Door: Kluwer
Vanaf 1 januari 2007 mag u zelf het risico voor de WGA (de wet Werkhervatting Gedeeltelijk Arbeidsgeschikten) dragen, maar daar zit u dan wél tien jaar aan vast. Is het een verstandige keuze?
Voordelen eigenrisicodragen
Als u eigen risico gaat dragen heeft u allereerst natuurlijk het voordeel dat u alleen het basisdeel van de WIA-premie betaalt, en niet het gedifferentieerde deel. Bovendien is het nadeel dat daar tegenover staat – u draait wél op voor een eventuele WGA-uitkering - vaak niet zo groot als het lijkt. Zeker niet als bij een bedrijf het jaarsalaris van het merendeel van de werknemers minder is dan € 25.935 bruto.
Lagere salarissen
Dat zit zo. De WGA (de wet Werkhervatting Gedeeltelijk Arbeidsgeschikten) gaat ervan uit dat een werknemer in ieder geval het minimumloon kan verdienen - voor 2007 € 16.858 bruto. Dat betekent dat iemand met een jaarloon van bijvoorbeeld € 20.000 nooit een WGA-uitkering kan krijgen. Omdat hij de mogelijkheid heeft om die € 16.858 te verdienen, komt hij immers nooit aan de 'benodigde' 35 procent loonverlies. Pas bij een jaarloon van meer dan € 25.935 wordt een WGA-uitkering mogelijk.
Hogere salarissen
Toch is ook bij hogere salarissen de kans op een WGA-uitkering niet groot. Want het UWV selecteert gangbare functies die qua salaris zo dicht mogelijk aanliggen tegen het oorspronkelijke loon. Een manager met burn-out zou bijvoorbeeld een stapje terug kunnen doen, met een iets lager salaris. Dat betekent: geen 35 procent inkomensverlies, en dus ook geen WGA-uitkering.
Nadelen eigenrisicodragen
Dan de nadelen. Allereerst moet u goed beseffen dat eigenrisicodragen u niet verlost van de basispremie WGA. Die is voor alle werkgevers hetzelfde. Ook als ze kiezen voor private verzekering van het arbeidsongeschiktheidsrisico.
10 jaar verantwoordelijk
Een ander nadeel. Bij eigenrisicodragen bent u tien jaar verantwoordelijk voor de reïntegratie van een andersgeschikte werknemer, zelfs als die niet meer in dienst is. Als zo'n werknemer bijvoorbeeld na vijf jaar een baan vindt, waarmee hij meer dan 65 procent van zijn oorspronkelijke loon kan verdienen en hij valt vervolgens uit, dan is de oude werkgever toch verantwoordelijk voor de reïntegratie. Wanneer een werkgever geen eigenrisicodrager is, betaalt het UWV na twee jaar arbeidsongeschiktheid de reïntegratiekosten.
Geen no-riskpolis
Verder kan de verantwoordelijkheid voor maximaal tien jaren reïntegratie fors in de papieren lopen. Want u kunt een nieuwe werkgever geen no-riskpolis (lees: low-riskpolis) aanbieden. Dit is een hulpmiddel van het UWV om een werknemer bij een andere werkgever in dienst te laten treden. Die nieuwe werkgever hoeft de eerste vijf of tien jaar van dat dienstverband geen 'ziekengeld' te betalen als de nieuwe werknemer uitvalt.
Als particuliere verzekeringsmaatschappijen aanvullende uitkeringen aanbieden, stellen ze vaak forse eisen, bijvoorbeeld op het gebied van algemene verplichtingen en risico-inventarisatie en -evaluatie. En er zijn uitsluitingen die passen bij private verzekeringen, zoals molest, terrorisme en kernreacties. Verder worden in het algemeen de kosten van reïntegratie niet vergoed.
Kennis en deskundigheid
Houd er ten slotte rekening mee dat u als eigenrisicodrager namens het UWV de wet uitvoert, en dat het UWV dat toetst. U moet dus over de noodzakelijke kennis en deskundigheid beschikken. Dat is in te huren of in eigen huis te hebben. Maar er zijn ook kosten mee gemoeid.