Door: Iwan Tol 
Gepubliceerd: woensdag 8 februari 2012 23:31
Update: donderdag 9 februari 2012 07:59
John Weijers leverde in 1985 een bijzondere prestatie door als profvoetballer de Elfstedentocht uit te schaatsen. Als beloning werd hij de volgende dag geschorst door zijn club.
’Hallo, met John.’
Spreek ik met John Weijers, de oud-speler van Telstar die in 1985 de Elfstedentocht uitreed?
‘Eh ja.’
Gaat u hem dit jaar ook rijden?
‘Ik ben ingeloot, ja. Maar luister, dit gaat een duur telefoontje worden. Ik vier vakantie op de Kaapverdische Eilanden. Vriest het nog in Nederland?’
John Weijers voltooide in 1985 de Elfstedentocht in twaalf uur. Voor de oud-voetballer van AZ’67, Sint-Niklaas, FC Amsterdam en Telstar is dat nog altijd het hoogtepunt uit zijn sportieve leven, al kostte het hem uiteindelijk zijn baan.
Vanaf een terras, ergens op de eilandengroep voor de kust van West-Afrika, wil Weijers best nog een keer zijn verhaal vertellen. Maar niet voordat hij de laatste informatie uit Nederland krijgt. Hoe het ijs bij Balk is. Of de rayonhoofden alweer bij elkaar zijn gekomen. En hoeveel centimeter ijs er afgelopen nacht is bijgekomen. ‘Als ik hier iemand met zo’n tablet zie lopen, dan ruk ik dat ding bijna uit zijn handen. Eleven City’s Tour!, roep ik dan. Ik wil de laatste weersvoorspelling van Dokkum weten. Maar ze begrijpen er niets van.’
Datzelfde gold in 1985 eigenlijk ook voor zijn trainer bij Telstar, Fred André. ‘Trainer, ik ga deelnemen aan de Elfstedentocht’, had Weijers hem meer aangekondigd dan gevraagd. Hij had twee gefronste wenkbrauwen tegenover zich gezien. ‘Fred vroeg doodserieus: Elfstedentocht? Welke Elfstedentocht? Die man kon alleen maar aan voetbal denken. Hij leefde echt in een andere wereld.’
In 1985 was het 22 jaar geleden dat er een Elfstedentocht was gehouden. Veel leden had de Vereniging Friesche Elfsteden niet, laat staan een reservelijst. ‘De inschrijving verliep destijds via VVV-kantoren’, herinnert Weijers zich. ‘In Amsterdam heb ik nog een nacht op een stretcher geslapen om een startbewijs te krijgen. Daarna ben ik naar Friesland gegaan. Kon ik bij Gerrie Schouwenaar slapen, een collega van Cambuur. Geen oog dichtgedaan natuurlijk. Ik zat vol adrenaline. Geen idee wat me te wachten stond.’
En, hoe zwaar was het?
‘Anderhalf pakje Caballero.’
Je rookte tijdens de Elfstedentocht?
‘Ik had een vol pakje mee. Maar bij Dokkum waren mijn sigaretten op. Toen heb ik iemand naar boven gestuurd. Die moest in een café een nieuw pakje voor me halen. Ik was natuurlijk goed in conditie, omdat ik elke avond bij Telstar trainde. Naast het voetballen werkte ik als belastingconsulent. Tussen de middag mocht ik van mijn baas een paar uur schaatsen. Ik heb niets geforceerd, die dag. Puur op techniek geschaatst. Dan hou je het het langste vol.’
Weijers herinnert zich flarden van die dag. Het feest in Sneek, het afzien op de Noordhoek en het triomfantelijke gevoel toen hij Oudkerk binnenreed, op pakweg tien kilometer van de finish. ‘In de verte zag ik al een zee van licht. Alsof er een stadion lag. Allemaal mensen die stonden te juichen. Ik was zeiknat, omdat ik een rietkraag ingereden was, maar op dat moment voelde ik niets meer. Ik wist dat ik het ging halen. Die laatste kilometers stonden overal in de weilanden tractoren met hun lichten aan om de bruggetjes bij te schijnen. Niet te beschrijven, zo mooi.’
Een dag later meldde Weijers zich op de training van Telstar. Het Elfstedenkruisje in zijn hand. Maar in plaats van felicitaties kreeg hij een week schorsing aan zijn broek. ‘Terwijl ik speciaal voor de sponsor nog mijn Telstar-shirt had aangedaan. Dat bedrijf had nog nooit zoveel publiciteit gehad.’
Tijdens de week straf oefende zijn ploeg tegen AZ’67, waar Piet de Visser trainer was. ‘Die kwam nog naar me toe. ‘Weijers, bij mij zou je het hele jaar in de basis staan, wat een karakter heb jij’. Maar zo dachten ze bij Telstar niet. Hadden ze een keer een speler die iets presteerde, werd hij zomaar geschorst.’
Media meldden zich massaal op sportpark Schoonenberg om voorzitter De Waard om uitleg te vragen. Het werd nog een hele heisa, die schorsing. Zelfs Sjef van Oekel belde de preses op. Die vroeg De Waard op zijn karakteristieke wijze: ‘Bent u nou helemááal gek geworden!’
Niet lang daarna vroeg Telstar ontslag voor Weijers aan. ‘De verhoudingen waren dusdanig bekoeld geraakt dat ze van me af wilden’, zegt hij. ‘Ik vond het allemaal prima. Als semiprof verdiende ik geloof ik vijf gulden netto per uur. Ik heb nergens spijt van. Ben je mal zeg? Ik zou pas spijt hebben gehad als ik die Elfstedentocht niet zou hebben gereden. Het was een Once in a Lifetime Experience.Tenminste, dat dacht ik altijd...‘
Aan de andere kant van de lijn is het even stil. Op de achtergrond klinkt het geluid van strand, zee en terrassen. Een droomplek. Maar Weijers zou er alles voor over hebben om nu in Friesland te zijn. ‘De terugvlucht staat voor zondag geboekt. Eerder gaat er geen vliegtuig’, sombert hij. ‘Bovendien wordt Kaapverdië nu geteisterd door een zandstorm. Al het vliegverkeer ligt stil. Verdorie, weet je zeker dat het zondag al gaat dooien?’