Door: Mark Koster 
Gepubliceerd: dinsdag 30 augustus 2011 11:37
Update: woensdag 31 augustus 2011 11:08
Ze zijn twee Nederlandse broers, maar brouwen een limoncello die beter smaakt dan de Italiaanse slijterijvarianten. De Fiorito’s denken als Heineken: ‘We doen alleen in kwaliteit.’
Lees ook:
Het prijswinnende gele alcoholdestillaat komt rechtstreeks uit de vriezer in het Amsterdamse College Hotel. ‘Zullen we er ook een biertje bij doen?’, zegt Benno Fiorito. ‘Ja, en straks een mixje met tonic’, zegt broer Franco verlekkerd in de lobby.
De broers proosten in bijzijn van neef Ricco graag nog een rondje mee om de overwinning van de thuis gebrouwen citroenlikeur te vieren. Het drankje pakte vorige maand in de categorie ‘citroenlikeuren’ een zilveren plak bij de International Wine and Spirit Competition, een prestigieuze spiritualiawedstrijd waarin drankgrootmachten als Remy Martin en Diageo meestrijden.
De Fiorito’s vormen (nog) geen imperium, maar hun vrolijke zelfverzekerdheid doet denken aan Freddy ‘Heerlijk Helder’ Heineken: merkbewuste kwajongens die zelf graag een promotioneel glaasje meedrinken om de omzet te verhogen. Terwijl de ijzige kelkjes worden volgeschonken, wordt in de lobby van het hotel de korte geschiedenis van het merk uiteengezet.
Opa, een charmante Italiaan uit het Siciliaanse Taormina, verleidt na de oorlog oma, een telg uit een Twents textielgeslacht, en start met haar in het Overijsselse Neede een boerenbedrijf. ‘Dus, we dronken wel eens limoncello uit Nederlandse slijterijen, maar dat vonden we bocht’, zegt Franco, die – ondanks zijn Latijnse naam – uiterlijk ‘een mixje’ lijkt tussen Youri Mulder en Thomas Acda. ‘De meeste limoncello’s hadden een branderige nasmaak’, legt Benno uit. En hij kijkt erbij alsof hij vanuit zijn huig had kunnen vuurspuwen.
Bij tante in de keuken
Tot de broers in de zomer van 2007 tijdens een familietrip bij een tante ineens iets proefden dat wel voldeed aan de strenge eisen van de smaakpapillen van de twee kwart-Italiaanse knapen. ‘Het was thuis in de keuken gemaakt’, zegt Benno. ‘Het recept bestond uit een scheut pure alcohol die je kon kopen in de plaatselijke supermarkt, biologische citroenschillen van de markt, wat water en een beetje suiker.’
De glazen worden naar de mond gebracht. De nasmaak, die bij de fabrieksbrouwsels, met hun chemische citroentoevoegingen, dus vaak het effect heeft van een steekvlam in de keel, voelt nu zacht als een hoestdrankje. ‘Dat milde effect is het gevolg van het handmatig schillen van de citroen’, verduidelijkt neef Ricco, die tot marketing-directeur is benoemd. ‘Als je dat machinaal laat doen, blijft er vruchtvlees zitten en dat verzuurt de smaak.’
De limoncellopuristen, die allen nog een baan nodig hebben om te overleven, hebben al voor 1.200 liter verkocht en zijn inmiddels met grotere brouwerijen in gesprek. Benno, die als productiebaas werkt bij DSM, knipoogt: ‘Een fabrikant denkt dat hij het schillen kan automatiseren, maar wij denken van niet’, zegt hij. ‘Het zachte aroma ontstaat juist doordat mensenhanden de citroen uitbenen.’
Sterrententen
De Fiorito’s schenken hun digestief reeds enige tijd uit bij hoofdstedelijke hippe tenten, zoals Forno, Mazzo en Brix. De Amsterdamse top-Italiaan Toscanini was zo enthousiast over de Limoncello di Fiorito dat hij zijn eigen huisgemaakte citroenlikeur van de kaart afvoerde. ‘We vernamen dat de chef van Oud Sluis is komen eten en dat hij onze limoncello heeft gedronken’. Ze hopen op verdere toegang tot de sterrententen. ‘We willen in het hogere segment zitten en worden al geschonken bij de sterrententen Ivy en Het Nonnetje’, zegt Franco trots.
De prijs van 22,50 euro per fles is een koopje vergeleken bij het branderige fabrieksbocht, alleen moeten nog iets meer mensen het even weten. Neef Ricco start dezer dagen een offensief onder de rivieren, waar hij – afkomstig uit Schijndel – al veel horecacontacten heeft opgebouwd. ‘We moeten bedrijfsmatiger denken’, zegt Franco.
Met de import van de Siciliaanse citroenen kan nog geld worden verdiend. Nu levert een Nederlandse importeur de citrusvruchten, maar de Fiorito’s willen zelf zaken doen met de citroentelers. Benno: ‘Als we grotere producties gaan draaien, is er ook weer een afnemer voor het vruchtvlees. In afhaalmaaltijden van Ahold zit bijvoorbeeld veel citroensap.’
Een probleempje doemt dan wel op. De citroenhandel in Taormina en omgeving is, vermoeden de broers, in handen van de maffia. Franco: ‘Maar dat wil ik liever niet weten’, grinnikt hij. Net als ‘tante’ Paula nog steeds niet weet dat haar huiskamerrecept tot een wereldmerk is uitgegroeid. Lachend: ‘We gaan wel terug met een kistje.’