Nieuws Actueel

Faillissement na 106 jaar werd groeikans

Marie-José Dekkers 18 december 2015

Thymolebesque1065

Thymo Lebesque (24) werkte net anderhalf jaar bij het 106 jaar oude bedrijf Lebesque, toen het medio 2013 failliet ging.

Het einde zat eraan te komen, vertelt Thymo, die tot de vierde generatie van het familiebedrijf behoort. "Uit liefde voor het vak hebben we de ateliers en medewerkers te lang aangehouden. Ook de crisis en knellende financiële verplichtingen speelden een rol. We moesten naar een eindpunt. Het voelde als het cureren van een begrafenis. Heel bizar, na 106 jaar continuïteit."

Gigantisch eerlijkDe jonge ondernemer deed online research. "Shit, we zitten echt in de penarie, dacht ik. De faillissementswet zag er niet bepaald vrolijk uit. Mijn ouders probeerden alles op een nette manier af te ronden. Ik nam de juridische en communicatieve aspecten voor mijn rekening en wilde vooral geen verstoppertje spelen. Ik schreef een brief naar alle leveranciers en klanten met als laatste zin: ‘we waarderen het als u ons belt’. Dat hebben we geweten."

Toen de storm luwde, nam Thymo de tijd om na te denken over de doorstart. "Het enige advies dat ik online kon vinden was: ‘leer van je fouten’. Dat klinkt simpel, maar dat is het niet. Het dwong me gigantisch eerlijk tegenover mezelf en mijn ouders te zijn, onze persoonlijke competenties af te wegen en ons af te vragen wat we precies wilden met het bedrijf."

"We kwamen met een plan: terug naar de kern. Het aantal projecten per jaar maximaliseren. En aan de andere kant ons verouderde imago tackelen, met een zichzelf terugverdienend pr-evenement."

Levensles"Dat werd de pop-up store, die we nu in vijf steden hebben georganiseerd.” Aan de pop-up’s werken ‘oude’ leveranciers mee. ,,Daartoe voelen we ons moreel verplicht. Ik zou mezelf een monster vinden als ik daar niets om zou geven. We willen open gesprekken in plaats van keiharde onderhandelingen. Dat is een beter businessmodel dan elkaar proberen onderuit te trekken. Ook dat leerde ik van het faillissement. Ik geloof totaal niet in: ik plus 1, jij min 1. Dat was een belangrijke levensles. Hoe kun je met jezelf leven als je anderen min 1 gunt?"

De projectentak draait inmiddels goed. "Sinds vorig jaar zitten we vol; we moeten af en toe zelfs nee verkopen. We kunnen weer vooruit kijken. Het faillissement werd daarvoor het fundament. Mijn ouders en ik accepteren niet dat we een 6 opleveren. Het eindresultaat en het proces moeten minimaal een 9 zijn."

lebesque.com