Door: Kluwer
Sommige bedrijven hebben een wagenpark, waarvan de auto's privé ter beschikking staan van de ondernemer. Net als bij de gewone auto van de zaak berekent de fiscus een bijtelling van 25 procent van de cataloguswaarde. Over alle auto's. Tenzij u gebruik maakt van een speciale regeling.
Volgens die regeling blijft de bijtelling beperkt tot twee auto's uit het wagenpark. Als de inspecteur de bijtelling voor meer auto's wil laten gelden dan zal hij moeten bewijzen dat de ondernemer inderdaad in meerdere auto's privé rijdt.
Thuiswonende kinderen
Bijvoorbeeld als er in het gezin nog thuiswonende kinderen aanwezig zijn, die wel over een rijbewijs beschikken maar geen auto hebben. Voor wat betreft het aantal bijtellingen zal de inspecteur ook rekening houden met het aantal auto's dat in privé nog aanwezig is en die voor privé-gebruik minstens zo geschikt zijn als de auto's van de zaak.
Op de regel bestaat een uitzondering voor een alleenstaande ondernemer en voor gezinnen waarin maar één rijbewijs aanwezig is. Dan blijft de bijtelling in principe beperkt tot één.
Gebruikt de ondernemer steeds wisselende auto's, dan gaat de inspecteur uit van de gemiddelde catalogusprijs van de auto's die ter beschikking staan. Daarbij moeten we rekening houden met de positie van degene die moet bijtellen. Zo zal bij de directeur van een bedrijf al gauw worden aangenomen dat hij met de duurste auto's rijdt en dus zal de inspecteur in dat geval voor de bijtelling uitgaan van de auto's in deze categorie.
Kilometeradministratie
De bijtelling geldt niet als er minder dan 500 kilometer per jaar privé wordt gereden. Het woon-werkverkeer geldt als zakelijk verkeer. Bij een wagenpark waarbij wisselend met verschillende auto's wordt gereden, zal de fiscus bovendien uitgaan van 500 kilometer met alle beschikbare auto's samen. Zou men dit niet doen, dan zou wel erg makkelijk aan de bijtelling te ontkomen zijn door bijvoorbeeld wekelijks een andere auto te nemen, ervan uitgaande dat hiervoor voldoende auto's beschikbaar zijn. Een sluitende kilometeradministratie is niet verplicht, maar wel noodzakelijk om de inspecteur te overtuigen.
Voor het privégebruik van bestelauto's geldt de bijtelling van 25 procent ook. Wordt de bestelauto door wisselende personeelsleden gebruikt dan wordt de bijtelling vervangen door een eindheffing van 300 euro per bestelauto.
De bijtelling wordt ook niet gehanteerd als de bestelauto niet privé gebruikt kàn worden. Als deze bijvoorbeeld achter een hek wordt gestald, of als de sleutels onbereikbaar worden gehouden voor privégebruik.
Garanties
Verder ontkomt een werknemer ook aan de bijtelling als de bestelauto niet privé gebruikt mág worden. Dat klinkt simpel, maar uiteraard eist de fiscus hiervoor wel garanties. Daarom is bepaald dat het verbod schriftelijk moet zijn vastgelegd en dat de werkgever deze paperassen bij de loonadministratie bewaart. Ook dient de werkgever toezicht op het verbod te houden, ook dit toezicht schriftelijk vast te leggen en te bewaren bij de loonadministratie. De werkgever moet dus bijvoorbeeld kilometerstanden vergelijken met getankte hoeveelheden brandstof, of verkeersboetes en buiten werktijd getankte brandstof controleren.
Afspraken met inspecteur
Het zal duidelijk zijn dat de regeling voor bestelauto's in de meeste gevallen geen soelaas biedt voor ondernemers met een wagenpark dat geheel of gedeeltelijk uit bestelauto's bestaat. Vooral in het mkb komt dit regelmatig voor, waarbij we kunnen denken aan bakkers, slagers, installateurs, hoveniers en dergelijke. Deze ondernemers hebben immers vrijwel altijd toegang tot de sleutels van een hek of tot de contactsleutels. Het klinkt ook nogal tegenstrijdig als de ondernemer toezicht moet houden op zijn eigen privé-gebruik.
Voor deze ondernemers zit er niets anders op dan individueel afspraken te maken met de eigen inspecteur en op deze manier de bijtelling over de bestelauto's te beperken.
Daarbij zal de eventuele aanwezigheid van één of meer personenauto's in privé zeker van belang zijn.
Ook voor bestelauto's die ongeschikt zijn voor privéritten geldt de uitzondering - als ze bijvoorbeeld over slechts een bestuurdersstoel beschikken en alleen geschikt zijn voor goederenvervoer.
[ Bron: Bert Bongers, Bongers Fiscal Services in Tijdschrift Administratie juni 2008 ]