Nieuws Actueel

Petra vindt beste vriend in dodencel

Van onze redactie 12 mei 2015

Image 4916708

Ja, ze hadden het er wel eens over, als ze op bezoek was bij haar penvriend Jamie McCoskey. Over de reden van zijn verblijf in een Texaanse dodencel, de dood van een 20-jarige student uit Houston. De details - verkrachting van diens zwangere verloofde, zo'n 24 messteken - kent ze. Maar als je in de bezoekersruimte van de Polunsky-gevangenis zit, zegt Petra de Jong (37), zit er toch gewoon een mens voor je. ,,Als ik met hem zat te ouwehoeren, dan vergat ik de omgeving wel eens en was het alsof ik met een vriend in een café zat."Op 12 november 2013 is McCoskey op 49-jarige leeftijd geëxecuteerd. Petra de Jong was erbij. Met haar vriend en vader, want McCoskey stond erop dat ze niet alleen naar zijn overlijden kwam kijken. Schrijfster Linda Polman reisde mee naar Texas, maar mocht niet aanwezig zijn in de getuigenkamer.De Jong had ruim een jaar naar deze dag toegeleefd. Boekte geen vakanties, omdat ze elk moment te horen kon krijgen dat de executie op handen was. Maakte maandelijks 100 dollar naar McCoskey over, zodat hij in zijn laatste fase ten minste lekker kon eten. Keek een documentaire van een schrijfster die haar eigen euthanasie vastlegde, omdat hij met een vergelijkbare injectie ter dood gebracht zou worden en ze hem wilde voorbereiden op wat komen ging. Beloofde een crematie te regelen als zijn lichaam onverhoopt niet aan de wetenschap ter beschikking gesteld kon worden.

VriendWaarom deed ze dat allemaal voor een vreemde, ook nog iemand met zo'n duister verleden? ,,Omdat hij al lang geen vreemde meer was," antwoordt ze resoluut. ,,Hij was een vriend geworden, bij wie ik mijn ei kwijt kon. Hij wist alles wat er in mijn leven speelde. Ik heb lang in een dagboek geschreven, die rol had hij een beetje overgenomen.,,Er zijn gevangenen die penvriendinnen zoeken met bepaalde bedoelingen, maar Jamie heeft nooit ook maar iets gevraagd en seksuele insinuaties waren er nooit. Het was bijzonder te zien hoe hij onder zulke extreme omstandigheden toch lichtpuntjes vond. Hij had op de een of andere manier lol in z'n leven."De Jong begon als 22-jarige te schrijven met gevangenen, nadat ze een boek had gelezen over een vrouw die correspondeerde met een ter dood veroordeelde. Zij wilde ook iets doen, bedacht ze, voor iemand die vermalen wordt door het strafsysteem waar ze zo faliekant tegen is. ,,Ik hoop dat ik wat vriendschap en steun kan bieden," las McCoskey in 1999 in de eerste brief. De Jong kreeg het epistel mee naar huis na de executie, met alle andere brieven die ze hem schreef. 'De erfenis', noemt ze het pakket.De Rotterdamse snapt wel dat de vriendschap vragen oproept, maar weigert zich er iets van aan te trekken. Zelf heeft ze overigens ook wel eens twijfels bij de vrouwen die ze tegenkomt op death row, die soms zelfs trouwen met 'hun' ter dood veroordeelde. ,,Laten we wel wezen: er zijn natuurlijk ook mafkezen bij. Ik zie wel eens situaties waarvan ik denk: wat bezielt je? Wat zoek je?"Zijn laatste kaartjeMaar verliefd worden kan overal, denkt zij, ook in een dodencel. Júist in een dodencel, misschien. Daar waar een man compleet afhankelijk is en geen kant op kan. ,,Ik denk dat er vrouwen zijn voor wie dat juist een heel veilige relatie is." In haar geval is er van een liefdesrelatie nooit sprake geweest. Althans: van haar kant. McCoskey dacht daar vermoedelijk anders over, al maakte hij nooit toespelingen en gaf hij om zijn echtgenote. De 15 jaar waarin Petra hem schreef en zes keer naar Texas kwam om hem te zien, waren de beste jaren van zijn leven, meldde hij toen hij met infuus in de arm klaar lag op een executietafel en nog een laatste woord mocht uitspreken.De brieven van Petra bewaarde hij, de post van zijn vrouw mocht na lezing in de prullenmand. Voor Petra postte hij vlak voor zijn dood nog een voorraad brieven, zodat zij ze na zijn overlijden zou lezen. ,,Ik heb zitten huilen als een klein kind toen ik zijn laatste kaartje uit de brievenbus had gehaald."