Nieuws Actueel

Filiaalmanager Gameshop Twente: 'Het leven is geen spel'

Van onze redactie 5 juni 2015

Gameshop 2

„Praten over spelletjes en met mensen bezig zijn, dat is het gewoon voor mij. Dat is een passie die ik mijn leven lang kan doen.” En zelf zoveel mogelijk blijven spe­len en uitproberen, natuurlijk.

AfdelingGameshop Twente heeft na een faillisse­ment een doorstart gemaakt. Hengelo ging dicht, Enschede bleef open. Volgende maand verhuist het zelfs naar een groter pand, aan de Langestraat. Behalve de nieu­we titels heeft de shop boven een grote re­tro- afdeling met oude consoles. ‘Het mu­seum’ noemt Verschoor die afdeling, met ontzag. Aan veel van die spellen heeft hij een herinnering.

De Enschedeër weet dat er vanuit bepaal­de hoeken sceptisch wordt gekeken naar het gamen en de negatieve gevolgen die het zou hebben op jongeren. Er zijn onderzoe­ken die enige relatie hebben gevonden tus­sen gewelddadige spellen en negatief ge­drag. Maar Verschoor kan er net zo veel on­derzoeken tegenover zetten die het ver­band juist niet vinden, zelfs ontkrachten.

Kind„Er kleeft een negatief stigma aan ga­men, maar ik denk niet dat het terecht is. In mijn ogen is het grotendeels een kwestie van opvoeding: wat breng je je kind bij Maar ook wordt onderschat dat een kind wel degelijk het verschil in context ziet, dat een spel niet het echte leven is. Het negatie­ve gevoel over spelletjes is vooral uit angst voor het onbekende. Dus laten we het maar verbieden. Laten we Kamervragen stellen.”

Het doodgewone leven heeft eerder wat te winnen met videogames, vindt hij. „Als je er toch onderzoek bij wilt halen: kinde­ren die gamen hebben een betere hand-oog­coördinatie. Ze blijken vaak ook beter te sco­ren in het oplossen van problemen dan niet-gamers. Ze hebben een beter analy­tisch vermogen. Shootergames moet je niet alleen bekijken als gewelddadig, het is veel meer. Er zitten ook wel educatieve elemen­ten in. Zoals Metal Gear Solid 3, waar de Cu­ba- crisis in verwerkt zit. Dat heb ik op school niet gehad. Het is gebaseerd op histo­rische feiten en jij loopt daar dus tussen.”

BlokkerigZelf zat hij stiekem als 6-jarige ’s mor­gens al vroeg te gamen op de laptop van zijn vader. Paratrooper: met de ogen van nu een beetje oubollig, blokkerig spel. „Je zit achter een kanon om overvliegende helikop­ters neer te schieten en parachutisten neer te halen. Dat was het doel, daar ga je voor.

Ik heb heel wat uren binnen doorgebracht.” Hij is er niet slechter van geworden, stelt hij vast. Hij heeft nog geen kinderen, maar als het zo ver is: „Ik zou ze zeker laten ga­men. Natuurlijk moet je wel oppassen. Een spel met een leeftijdsindicatie van 16 jaar moet je niet door een kind van 10 laten doen. Die indicatie is er niet voor niets.”

Maar dat geldt net zo goed voor tv-program­ma’s waarin mensen elkaar uitmoorden. „Dat is ook niet voor alle leeftijden ge­schikt.” Zo’n omstreden spel is bijvoorbeeld: Grand Theft Auto. Een groot deel van het spel bestaat uit carjacking: mensen uit een auto trekken, neerslaan, beroven en er met de auto vandoorgaan en andere voetgan­gers aanrijden en beroven. „We hebben in de winkel ouders gekregen die helemaal ge­schokt het spel terug kwamen brengen.

Soms zelfs echt overstuur. Die hadden zich laten overhalen door hun kind en zagen thuis pas echt wat voor soort spel het is.” Hij kan zich dat voorstellen. Tegelijk vraagt hij zich af wat kinderen in het echte leven allemaal al over zich heen krijgen. In films of het journaal. „Ze zien en horen op tv en het internet van onthoofdingen bij­voorbeeld. Dat is dus wel het echte leven.

SeriesZe zien veel schietpartijen en moorden in films en series. Maar dat wordt blijkbaar als veel minder schokkend ervaren dan geweld in een spel. Maar waar het in mijn ogen om draait: je moet als ouders veel meer meekij­ken met je kinderen.”

Wat Verschoor juist interessant vindt is dat veel games de spelers telkens voor keu­zes stellen. „Keuzes waar je misschien ook in je gewone leven mee te maken kan krij­gen. Dat zit ook in de point-en-clickspelle­tjes, zoalsWolf amoung us enWalking dead.

AnalytischMooie verhalende spellen, waarbij je als hoofdrolspeler eropuit moet om bijvoor­beeld een moord op te lossen. Door op voor­werpen te klikken krijg je informatie of aan­wijzingen. In veel spellen wordt je voor moeilijke keuzes gesteld die je ook niet meer kunt terugdraaien. Red je iemand, of loop je weg?” Dat scherpt het analytisch ver­mogen, vindt hij.

Het gaat hem te ver om te zeggen dat hij in zijn eigen leven keuzes heeft gemaakt waarbij hij zich heeft laten inspireren door een spel. Of dat hij door een spel een ande­re keuze heeft gemaakt. „Maar ik speel bij­voorbeeld zelf basketbal. Ik durf zonder meer te zeggen dat ik een betere basketbal­ler ben geworden door het spel NBA te spe­len. Eerlijk waar.”

MuziekSpelletjes spelen wel een rol in zijn ge­voelswereld. „Als ben wel nostalgische inge­steld. Als ik in een ‘oude bui’ ben speel ik spelletjes van vroeger. Zoals Super Mario of Adventures of the Magic Kingdom. Dan waan ik me echt even terug in 1994. En in de se­rie Expeditie Robinson zit prachtige muziek uit Call of Duty: ModernWarfare 2. Als ik die muziek hoor dan ben ik weg. Dan zit ik ineens midden in het spel. Of als ik ergens muziek hoor die ik ken uit World ofWar­craft... Dan sta ik in gedachten gewoon even midden in de spelstad waar die muziek bij hoort.”

Nieuw spelNog steeds kan hij als een klein kind uit­kijken naar de release van een nieuw spel. „Dan zeg ik tegen mijn vriendin: ‘Als ik thuiskom ben ik gamen’. Dan weet ze ook: nu moet ik hem maar even laten. Maar daar­na is er altijd weer tijd voor ‘thuis’ en voor elkaar. Het leven is geen spel.”

Op de foto: Henk Verschoor | Emiel Muijderman