Nieuws Actueel

Drents dorp Oranje voelt zich verraden

Van onze redactie 8 oktober 2015

Image 5315309

Misschien was het niet zo slim om voor de auto van staatssecretaris Klaas Dijkhoff te springen toen hij halsoverkop het dorp wilde verlaten. Hilda van der Heide is zelf ook niet trots op haar onbezonnen actie. Nu ligt ze met een gebroken elleboog in het ziekenhuis omdat een agent in burger haar hardhandig wegtrok. ,,Maar het is gewoon niet eerlijk.''Ondanks de pijn die ze aan haar arm heeft, kan ze zich in het ziekenhuisbed nog steeds boos maken over het in haar ogen vieze spelletje dat is gespeeld.De woede borrelt weer op als ze terugdenkt aan het moment dat er een mailtje in haar postvak ploft. Het is dan kwart voor zes dinsdagavond. Twee uur later zal Dijkhoff het dorp vertellen dat er nog een paar honderd vluchtelingen moeten worden opgevangen. Bovenop de 700 die er al zijn.,,Ik was echt heel boos. Zat meteen vol adrenaline. Het is zo'n ondemocratische beslissing. We hebben er al 700. Met deze 700 gaat het goed. Het is genoeg. We hebben een overeenkomst gesloten. Dit kan echt niet.''VerbijsterdIn het buurthuis vertelt ze Dijkhoff precies hoe ze erover denkt. En ze staat niet alleen. Alle ongeveer 150 inwoners denken er zo over. Maar het mag niet baten. Het gevoel van de bewoners lijkt er niet toe te doen. De staatssecretaris is onvermurwbaar.Verbijsterd blijven de bewoners achter, maar ze zijn niet van plan om de staatssecretaris zomaar te laten gaan. Sommigen spoeden zich naar huis om met hun auto's de wegen af te zetten. Hilda blijft bij het buurthuis en ziet de auto van Dijkhoff keren en op zich afkomen. ,,Ik ben er gewoon voor gaan staan. Het kwam ineens in mij op. We wilden die man tot rede brengen. Het gesprek was weliswaar over, maar het was nog niet klaar. We wilden met hem terug naar het buurthuis en hem dwingen; nee, het gaat niet door.''Niet normaalMaar zo gaat het niet. Een agent in burger trekt haar weg van voor de auto. ,,Alsof ik een misdadiger was. Hij heeft mijn arm gewoon helemaal omgedraaid. Heel hardhandig. Dat was gewoon niet normaal. Als hij het netjes had gevraagd, was ik gewoon opzijgestapt. Ik ben nog niet levensmoe. Nu ben ik als een hond voor die auto weggetrokken.''Hilda wordt wakker in het ziekenhuis met een gebroken elleboog en gaat aangifte doen. ,,Het is jammer dat het zo is gelopen.''In het dorp zitten veel bewoners met hetzelfde gevoel. Ook Angela Dijksterhuis. Ze runt sinds de zomer samen met haar man een supermarkt direct naast het bungalowpark waar de 700 vluchtelingen verblijven. De dag na de onrustige bijeenkomst staat een meute Syriërs voor de ingang medewerkers te bedreigen. ,,Dat we racisten zouden zijn en ze het onbegrijpelijk vinden dat ze nog bij ons werken. Maar daar gaat dit helemaal niet over,'' zegt Dijksterhuis aan de keukentafel. ,,Al hadden er 700 Nederlanders bijgekomen. Je krijgt trammelant als je zoveel mensen bij elkaar zet.''SteekpartijVolgens Dijksterhuis zijn er nu al genoeg problemen omdat mensen uit 34 verschillende culturen op het park verblijven. Dat botst.,,Er is een steekpartij geweest, een brandje, diverse opstootjes. Mensen verblijven er illegaal, er rijden illegale taxi's. Ze komen bij ons aan de balie zelfs voor hasj. Dat zijn de verhalen die niemand wil horen, maar zijn wel de misstanden waardoor wij zeggen; genoeg is genoeg.''Maar wat nog het meest steekt is dat er duidelijke afspraken lagen. Er zouden 700 asielzoekers komen voor 2 jaar. ,,Dat zingen we wel uit, dachten we. Maar in één klap blijkt die afspraak niets waard. Dan daalt het vertrouwen in de politiek tot onder het vriespunt.''