Nieuws Actueel

De val van de kroonprins van een horeca-imperium

Van onze redactie 6 mei 2015

Tonvander Maas Carloter Ellen

23 was Van der Maas toen hij de touwtjes in handen kreeg bij De Wanne en De Wiemsel. Drie jaar na het overlijden van zijn vader. Van der Maas kwam weliswaar in een gespreid bedje, maar hij moest vol aan de bak. „Ik wilde graag mijn stempel drukken op de zaak. Niets was me te veel. Ik was heel trots dat ik gezagvoerder was op het schip van mijn vader. Eerst nog samen met mijn moeder, later was ik alleen verantwoordelijk. Het waren mooie tijden. De bomen groeiden tot in de hemel. De koninklijke familie kwam er, ministers, artiesten, industriëlen.”

Omzetdaling

Dat ging door tot het begin van de jaren negentig. Langzaam maar zeker werd het minder. De omzet ging verder omlaag en dat leidde in 2003 tot de noodgedwongen sluiting van De Wanne, dat alleen in naam nog bleef bestaan onder de paraplu van De Wiemsel. Toen was Van der Maas al weg. In januari 2001 verliet hij het zinkende schip met een burn-out. Een meerkoppig directieteam nam de taken van Van der Maas bij De Wiemsel over.

Van der Maas probeerde in de jaren die volgden zijn draai terug te vinden bij verschillende bedrijven en leefde helemaal op in hotel Paping in Ommen. Totdat zijn moeder zich meldde. „Ze vroeg of ik niet op de Wyllandrie wilde komen. Ik zag het als een nieuwe kans, een rehabilitatie.”

Wyllandrie

Aanvankelijk zag het nieuwe avontuur er veelbelovend uit. Maar ook hier ging het fout. Toen in 2010 de macht van de boekingskantoren groter werd ging het ook op de Kuiperberg mis. De Wyllandrie kwam in een neerwaartse spiraal. Er was geen geld meer om de kamers op te knappen. Dat was hoognodig, want alles was versleten en gedateerd. Het was vechten tegen de bierkaai. „Ik zag het aankomen, maar kon er niets aan doen. Uiteindelijk trokken de banken de stekker eruit.” Tegenwoordig volgt Van der Maas de ontwikkelingen met betrekking tot De Wiemsel en Wyllandrie op de voet. Met de nieuwe bestemming van de Wyllandrie als vluchtelingenopvang kan hij leven. Maar met De Wiemsel heeft hij veel moeite. „Begrijp me goed, ik ben heel blij voor de nieuwe eigenaar Claassen, maar ik zie De Wiemsel toch als veel meer dan alleen een hotel of een gebouw. Het is hoe dan ook het levenswerk van mijn vader en ik heb er ook een belangrijk deel van mijn leven in gestoken. Ik rijd er geregeld langs, ga ook wel eens op de parkeerplaats kijken. Dat kan ik niet laten. Maar het doet pijn, van binnen.”

Foto: Ton van der Maas junior. (Carlo ter Ellen)