Nieuws Actueel

Onderneemster Mieke Greveling: 'Ik voel me thuis in de uitvaartbranche'

Van onze redactie 4 augustus 2015

Mieke Greveling Emiel Muijderman

Ze had het voor elkaar. Drie kinderen, een leuke baan bij de gemeente Enschede als secretaresse van burgemeester en wethouders en later op de afdeling communicatie. ,,Ik was tevreden, had mijn leven op de rit.'' Maar toen haar vader in 2007 overleed aan darmkanker, begon Mieke Greveling (43) na te denken over haar leven.

Onrust ,,Wat als ik zelf maar 59 word? Heb ik dan alles uit dit leven gehaald? Ik kan niet goed beschrijven wat ik voelde, maar ik dacht: ik kan nog meer, ik heb nog iets over. Wat precies, wist ik niet. Daar heb ik zeker vijf jaar naar gezocht. Ik voelde in die jaren altijd een onrust die ik niet goed kon verklaren.''Ze begon aan een opleiding kindercoaching, maar al snel bleek dat niets voor haar te zijn.

Uitvaartbegeleiding ,,Mijn oudste dochter zei op een gegeven moment: mama, uitvaartbegeleiding, is dat niet wat voor jou?'' Ze besloot koffie te drinken met een uitvaartleidster, om te horen wat het vak precies inhield. ,,Ik dacht dat ik het eng zou vinden om overledenen te verzorgen.'' Maar op de open dag voor de opleiding tot uitvaartverzorger in Zwolle, wist ze zeker dat ze uitvaartleidster wilde worden.

De eerste overledene ,,Bij de eerste overledene die ik moest verzorgen, tijdens mijn stage, zei ik: ik wil alleen maar kijken. Bij de dood zit toch een stukje angst, dat had ik ook. Maar ik vond het dankbaar werk en ik bleek geen angst te hebben.''Van 2012 tot 2013 volgt Mieke Greveling de opleiding tot uitvaartleider. Wetten, regels, documenten, spreken in het openbaar, in memoriams schrijven, ondernemerschap. ,,Er komt behoorlijk wat bij kijken.'' Ze weet vanaf dat moment zeker dat dit is wat ze wil. ,,Dit was het, dit ben ik. Ik raakte mijn onrust kwijt. Ik zei thuis: je weet pas wat je doel is in dit leven als je het tegenkomt.

Flexibel ''Maar zo drastisch het roer omgooien, dat was toch lastig, bekent Mieke. Want van dromen alleen kun je niet leven. ,,Ik moet zeggen dat ik fantastisch ben geholpen door mijn werkgever. Ik kon mijn bedrijf beginnen en daarnaast nog 28 uur blijven werken. Extra vakantiedagen opnemen en flexibel met mijn werktijd omgaan. Meldingen komen natuurlijk altijd onverwacht. Maar ik wist zelf eigenlijk vanaf het begin: dit komt goed. Na een jaar had ik twee uitvaarten per maand. Ik dacht: ik doe het.''

Roeping In september 2014 hakte ze definitief de knoop door, zegde haar baan op en koos volledig voor het zelfstandig ondernemerschap in de uitvaartbranche. ,,Het is een cliché om te zeggen dat er een deur opengaat als je een andere sluit. Maar vanaf het moment dat ik de beslissing had genomen, stroomden de meldingen binnen. Ik voel me een ander mens. Ik was een moeder met een baan, nu heb ik iets te vertellen, ik draag iets bij, kan mensen helpen en ben honderd procent Mieke. Of het een zwaar beroep is? Als ik bij een familie aan tafel zit, komt het beste in mij naar boven. Ik ben dicht bij het zwaarste stukje van iemands leven en dat kan ik blijkbaar goed. Het voelt als een roeping. Ik wil nooit meer iets anders doen in mijn leven. Als ik nu dood zou gaan, kan ik zeggen dat ik mijn doel gevonden had.''

Foto: Emiel Muijderman