Nieuws Actueel

'Ik had nooit de ambitie om kleermaker te worden'

Monica Verhoek 17 december 2015

Jimmy karaaslan misura sartoria maatpakken herenmode

Hij is de man achter de pakken van burgemeester Aboutaleb: de Rotterdamse Jimmy Karaaslan. Het AD sprak hem over echte liefde, passie voor maatpakken en Rotterdam: "Ik heb me hier nooit een buitenlander gevoeld."

Wat ziet u als u in de spiegel kijkt?"Een hardwerkende man die er af en toe een beetje vermoeid uit ziet. Iemand die al zijn liefde en passie in zijn onderneming stopt. Een simpele jongen die met weinig blij kan zijn. Maar ook een perfectionist, dienstbaar aan de klant."

Hoe bent u terecht gekomen in de verkoop van maatpakken?"Het vak van kleermaker zit al generaties in onze familie. Desondanks ben ik toch geen kleermaker geworden. Mijn vader wilde mij het vak leren en op 16-jarige leeftijd moest ik al achter de naaimachine zitten, maar ik bakte er niets van. Mijn stiksels gingen schots en scheef, ik deed het expres, ik heb nooit de ambitie gehad om kleermaker te worden, maar heb gek genoeg altijd wel intensief samengewerkt met kleermakers. Onlangs kreeg ik van de familie, als aandenken, de oude schaar van mijn opa omdat ik de enige ben die nog met het kleermakersvak is verbonden."

Uw opa was ook kleermaker?"Mijn grootvader was een stoffenexpert en had een grote stoffenwinkel in Izmit, Turkije. Het ging hem voor de wind en hij was een gerespecteerd man in de stad. Mijn grootvader was erg teleurgesteld toen zijn zoon, die in zijn zaak werkte als kleermaker, aangaf naar Nederland te willen gaan, ze hadden het toch immers goed daar. Maar mijn vader zag volop kansen in Nederland en ging toch. Ik ben in Rotterdam geboren en getogen. Als we op vakantie naar Turkije gingen, speelde ik altijd winkeltje in de winkel van mijn grootvader. Mensen geld teruggeven, stoffen opruimen. Heerlijk."

En toen?"In Nederland ging mijn vader als meester-kleermaker bij Coster werken. Hij vermaakte kleding en maakte de pakken op maat. Hij was erg precies, zo van: hier nog even iets aan doen, kijk, dat zit niet mooi. Ruud Lubbers, die toen premier was, kwam in zijn spijkerbroek op de fiets ook naar Coster om een pak te kopen. Dat was iets dat mijn vader totaal niet gewend was, een premier op de fiets en dan ook nog in spijkerbroek. 'Ik ga van u een Turkse president maken', zei hij tegen premier Lubbers. 'En, ben ik nu een echte Turkse president?', vroeg Ruud Lubbers aan mijn vader toen hij het kostuum had aangetrokken. Mijn vader heeft het verhaal vaak verteld."

Wat wilde u dan worden?"Ik wist het niet, ik ben geen studiebol. Ik heb met moeite de detailhandelsschool gedaan. Ik ging bij een supermarkt werken."

Waar bent u geboren?"Op het Noordereiland en later verhuisden we naar de Meent. Ik ben al heel jong getrouwd, ik was 19 jaar. Toen mijn vrouw en ik elkaar ontmoetten, waren we op slag verliefd, maar onze liefde moest geheim blijven. Zij komt uit een ander deel van Turkije en het was toen de gewoonte om met iemand te trouwen uit je eigen dorp. Onze afspraakjes gebeurden in het geniep, maar op een gegeven moment werd mijn vrouw, die toen nog mijn vriendinnetje was, bijna uitgehuwelijkt aan een man die ze nog nooit had gezien. Toen is ze gevlucht naar haar opa en gelukkig begreep hij de situatie en nam haar in bescherming. Ik wilde om haar hand vragen, maar onze ouders waren tegen. We hielden voet bij stuk en er kwam een familieberaad."

Familieberaad?"Mijn ouders gingen kennis maken met haar familie en ik moest officieel om haar hand vragen. Doodeng was dat en de spanning was om te snijden. In de keuken vroeg haar oom nog of ik het echt wel zeker wist. De volgende weken waren ze zich aan het beraden en uiteindelijk kregen we toestemming. Nu zijn we al 20 jaar samen."

En toen, een eigen atelier voor maatpakken?"Op een gegeven moment zag ik een vacature van verkoper bij Coster op winkelcentrum Zuidplein. De man in de winkel was een collega van mijn vader geweest en ik mocht er komen werken. De dag voordat ik er ging werken, heeft mijn vader mij tot 's avonds laat geleerd hoe ik een stropdas moest knopen en leerde mij alle trucjes van het verkopen. Ik bleek een talent voor verkopen te hebben. Binnen een jaar was ik er assistent-bedrijfsleider en was heel vaak de nummer één met de meeste verkopen. Op een gegeven moment werd ik bedrijfsleider bij Coster in Spijkenisse. De cijfers gingen sky high daar. Later ben ik bij Setpoint gaan werken, een landelijke keten in herenmode en klom er op tot regiodirecteur. Daar heb ik geleerd dat wat ik al onbewust deed, bewust te doen. Toch kriebelde het ondernemersvak en wilde ik na een paar jaar iets voor mijzelf en startte Misura Sartoria, mijn eigen maatpakkenatelier. Ik kleed nu de ploeg van Sparta en heb veel bekende Rotterdammers als klant, zoals bijvoorbeeld burgemeester Aboutaleb."

U bent het toonbeeld van goed gelukte integratie, toch?

,,Ik ben en voel mij in hart en nieren Rotterdammer. Ik hou van deze stad en zijn recht door zee-mentaliteit. Nooit heb ik mij een buitenlander gevoeld of ben ik door mijn afkomst gekwetst of gediscrimineerd. Ik erger mij soms aan allochtonen, ook van mijn generatie, die hier zijn geboren. Je woont hier in een land waar je mag zeggen wat je wil en waar iedereen een kans krijgt. Ons land is toch nog steeds heel tolerant vergeleken met andere landen. Iedereen die hier komt wonen moet zich aanpassen. Respecteer het land waarin je woont."

Waar komt Jimmy vandaan?"Mijn naam is eigenlijk Cemil Karaaslan, maar de juffrouw op de lagere school vond dat moeilijk om uit te spreken en noemde mij Jimmy. Zo is het altijd gebleven. Alleen mijn vader noemt mij nog Cemil."

Bent u tevreden met uw spiegelbeeld?"Ik ben trots op wat ik heb bereikt. Ik ben ook wel eens flink tegen de muren opgelopen en het leven is niet altijd makkelijk. Je moet goed voor jezelf zorgen en regelmatig sporten en ontspanning zoeken met vrienden en familie. Maar opgeven is nooit een optie."