Nieuws Actueel

De internationale markt: 'Ik doe het in mijn broek'

Merlijn Ensing 26 maart 2014

Nassira Boudhan is eigenaar van A-lief en verkoopt kleding en accessoires gemaakt van natuurlijk (rest)materialen, ontworpen in Nederland en gemaakt door vrouwen in Marokko. "En weer bekruipt me het schrikbeeld dat niemand wil meewerken aan mijn onderzoek."

De laatste tijd reis ik wat af. Voor A-Lief ben ik zo’n 8 keer per jaar in Marokko, en nu naar de Verenigde Arabische Emiraten. Het voelde alsof ik er voor het eerst kwam en ik deed van alles verkeerd.

Normaal voel het alsof ik thuis kom, als ik op het vliegveld in Dubai land. Maar nu was ik niet te genieten. En niet alleen omdat ik door de drukte mijn koffers niet kon vinden. Mijn ongemakkelijke gevoel had alles te maken met A-Lief. Mijn kindje is pas 7 maanden oud en misschien moet ik het nu al internationaal laten gaan.

Ik heb vaker andere ondernemers begeleid die zaken willen doen met of in de Golfstaten. Als business development manager ben ik verbonden aan een consultancybureau in Dubai en adviseer ondernemers over de do’s en dont’s in de Arabische Wereld. Een nieuwe markt zoeken voor deze bedrijven gaat me makkelijk af, zeker hier in de VAE. Marketing campagnes opzetten of gesprekken voeren met investeerders? Piece of cake!

Één op éénMaar nu?! Ik deed het in mijn broek bij de gedachte aan alle afspraken die ik had staan. Hoewel ik de meeste mensen al wel had ‘gesproken’ - vaak online of via een medewerker – had ik nu 1-op-1 gesprekken met de top van bedrijven en overheden. Duizenden vragen gingen er door mijn hoofd. Wat als ze het concept van sociaal ondernemen met vrouwen niets vinden? En natuurlijk zijn de tassen, Ipad-hoezen, mappen en armbandjes die ik meegenomen heb, gemaakt van restmaterialen, leer en jute. Dat vinden ze natuurlijk helemaal niets. De mensen waarmee ik ga praten zijn glitter en glimmer gewend, toch?

VerbazingIk ademde diep in en uit en ging op zoek naar mijn koffers. Als ik die kwijt ben heb ik helemaal niets om te laten zien. Na een half uur van het kastje naar de muur gestuurd te zijn, werd ik door een Emirati netjes naar mijn koffers gebracht. Natuurlijk was ook hij benieuwd naar mijn afkomst, want ik sprak Engels tegen hem en zeg op het eind “Shoukran kathir” (dank u zeer). Aan deze nieuwsgierigheid ben ik inmiddels gewend. Bij mij vinden ze het vooral bijzonder omdat ik Nederlands ben, maar niet het ‘typisch Nederlandse’ uiterlijk heb. En ik spreek Arabisch, maar dan zoals een Franse Arabier dat zou doen. Ik versta hun Arabisch accent en dat verbaast ze. In de Emiraten kunnen ze me nergens plaatsen en dat is er ook niet zo belangrijk. Voor de Nederlanders die ik daar ken ben ik gewoon Nederlands. Voor de Marokkanen ben ik hun zus en dus Marokkaans en voor alle andere expats ben ik gewoon een ondernemer. Want daar draait het om. Je gaat naar Dubai om te werken.

SchrikbeeldInmiddels is het al 2.30 uur ‘s nachts. Ik wil naar huis, douchen en slapen. Ik word opgehaald door mijn Canadees-Jordanese vrienden, die zelf ook 3 jaar geleden in Dubai zijn gestart, met een van de beste Beauty & Hairsalons. Hun salons zijn gevestigd in de 5- en 6-sterrenhotels, en daar ga ik marktonderzoek doen. Die kans krijg je ook niet dagelijks, om bij bezoekers van bijvoorbeeld de Burj AlArab of de Jumeirah Hotels onderzoek te doen naar de interesse voor je tassen.

En weer bekruipt me het schrikbeeld dat niemand wil meewerken aan mijn onderzoek, of nog erger: dat ze mijn producten helemaal niets vinden. Maar gelukkig ben ik die gedachte ook weer snel kwijt, want mijn vrienden roepen me en na een zeer hartelijk welkom raken we niet uitgepraat over de kou die zij voelen. 12 graden vinden ze heel erg koud, daar moet ik ontzettend om lachen.

Quads en buggy'sDe volgende twee dagen is het weekend (vrijdag en zaterdag), iedereen is vrij. Vrijdag na het middaggebed trekken we de woestijn in met quads en buggy’s, een traditie die ik graag help in ere te houden. We genieten overdag van de vrijheid om te crossen en de geweldige natuur, en ’s avonds van een bijzondere bedoeïenenmaaltijd.

Op zaterdag heb ik een afspraak met twee mannen uit Marokko, die volgens een vriendin iets zouden kunnen betekenen voor A-Lief. Met name bij de regels en wetgeving over de export van mijn producten vanuit Marokko naar de Emiraten.

Een interessant gesprek, dat snel de verkeerde kant op ging. Namelijk over hoe Arabische mannen tegen Marokkaanse vrouwen aankijken, en over het ‘bazaars-imago’ van Marokkaanse producten.

GeweldigUiteraard heb ik een mening over het eerste onderwerp, maar dat deed er even niet toe. Over het tweede wilde ik wel iets zeggen. Ik pakte mijn tas en Ipad-hoes en liet ze dat zien. Ze konden niet geloven dat deze door ‘mijn’ vrouwen waren gemaakt, ze vonden het geweldig! Dit was het beste compliment dat ik kon krijgen. Ik legde uit dat dit het resultaat is van het verbinden van de kwaliteit die we kennen in Nederland met de geweldige handgemaakte en ambachtelijke producten in Marokko. The best of both worlds. We maakten een afspraak om verder te praten als ik weer in Marokko zou zijn.

Nu nog de Emiraten enthousiast maken. Morgen weer een afspraak, met een vrouw die een miljarden bedrijf runt. En zoals een dame betaamt ga ik eerst naar de kapper en neem ik een goede gezichtsbehandeling.

Wordt vervolgd…