Door: Thijs Zonneveld 
Gepubliceerd: woensdag 25 februari 2009 00:06
Update: dinsdag 19 april 2011 09:26
Woensdag in Den Haag: uitspraak van de rechter in de zaak van oud-turnster Verona van de Leur versus haar vader. Of Verona nu wint of niet – verloren heeft ze allang.
Ze heette Verona. Zestien jaar oud was ze, en één van de beste turnsters van de planeet. Ze was nog niet eens een vrouw. Eerder een meisje. Ze grossierde in medailles op EK’s en WK’s, werd verkozen tot Sportvrouw van het Jaar 2002. En ze betoverde met haar meisjesachtige lach. Een vrolijke, ietwat verlegen lach, die juryleden vermurwde, het publiek deed smelten en tv-camera’s trok als een magneet. Op de vloer, aan het rek, op het paard: ze deed dingen die onmogelijk geacht werden. En zeker voor een Nederlandse.
Vóór Verona waren wij geen land met turnsters. Van de Leur zette Nederland als turnland op de kaart, was het boegbeeld van een jonge, gretige generatie. Het idool van honderden kinderen, die de beelden van haar salto’s, flikflaks en radslagen ademloos volgden op tv. Ze werd op een voetstuk geplaatst. Een diva, de rug kaarsrecht en de kin omhoog. De wereld lag aan haar voeten.
Conflicten
Het is inmiddels zeven jaar later. Verona van de Leur is geen meisje meer, Van der Leur is geen turnster meer. De veelbelovende carrière van het meisje dat Sportvrouw van het Jaar werd, is uitgegaan als een nachtkaars. Haar hoogtepunt lag al achter haar voordat ze de top goed en wel gezien had.
Ze werd jarenlang geteisterd door blessures, motivatieproblemen en conflicten met trainers. In 2008 stopt ze, 22 jaar oud, nadat ze zich niet heeft weten te plaatsen voor de Olympische Spelen van Peking. Commentaar op haar beslissing geeft ze niet of nauwelijks. Via een schriftelijke verklaring stelt ze dat ‘het genoeg is geweest’ en dat ze ‘er klaar mee is’.
Van de ene dag op de andere houdt ze op met trainen, het contact met ploeggenotes of turnvriendinnen wordt verbroken. Ze probeert te verdwijnen in de anonimiteit. Daarin slaagt ze niet. Niet lang na haar beslissing om te stoppen, tekenen zich de contouren van een familievete af. Verona’s keuze voor een twintig jaar oudere vriend met een crimineel verleden, ene Robbie R., zet de verhoudingen op scherp. Van der Leur is niet langer welkom in haar ouderlijk huis. Wat volgt is een ordinair wedstrijdje moddergooien. De beerput wordt opengetrokken als er een artikel verschijnt in Revu (titel: Het verrotte leven van Verona van de Leur), waarop vader en moeder Van der Leur onmiddellijk reageerden op diverse blogs.
Losse handjes
Het regent verwijten. Vader Van de Leur zou sponsor- en prijzengeld hebben achtergehouden, vriend Robbie zou losse handjes hebben en familieleden hebben bedreigd. In de media verschijnen stukken die Verona omschrijven als slachtoffer. Haar vader wordt afgeschilderd als een tirannieke geldwolf, die haar op Schiphol laat staan als hij niet tevreden is over haar prestaties bij een buitenlandse wedstrijd, en die haar inkomen ‘beheert’ alsof het zijn eigen portemonnee is.
Verona zegt jarenlang zonder haar weten betaald te hebben voor eten, internet, gezamenlijke vakanties en de rijlessen van haar zusje. En de bedreigingen van Robbie R.? Die noemt ze verzinsels, slechts gebaseerd op het verre verleden van haar vriend. De waarheid ligt iets genuanceerder. Uit de turnwereld klinken hardnekkige geruchten dat het criminele verleden van Robbie minder ver gepasseerd is dan Verona doet voorkomen. Vanaf het moment dat ze een relatie begint met Robbie zien mensen uit haar turnomgeving Verona veranderen van een vrolijk meisje in een vrouw die heen en weer wordt geslingerd tussen familie, vriend en haar eigen gemengde gevoelens.
You-Tube-filmpjes
Woensdag staat Verona tegenover haar vader in de rechtzaal, waar de rechter zich zal uitspreken over de eis die dochterlief bij pa Van de Leur heeft neergelegd: 62.000 euro en het gebod om de uitbating van de site verona.turnt.nl met onmiddellijke ingang te stoppen. Op die site is de laatste weken overigens niet veel meer te zien dan een melodramatische montage van YouTube-filmpjes. Beelden van Verona als klein meisje, van Verona als turndiva, gelardeerd door de bombastische klanken van Marco Borsato’s Rood (De kleur van liefde van weleer / Lijkt door de haat gekozen). De Verona van de Leur van nu lijkt niet meer op het meisje op de site. Aan aftrainen heeft ze niet gedaan, ze heeft sinds haar afscheid geen voet meer in een turnzaal gezet. Ze is kilo’s aangekomen, verscheen bij de eerste rechtzitting in sjofele kleren en heeft geen vaste woon- of verblijfplaats.
Wat de waarheid ook is, welke uitspraak de rechter ook doet – één ding is zeker: de wereld ligt allang niet meer aan de voeten van Verona. Verona ligt aan de voeten van de wereld. De diva is gevallen.