Nieuws Actueel

Blog: terug naar de wereld

Van onze redactie 7 mei 2015

Image 4908538

Gisteravond heeft zuster Paula mij ingewijd in de christelijke meditatie. Zittend in een kring op een meditatiekussen, kaarsjes aan. Haar warme, rustige stem leidt ons. We aarden via de bodyscan in ons lichaam. Adem in, adem uit. Tot zover bekend terrein voor mij.

Dan leest zuster Paula voor uit het testament en komt Christus aan bod. Mijn ademhaling stokt. Ik ben niet christelijk, wat moet ik met dit verhaal? Even raak ik in verwarring. Als ik ruimer luister, zak ik weer in de ruststand. Luisteren, zonder oordeel en verwachtingen, geeft ruimte. Wat zijn er toch veel momenten dat je weer teruggaat naar start. Het leven is net ganzenborden.

Boeddhisme Gastzuster Imme vertelt een mooi verhaal, dat me aan het boeddhisme doet denken. Een zuster heeft een meningsverschil met een andere zuster. Ze kijkt naar boven en zegt: “kijk naar die dwarsbalken in het plafond, zij zijn nodig om het geheel te dragen”. In het boeddhisme zeggen ze: “omarm de rebel in een groep, hij is nodig om je geest te scherpen”. Er zijn genoeg ja-knikkers in het leven.

Zuster Imme

De slotzusters leefden 50 jaar geleden letterlijk achter tralies en muren. Ze ontvingen zelden bezoek en het familiebezoek werd gescheiden door een tralievenster. De zusters mochten het klooster nooit verlaten.

Bij de tijd Hoe anders is het nu. De gasten eten samen met de zusters en mogen de vijf maal per dag hun gebedsdienst bijwonen. Natuurlijk wel in stilte. De zusters leven van de hostiebakkerij, gasten en giften. De Clarissen nu zijn bij de tijd, maar niet aangepast aan de tijd. Dat maakt deze bezinningsplek ook bijzonder.

Retraite is afwikkelen van een ingewikkeld patroon in jezelf. Zuster Chiara zei in Trouw: “ al roerend in de pap kan ik God beleven”. Ik zeg “al roerend in mijn ziel hoop ik mezelf meer te ontmoeten”. Misschien bedoelen we in wezen hetzelfde.

Ik fiets terug naar huis en kijk uitgebreid om me heen. Ik heb geen haast.

Ik koester bezinningsplekken en heb de zusters in mijn hart gesloten. Weinig gedacht aan mijn to-do lijstjes, die kolkende rivier in mijn hoofd. Nog 30 kilometer trappen onder een bewolkte hemel. Een zuster zou voor me bidden dat het droog bleef. Na 20 km pakken de wolken zich echter samen en moet ik aan het hemelse nat geloven. Zou de zuster een tukje doen?