Nieuws Actueel

Hengeloërs in de bijstand: ‘Wij zijn eigenlijk diamantjes op de arbeidsmarkt, maar wie ziet het?’

Van onze redactie 16 april 2015

Jaapenmargriet TM

Vreemde situatie. Je hebt in het verleden mensen geholpen naar een werkplek... en nu ben je zelf werkloos. „Ik solliciteer elke week, vier keer per maand, soms meer, op functies als jobcoach of werkleider. Zeg maar zo’n 75 sollicitaties per jaar. In mijn situatie heb ik al meer dan tweehonderd keer gesollicteerd. Ook in de vakanties solliciteer ik door, dat moet ook van het UWV. Maar ik ben bijna 60 jaar, dat klinkt anders dan 45 jaar. In 65 procent van al mijn sollicitaties hoor ik niks meer. In ploegendienst, voor ongeschoold werk, daar reageer ik ook op, willen ze me ook niet hebben. Ze zeggen dan dat ik te duur ben. Of ik hoor helemaal niks.”

Niet bemoedigend.„Niet echt. Frustrerend! Ik heb veel werkervaring opgedaan en kan problematiek vanuit verschillende perspectieven bekijken.”„De wetgeving rond sociale zekerheid en re-integratie, daar weet ik alles van. Maar in al die drie jaar dat ik werkloos ben en solliciteer ben ik helemaal nergens uitgenodigd voor een gesprek. Samen met Margriet en drie anderen werk ik nu voor de Cliëntenraad Minima. Ik probeer me nuttig te maken met mijn kennis en ervaring.”

Hoe is jouw toekomst?„Ik zou zo graag weer aan het werk willen. Wie biedt mij een kans? Margriet en ik, wij zijn eigenlijk diamantjes op de arbeidsmarkt. Wie ziet het? Of beter kan ik zeggen, wie wil dat zien?”

En dus?„Als iemand mij een baan wil aanbieden... Mischien lukt het zo. Van mijn vakantiegeld koop ik dan een nieuwe broek. Ik ben klaar voor een sollicitatiegesprek.”

--------------------------------------------------------

Naam: Margriet Veldhuis (57)Situatie: tien jaar WIA met aanvullende bijstandVoorheen werkzaam: sociaal-cultureel werk in buurthuizen en het blijf-van- mijn-lijfhuisGezinssituatie: alleenstaande moeder met thuiswonende zoon van 19 jaar

Maak je gebruik van regelingen?„Ja. Goed dat die er zijn, anders zou ik niet rond kunnen komen. Toen mijn zoon 18 werd, had ik op een aantal regelingen geen recht meer. Dat scheelde ons 500 euro netto per maand. Je krijgt geen kinderbijslag meer, geen vergoeding in de schoolkosten en je verliest ook het kindgebonden budget. Moeilijk om je dan financieel te redden. Dubbeltjes omdraaien! Maar dat geldt voor alle mensen in de bijstand.”

Het verhaal van Onno Fiechter...?„Maakt mij kwaad. Vorig jaar september kwam de VVD landelijk met het verhaal dat de bijstand royaal leven was. Met een paar poetsdoeken legt Fiechter dat verhaal op de Hengelose situatie. Dan denk ik; lieve schat, waar haal je die kennis vandaan? Kom eerst eens langs om te horen hoe het zit. Dat doet hij nu.”

Wat is je arbeidsperspectief?„Als ik reëel ben, eigenlijk nul. Ik ben 57 en deels afgekeurd wegens rugklachten. Ik doe nu vrijwilligerswerk voor de Cliëntenraad Minima Hengelo. Ik zou best graag van die bijstand af willen. Ik solliciteer op soortgelijke functies als die ik in het verleden had. Ik heb ook sollicitatieplicht. Niets liever dan niet meer afhankelijk zijn van uitkeringsinstanties. Dus als iemand mij een baan aanbiedt... Niet fulltime, maar voor een aantal uren per week, graag! Ik wil zo weer aan het werk hoor, maar niemand wil mij hebben.”

Hoe zie je je toekomst?„Ik vrees dat er weinig verandering in mijn situatie komt. Mijn kansen gaan de komende jaren alleen maar verder achteruit, naarmate ik ouder word. Ik heb ooit gesolliciteerd als productiemedewerker in een tentenfabriek. Maar daarvoor was ik met mijn hbo te hoog opgeleid. Er is gewoon geen baan voor mij.”

En dus?„Ik ben niet zielig, maar leven met bijstand is ook geen lolletje, wat Fiechter min of meer zegt.”