Nieuws Actueel

Grondlegger John Teunissen zet punt achter werk bij Cone Group

Van onze redactie 18 juni 2015

Johnteunissen DG foto

„In mijn jeugd zat ik in de Nederlandse atletiekploeg. Ik zat echter al snel aan mijn fysieke tax. Bij het bokspringen op het CIOS scheurde mijn buitenmeniscus en die moest worden verwijderd. Twee jaar later moest ook de binnenmeniscus eruit. Toen ik een jaar of twaalf was, raakten mijn tussenwervelschijven al beschadigd. Ik was aan het voetballen bij het overslagbedrijf in ’s-Heerenberg. De bal lag op het dak en ik zou het wel even oplossen. Ik klom langs de regenpijp omhoog, maar die brak af. Als een van mijn maten me niet deels had opgevangen, had ik hier niet gezeten. Dit alles zorgde ervoor dat ik m’n sportieve top nooit heb gehaald.”

Redding„De CIOS-opleiding is mijn redding geweest. Ik had geen goede vooropleiding, was twee keer van de mavo gestuurd omdat ik me niet kon concentreren. De psycholoog zei tegen mijn ouders dat ze er goed aan deden mij een sportopleiding te laten doen. Een aantal mensen heeft hemel en aarde bewogen om mij in ieder geval te kunnen laten deelnemen aan een toelatingsexamen. Voor mijn vader was de maat echter vol, hij wilde me een overall en een paar klompen geven en zou wel zorgen dat ik ergens in een fabriek terecht kon. Mijn moeder was de enige die echt in mij geloofde. ‘Wat er ook gebeurt, hij gaat naar die toelatingsdag’, zei ze. Ik werd toegelaten en rondde de opleiding af.”

Jong„Mijn vrouw Anita en ik vragen ons wel eens af hóe we het toen deden. Naast ons fulltimewerk runden we De Bucket, een pand in Zevenaar met een sauna en een zwembad. Ik was toen al basketbalcoach van zowel een heren- als damesteam. Overdag werkten we buiten de deur, ’s avonds in De Bucket. Ach, we waren jong.”

Gips„Na drie jaar moesten we De Bucket verkopen. We konden het risico niet nemen, ik lag drie maanden in het ziekenhuis. Ik bleek een zeldzame infectie in mijn rug te hebben. Ik zat na een operatie drie maanden van top tot teen in het gips. Maar ik heb wel gecoached en ben naar feestjes gegaan. In de auto lag een tuinstoel waar ik op kon liggen.”

Visie„Ik werkte elf jaar bij de Gelderse Sport Federatie en daarna elf jaar als manager bij stichting Accommodatiebeheer Westervoort. Andere gemeenten wilden weten hoe het er in Westervoort aan toeging, en zo is eerst mijn adviesbureau en later Cone ontstaan. Al vanaf eind jaren negentig is mijn visie dat je een mix moet creëren van maatschappelijke en commerciële activiteiten op het gebied van zwemmen, fitness, welness en lifestyle, waarbij de gemeente een bijdrage levert voor eerstgenoemde activiteiten. Sinds gemeenten veel accommodaties privatiseren, willen wij de locaties zelf ontwikkelen én exploiteren. Waar we naartoe willen, is het aanbieden van een all in-pakket, zodat mensen voor een bepaald bedrag kunnen fitnessen, zwemmen en ga zo maar door. Die visie heeft ertoe geleid dat we nu zeventien accommodaties hebben.”

‘Pa en zoonzaak’„Mijn opvolger, mijn zoon Noël, is commercieel veel sterker dan ik. Hij liep al langer in het bedrijf rond, maar twijfelde of hij verder wilde. Dan zou je zo’n ‘pa en zoonzaak’ hebben. Ik heb hem laten screenen en ook bij onze vestiging in Zutphen heeft hij het fantastisch gedaan. Dus heb ik er voor gekozen om in het belang van mijzelf en het bedrijf nu te stoppen. Er staat een nieuwe generatie klaar.”

Foto: De Gelderlander