Nieuws Actueel

Alsof ik bezorger was van het kluifrestaurant

Rinke den Os 28 december 2015

Image 4274773

Bestond er voor de autoruit maar een kleine Nee/Nee sticker. Als vergunninghouder op de Tielse Waalkade kun je bijna niet instappen zonder eerst grote schoonmaak te houden. Soms hoop ik dat de wind wat beter zijn best zou doen om al het foldermateriaal van onder de ruitenwisser mee te nemen.

Wéér iemand die mijn auto wil kopen, een nieuwe pizzeria of korting bij de parfumerie. En ik neem alles keurig mee in mijn rijdende vuilnisbak. Niet omdat ik zo op die folders zit te wachten, maar puur omdat ik me te schuldig zou voelen als ik mijn gevoel zou volgen en alles ter plekke op de grond zou droppen.

Toen ik vorige week – een paar uur na een regenbui – de halfnatte, plakkerige flyer van Juffrouw Tok van de voorruit pelde leek het wel of ik bezorger was van het kluifrestaurant. Midden op de autoruit was een afdruk van het driegangenmenu achtergebleven, daarnaast het kippenlogo.

Toen ik onderweg stopte om te tanken dacht ik even terug aan de baan die ik als student had. Bij de Shell mocht, of beter gezegd moest, ik iedereen in de verleiding brengen. "Heeft u interesse in onze aanbieding? Twee sportlife voor één euro?"

Inmiddels lijkt die vraag normaal. Aan de kassa van de Hema, of bij een van de kruideniers is het niet anders. Overal reclame. Soms zonder dat je het direct door hebt. Soapies die verdacht veel winegums eten. Een nieuwsartikel op internet, tot je het aanklikt... Kaartjes voor een avondje theater, via een gesponsorde link drie keer te duur. Ach, in dat licht zijn die folders op de kade zo erg nog niet. Reclame in zijn meest pure en eerlijke vorm.