De rechtszaak tegen de
superverkoper van verzekeringsvehikel Easylife start op 22 maart. Hij
zou gelden hebben verduisterd. Oei, hoe zit dat? Wolbers is een platte
baas, maar geen crimineel in klassieke zin. Koster sprak hem recent en
toen pochte hij over zijn uitgaven aan Porsches, betaalde schatjes,
glimmende uurwerkjes en exquise wijnen. Dat is zeer onhollands, maar
niet strafbaar. De Brabantse verkoper kon aantonen dat hij zijn zakgeld
(op een gekochte bedrijfs-Porsche na dan) verdiend had met commissies
van verzekeringen. Dat gebeurt wel meer, zegt hij terecht. ‘Scheringa
was erger. Die leende het geld voor zijn hobby’s uit zijn eigen BV. Ik
heb alles privé betaald en teruggegeven, toen alles klapte buiten mijn
schuld. Justitie heeft alle stukken.’ De bewijzen wijzen inderdaad op
een krankzinnige waarheid. ‘Ik had niet eens een bankpas van de zaak.’
Tja, da’s Nederland hè. Als je veel uitgeeft, ben je al verdacht en zit
je zo 17 maanden vast.
3 Fouter! Jan van V. De verdachte in een
vastgoedfraudezaak stal van zijn baas om zijn ziekelijke zucht naar
pecunia te stillen. Het heerschap liet valse facturen (niet van een
paar tientjes, zoals Des Bouvrie), maar van miljoenen opmaken en die
doorsluizen naar privé-bv’s. Maar van hem zien we niets op de
voorpagina op de Telegraaf. Met een paar bewogen feestfotootjes moeten
we het doen. Marietta Nollen, schrijfster van vastgoedafrekenroman
Steenrijk, die hem kent, bekende Koster dat deze contactschuwe
smetvrezige hebberd zo berekenend was dat hij op de tafel danste om
zijn werknemers een goed gevoel te geven. ‘Alles voor de zaak hè.’ Op
het boekenbal sprak ze er over met Gerben van der Marel, de FD-reporter
die de monsterlijke graaizucht onthulde in zijn boek Vastgoedfraude.
‘Goed boek’, zegt Nollen. ‘Er staat precies in wat hij heeft gedaan.
Maar nog niet waarom?’
4 Foutst! Danny Klomp en Remco Voortman
van Palm-invest. Deze ethiekarme geldmaniakken staan maandag voor het
hekje, op de dag dat Dion Bartels, de failliete claimadvocaat die hen
opjoeg (een fantast met een fout randje) zijn biografie lanceert. Deze
vastgoedheerschappen gaven geld van investeerders uit zonder enige
noemswaardige tegenprestatie. John Wolbers: ‘Ik ging eens met ze
lunchen in een chique tent in Antibes en toen betaalde Palminvest. Ik
dacht toen: dat is geen zuivere koffie. Zoveel als zij hebben. Bij hen
voelde ik me echt een stakker.’