Nieuws Actueel

Agenten van Landelijk Team Forensiche Opsporing: MH17 is een bijzonder geval

Van onze redactie 31 december 2014

Ze zijn allebei doorgewinterde leden van het Landelijk Team Forensiche Opsporing. De Bruyn voerde ook de slachtofferidentificatie uit na de vuurwerkramp in Enschede en de tsunami. Arts werkte in 1977 al mee aan de identificatie van de honderden slachtoffers van de vliegtuigramp in Tenerife.

Toch noemen jullie de crash van MH17 anders dan anders. Arts: "Ja, alleen al omdat MH17 ook politiek gezien veel meer impact heeft. Vaststaat dat het toestel niet uit zichzelf naar beneden is gekomen. Tenerife was bovendien een heel andere tijd. Er was nog geen DNA-techniek. Het ging eigenlijk nog primitief. Je kon alleen lichamen fotograferen, tanden vergelijken en vingerafdrukken nemen. Dat was arbeidsintensiever."

De Bruyn: "Het grote verschil is ook het rouwcollectief dat je bij MH17 zag ontstaan. Rouw is er natuurlijk altijd, maar niet zoals nu met al die stille tochten, die maatschappelijk breed gedragen rouw. Je kunt je voor een aantal dingen wel afsluiten, omdat ik – althans voor mezelf – niet wil opgaan in dat collectief. Maar de politiek-bestuurlijke kant was deze keer vele malen groter en daar kun je je natuurlijk níet voor afsluiten."

Kijk alleen al naar het eerbetoon bij de kazerne, waar jullie aan het werk waren. Had dat invloed op jullie? De Bruyn: "We zagen niet alles. Ik kreeg pas echt een indruk van wat er in het land gaande was toen ik het in de herhaling zag. Ik was vanaf dag 1 in Hilversum bezig met de preparatie. Je bent zo bezig met het organiseren, het regelen en het doen, dat je er op dat moment niet bij stilstaat."

Wanneer kwam dat moment wel? De Bruyn: "Eigenlijk pas tijdens de nationale herdenking. In de kazerne zie je alle namen en alle gezichten, zowel bij leven als na de dood. Ik durf wel te zeggen dat ik daarmee kan omgaan. Ik kan afstand nemen. De naam van iemand die ik geïdentificeerd heb, staat niet gelijk op mijn netvlies. Maar toen ik daar in de RAI zat, kwamen al die namen en foto's wel weer voorbij. Dan zit je schijnbaar in een andere modus. Het is je werk niet meer, je hebt geen taak meer. De impact is groter. Op die herdenking was het voor mij 'oh ja' en 'och gut'. Het plaatje viel ineen."

Arts: "Ik was aanwezig bij de aankomst van de kisten op Eindhoven Airport. Dat was wel erg indrukwekkend. De lichaamsdelen zelf zeggen mij niet zo veel. De samenhang, de context, die maakt het indrukwekkend. Dat je leest of hoort dat het om een opa en oma en kinderen gaat bijvoorbeeld. Het verhaal erachter doet me veel meer dan het technische werk aan de stoffelijke overschotten, om het zo maar te zeggen."