Nieuws Actueel

'Dit had een heel ander verhaal kunnen zijn'

Van onze redactie 26 september 2015

Image 5277377

,,Jij bent zó stoer, zo'n vechter en doorzetter.'' Ingrid zegt het zonder omhaal van woorden en recht uit haar hart, rechtstreeks tegen de man met wie ze donderdag is getrouwd. Ed zit ondertussen schuin tegenover haar aan de keukentafel, in hun nieuwe huis in Reeuwijk. Hij luistert naar de liefdevolle uitingen van zijn kersverse vrouw, zijn ogen worden vochtig. Ook haar dochter Cécile en Jetty en Arie Boerefijn luisteren niet ongeroerd. De laatste twee zijn de ouders van Ingrid, de schooldirectrice van basisschool De Brug uit Nieuwerbrug met dezelfde voornaam. Met haar was Ed jarenlang getrouwd. Tot die zaterdag 25 april 2009 een jonge automobilist het echtpaar op de snelweg in Luxemburg schepte, met dodelijke afloop. Dat deed hij in beschonken en slaperige toestand, toen het stel net een lekke band had verwisseld op de vluchtstrook.Tranen,,We zijn met z'n allen door diepe dalen gegaan'', vat Ingrid de afgelopen zes jaren en vijf maanden na het ongeval samen. Ed zegt: ,,Ik weet van dat ongeval zelf helemaal niets meer. Ik ben door de lucht gevlogen en tien meter bij onze auto vandaan gevonden.'' Terugdenkend aan die dag in 2009 staan bij Ed de tranen in zijn ogen. Zijn vrouw Ingrid stierf ter plekke op de snelweg, zelf overleefde hij maar ternauwernood. Terwijl zijn dochters Judith en Anouk het ongeluk vanachter de vangrail allemaal voor hun ogen zagen gebeuren. Liever kijkt Ed vooruit. Verkeerde plek, verkeerde moment, dat is het voornaamste wat hij erover kwijt wil. ,,Terug is er niets meer, je moet vooruit, het is gebeurd. Je moet die kant op, omdat aan de andere kant niet veel meer is.''OnmogelijkEn juist dat is precies waar Ed goed in is, blijkt uit zijn eigen verhalen en uit verhalen van zijn naasten. Als deze man iets in zijn hoofd heeft, dan moet je van wel heel goeden huize komen om dat er weer uit te krijgen. ,,Niets is onmogelijk'', zegt hij zelf. ,,Nou ja, bijna niets. Je kunt wel blijven hangen bij wat allemaal niet kan. Maar ik kan ook heel veel juist nog wel.'' En daar focust hij zich op. Als hij na het ongeluk weken op de intensive care ligt - in Luxemburg en Leiden - en beseft dat hij nooit meer zal kunnen lopen door het ongeval, gaat bij Ed de knop om en begint het herstel in zijn hoofd al volop. Om zich heen kijkend in revalidatiecentrum De Hoogstraat voelt hij zich extra gesterkt om door te zetten en hard te werken aan zijn terugkeer. Het fysieke herstel neemt uiteindelijk bij elkaar dertien maanden in beslag. Pas dan kan hij weer naar huis, in zijn ondertussen aangepaste woning in Reeuwijk.PositiefInclusief tegenslagen en nieuwe ziekenhuisopnames is Ed twee jaar bezig geweest met terugkeren in de samenleving en ook bij zijn werkgever Groen en Aldenkamp in Woerden als projectleider. ,,En nooit klagen, altijd positief'', weet Arie Boerefijn, de 67-jarige opa uit Waarder, die zijn dochter Ingrid door het ongeval verloor toen zij 37 was.,,Natuurlijk missen we onze Ingrid nog, iedere dag'', zegt Jetty Boerefijn. ,,Maar daarmee krijgen we haar niet terug.'' Hun eigen leven gaat door, wil ze daarmee zeggen. ,,Wij houden van Ed, die altijd onze schoonzoon blijft. En wij houden ook van Ingrid. Het leven gaat om geluk.'' Dat geluk hebben Ed en Ingrid samen hervonden, in hun gezamenlijke liefde.

ContactenIngrid hoort 's middags na het sporten op die afschuwelijke zaterdag in 2009 pas voor het eerst over het ongeval dat haar buren die ochtend in alle vroegte zo heeft getroffen. Enkele dagen later is ze al in Luxemburg, op bezoek bij Ed. Mede door haar kennis en contacten als Intensive Care-verpleegkundige in Gouda, kan Ed twee weken na het ongeval worden overgevlogen naar Leiden. Flarden van die vlucht zijn de eerste herinneringen die Ed nog heeft na de fatale klap op de snelweg.Zijn dochters Anouk (13 jaar) en Judith (15) herinneren zich veel meer van het ongeval, maar praten daar net als hun vader niet veel over. Wel keren jaarlijks de dagen terug die hen allemaal doen herinneren aan die dag in de voorjaarsvakantie, die alles veranderde. ,,Je kunt wel zeggen dat ik een leven vóór 25 april 2009 heb en een leven erna'', zegt Ed.SchadeDat 'tweede leven' voor Ed was vooral in de eerste weken na het ongeval zeker niet vanzelfsprekend. ,,We hebben hele moeilijke gesprekken met doktoren gevoerd, waarbij op een gegeven moment de kans op zijn overlijden 85 procent was,'' zegt Ingrid. Zoveel schade richtte het ongeluk in zijn lichaam aan. Maar telkens krabbelde Ed weer op, vocht hij zich met hulp van zijn naasten door de diepste dalen heen. ,,Door het grote sociale vangnet dat hij om zich heen heeft'', weet zij.De rol van zijn nieuwe vrouw zelf in dat herstelproces is niet gering geweest. ,,Je kent elkaar, de situatie raakt je, je wilt je steentje bijdragen'', omschrijft zij zelf over haar hulp in die periode.HuwelijkInmiddels woont ze sinds mei samen met Ed. In een woning samen met haar eigen dochter Cécile (15 jaar) en met Eds puberdochters Judith en Anouk. En dat gaat heel goed, beaamt iedereen. Net zoals iedereen enthousiast reageerde toen Ed zijn Ingrid ten huwelijk bleek te hebben gevraagd. Dat deed hij tijdens een reis naar Bali, vorig jaar. ,,Ik was compleet verrast'', zegt Ingrid, die direct en volmondig 'ja' zei. ,,Wij wilden graag maar de meiden staan voorop en zij moesten ook willen.'' Dat bleek geen enkel probleem te zijn. Alleen trouwen op een doordeweekse dag was een eis, om een extra dag vrij te krijgen van school, lacht Cécile. En zo zijn Ed en Ingrid afgelopen donderdag getrouwd op het SS Rotterdam. 77 maanden na het noodlottige ongeval in Luxemburg vieren zij nu samen hun huwelijk.Geluk,,Iedereen is blij'', zegt Jetty Boerefijn. ,,Dit had een heel ander verhaal kunnen zijn, over ruzies in de familie en meer. Maar zo zitten wij niet in elkaar.'' Ed vult met een glimlach aan: ,,Als je met mij ruzie wilt krijgen, moet je ook wel heel erg goed je best doen.'' ,,Hij is gewoon stoer,'' herhaalt Ingrid haar woorden met trots in haar stem. Een traan rolt over haar wang. Een traan van geluk dit keer. Ed hoort het aan, kijkt naar zijn vrouw en lacht zijn tanden bloot. Ook hij heeft het geluk hervonden.