Door: Kluwer
Op de eigen woning waarin men duurzaam woont, is in beginsel de eigenwoningregeling van toepassing. Bij tijdelijke uitzending naar het buitenland is de eigenwoningregeling echter nog slechts onder strikte voorwaarden van toepassing op de (Nederlandse) woning. Tijdelijke verhuur van de woning leidt tot onherroepelijk verlies van de eigenwoningregeling.
Bij tijdelijk verblijf in het buitenland behoudt de eigen woning in Nederland in fiscaal opzicht de fiscale status van eigen woning. Zo verlegt men bij een langere vakantie in het buitenland nog niet de woonplaats naar het buitenland. Verhuurt men tijdens de vakantie tijdelijk de woning, dan geldt een bijzondere fiscale regeling. Driekwart van de verhuuropbrengsten wordt belast in box 1, eventueel betaalde hypotheekrente blijft aftrekbaar.
Verhoogd eigenwoningforfait
Een tijdelijke uitzending naar het buitenland, waarbij men de woning in Nederland aanhoudt, heeft altijd gevolgen voor de eigenwoningregeling. Voor die gevallen geldt namelijk het verhoogde eigenwoningforfait (in 2007 1% in plaats van het normale maximumforfait van 0,55%). De aangehouden woning is in fiscaal opzicht eigenlijk geen eigen woning meer, omdat deze geen hoofdverblijf vormt. Onder bepaalde (strikte) voorwaarden is het mogelijk dat op de aangehouden woning toch de eigenwoningregeling van toepassing blijft.
Indien aan bovengenoemde voorwaarden is voldaan, is de eigenwoningregeling nog niet automatisch van toepassing. Daarvoor is jaarlijks een verzoek nodig.
Bij verhuur box 3
Woningen zijn vermogensobjecten waarmee vaak aanmerkelijke financiële belangen zijn gemoeid. Een tijdelijke verhuur van de eigen woning wordt daarbij ook in overweging genomen. Bij een tijdelijke uitzending naar het buitenland kan deze keuze echter nadelige fiscale gevolgen hebben voor de eigen woning. De betreffende woning met hypothecaire lening verhuizen dan van box 1 naar box 3. Eventueel betaalde hypotheekrente is dan niet langer aftrekbaar. De Hoge Raad heeft dit onlangs nog eens bevestigd in de volgende casus.
Casus
Een man was voor de periode van 1 augustus 1998 tot en met 1 augustus 2001 door zijn Nederlandse werkgever uitgezonden naar Curaçao. Deze periode werd later verlengd tot 1 augustus 2002. Vanaf 1 augustus 2002 trad de man in dienst bij een werkgever op Curaçao. Samen met zijn echtgenote betrok de man op Curaçao een huurwoning. Hun eigen woning in Nederland hielden zij vooralsnog aan en verhuurden deze vanaf augustus 1998 steeds aan verschillende huurders. In augustus 2002 kochten zij de huurwoning in Curaçao. In september 2003 verkochten zij de woning in Nederland.
In zijn aangifte inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen over 2001 had de man de in Nederland aangehouden woning als eigen woning aangemerkt en hypotheekrente in aftrek gebracht. De inspecteur was van mening dat de woning in box 3 viel en weigerde de hypotheekrenteaftrek. De zaak kwam voor Hof Den Bosch.
Geen hoofdverblijf
Het hof stelde vast dat de in Nederland aangehouden woning in fiscaal opzicht niet meer als eigen woning kwalificeerde. De man beschikte namelijk vanaf augustus 1998 samen met zijn echtgenote in Curaçao over een andere woning -de huurwoning- die als hoofdverblijf fungeerde.
Deze vaststelling verhinderde dat de man een beroep kon doen op de 'tijdelijke verhuurregeling' voor de eigen woning bij onder meer vakanties (waarbij 75% van de huuropbrengsten wordt belast). Verder was de aangehouden woning verhuurd, waardoor deze woning aan derden ter beschikking was gesteld. Kortom de zaak liep op twee fronten mis.
De man ging daarop in cassatie bij de Hoge Raad. Deze merkte op dat de man niet had betwist dat hij in 2001 zijn hoofdverblijf op Curaçao had. Daarmee was het pleit beslecht. Uit de door het hof aangehaalde wetsgeschiedenis kon de aangehouden woning niet meer worden aangemerkt als een eigen woning. De Hoge Raad bevestigde de uitspraak van het hof.
Uitspraak: Hoge Raad, 15 juni 2007, nr. 42148.