Nieuws Actueel

Meike van Drie verliet Tubbergen en runt nu een camping in Umbrië

Van onze redactie 5 augustus 2015

Meike van Drie Herman Haverkate

Vijftien jaar was ze in Nederland als verloskundige actief. De kans dat ze haar werk in Italië ooit nog eens zal oppakken, is klein. "Ze kennen hier geen thuisbevallingen. In sommige ziekenhuizen werken wel verloskundigen maar hun werk is niet te vergelijken met wat we in Nederland kennen." Beklagen doet ze zich echter niet. "Natuurlijk was het moeilijk om dit los te laten. Veel mensen in Tubbergen hebben ook zo gereageerd. Maar ik wist wat me hier te wachten stond. "

De liefde Tijdens het door Italië gewonnen WK voetbal in Duitsland in 2006 ontmoette ze Pietro, de liefde van haar leven. Ze stond met een vriendin op de camping. "Na de finale gingen we feesten in het dorp. Pietro, de zoon van de campinghouder, ging mee. Later zijn we ook nog samen naar jazzconcerten geweest. Op de terugweg naar Holland zei ik tegen mijn vriendin dat ik niets met een Italiaan wilde. Maar de sms'jes bleven heen en weer vliegen. En in de herfstvakantie kwam Pietro naar Holland."

Emigreren Bij de beslissing om te emigreren ging ze niet over één nacht ijs. "Ik heb er met mijn ouders over gepraat. Met vriendinnen en mensen uit de praktijk. Uiteindelijk, nadat ik tijdens een winterperiode drie maanden in Umbrië, had gewoond stond mijn besluit vast. Ik heb mijn huis in Tubbergen verkocht en ben vertrokken. Hoogzwanger. Een van de eerste dingen die ik in Italië moest doen, was bevallen van ons eerste kind."

Camping Nu, vijf jaar later, werkt ze het grootste deel van de dag op de camping. Vooral in de zomer zijn de dagen lang. Behalve een camping, bevat het ruim 80 hectare grote terrein ook een agrarisch bedrijf en een agriturismo. "De ouders van Pietro hebben deze grond dertig jaar geleden gekocht. Ze kwamen van Sicilië. Elders hadden ze al een hotel gerund. Pietro en zijn zus zijn vanaf hun achttiende levensjaar eigenaar. Het bedrijf runnen ze met de hele familie, anders zou het ook niet uit kunnen. We verbouwen alles zelf. We hebben alleen al zo'n 5.000 lijfbomen. Hier, op Pian di Boccio, ben je het hele jaar bezig."

Schaduwkanten Een echte Italiaanse wordt ze nooit, denkt ze. "Het leven hier is prachtig, maar het heeft ook zijn schaduwkanten. De crisis is veel heftiger dan in Nederland. Dat ondervinden wij elke dag. De belastingen zijn extreem hoog. En in het ziekenhuis laten ze je rustig drie uur wachten.."Heimwee naar Holland heeft ze niet. Moeilijke momenten wel, vooral in de winter, als de grote stilte neerdaalt over het dal van Spoleto. "Vooral mijn ouders mis ik erg. Ze wonen in Almelo. Die hadden natuurlijk wel graag hun kleinkinderen in de buurt gehad. Maar zo werkt het vaak bij emigranten: het moeilijkste is het voor de achterblijvers. Die verliezen iets. Degene die vertrekt krijgt iets terug, al zal er altijd een zwart randje blijven."Foto: Herman Haverkate