Nieuws Actueel

'Ik voelde me zo ontzettend schuldig'

Van onze redactie 30 mei 2015

Image 4959892

Het is vrijdag 19 december. Net als anders stapt Lisette om kwart over acht in de auto om naar haar werk te gaan. Het schemert nog en het regent die ochtend flink in de stad. Dan slaat het noodlot toe. ,,Ineens was ze er, dat meisje. Hoe, ik weet het niet, echt niet. Ik keek haar en zij mij recht in de ogen. Een flits. Mijn rechterbumper raakte haar voorwiel. Ze rolde over het dak van mijn auto. Ze lag bewegingloos op straat. Ik kon alleen maar roepen: 'Heeft iemand 112 gebeld?' Ik weet nog dat ik alleen maar huilde en voelde me ontzettend schuldig." OverledenDe echte klap kwam net na de middag toen de politie aanbelde en vertelde dat Emma overleden was. ,,Je wordt helemaal koud, ik raakte in een shock." Van de agenten kreeg ze het adres van de ouders van het meisje. ,,Maar contact met hen opnemen kon ik op dat moment helemaal niet. En nog steeds niet."

De week erna kreeg Lisette heel veel berichtjes en wel zeventig kaartjes. Toch ging het niet goed met haar. Ze kreeg het adres van een therapeute. ,,Daar ga ik nu eens in de twee weken naar toe. Het helpt." Wensballon Tijdens de jaarwisseling liet ze met haar vriend vanaf het platte dak achter het appartement een wensballon op. ,,We hebben gewenst dat het goed zal gaan met de ouders en familie van het meisje. En dat het met ons ook een beetje beter zou gaan." Grote drukte en stress kan ze nog niet aan. Haar vriend: ,,Als ze bij me in de auto zit en fietsers ziet verkrampt ze helemaal." Soms komt het noodlottige ongeluk terug in een droom en schrikt ze wakker. Al in januari kwamen er signalen dat Lisette geen schuld zou hebben. De politie baseerde dat onder meer op sporenonderzoek. Twee weken geleden kwam het verlossende bericht. De zaak is geseponeerd, er komt geen rechtszaak, politie en justitie houden het op een ongeluk. * Op verzoek van geïnterviewde wordt haar echte naam niet genoemd. De naam Lisette is gefingeerd.