Nieuws Actueel

Waakhond van Linda de Mol

Wáág het niet om haar met een Duitse herdershond te vergelijken. En wie Xenia Kasper een persnazi noemt, moet helemaal oppassen. Een gesprek met de manager van Linda de Mol over imago, haar auteurschap en regeldrift. 'Het is soms een kwestie van mensen op de voeten trappen. Tot hier en niet verder.'

Merlijn Ensing 4 december 2012

Xeniakaspersuccesgrootjpg

Succes:

Huibert de Leede: Honderd klanten en anders failliet Isadora Lebouille: Geur verankert merk in brein Jan de Groot: Het recept? Dat weet ik niet Rob Heilbron: Ik lijd pijn Sandy Wenderhold: Pornokoningin van Nederland Ilja Gort: Zo is het en anders lazer je maar op Joop van den Ende: Succes is een drug

Er zijn vijf romans van jouw hand verschenen. Doorgaans doe jij als manager alle PR voor je klandizie, nu moest je ineens voor je boeken de PR uit handen geven. Hoe was dat?

'Veel mensen willen het podium betreden. Mooi zijn. Model spelen. Presenteren. Ik heb die behoefte totaal niet. Toen ik tijdens de presentatie van mijn eerste boek zelf in de spotlights moest staan, was het erg wennen. Het hoort erbij, het is een verplichting. Ik heb 30 jaar geleden als model gewerkt en vond het destijds al verschrikkelijk als andere mensen mij gaan vertellen hoe ik moet staan, hoe ik moet bewegen, wat ik vooral niet moet doen. Ik heb toen al liever zelf de touwtjes in handen gehouden.'

Waar komt dat vandaan?

'Ik vind het heerlijk om zakelijke andermans problemen op te lossen. Ik weet nooit of iets lukt, maar ik bijt me erin vast. Schema’s, contractonderhandelingen, tijden inplannen – gelukkiger kan je mij zakelijk gezien niet maken. Het is fantastisch om onmogelijke dingen, mogelijk te maken. Iedereen schuift altijd maar van alles voor zich uit. Ik niet. Ik regel het. En om de één of andere reden krijg ik het altijd voor elkaar.'

De toverformule?

'Ik vind het niet erg om nee te zeggen. Het is haast mijn tweede natuur. Zakelijk gezien dan, hè. Voordat je bij mij een ja krijgt op een verzoek, wil ik alles tot in detail weten. Ik ben detailverliefd.'

In de amateurpsychologie noemen ze dat ook wel een control freak.

'Het mag niet mis gaan. Dat is ooit één keer gebeurd. Gek werd ik. In de jaren 90 had Linda samen met haar co-presentator een interview voor een gids. Ik had alles keurig gepland: co-presentator en journalist plus fotograaf waren uit Duitsland overgekomen, maar helaas had ik Linda wel de goede datum maar de verkeerde dag gemaild. Gelukkig was ze thuis, kon ook langskomen en het interview was gereed. Ik had het een paar minuten wel bloedheet.'

Je bijt je vast in klussen.

'Ooit is er een journalist begonnen om me een Duitse herder te noemen. Ik vind dat niet eens zo’n vervelende benaming: een herder is één van de beste waakhonden die je kunt hebben. Loyaal, trouw, waakzaam en zakelijk gezien kun je het erger treffen. Journalisten die met mij een interview over mijn boeken gemaakt hebben, noemden mij dan wel een blonde labrador… zo verschillend kan het zijn. Maar alsjeblieft, kunnen we niet van die honden weg?'

Ach joh, kan jou het schelen.

'Nou ja, al die bijnamen. Het kan ook te ver gaan. Iemand zei eens tegen me dat ik de Duitse persnazi was. Dat gaat te ver. Dan is het gesprek klaar. Ik heb dan wel een Duits paspoort, maar een persnazi? Excusez moi. Die benaming ontbreekt ieder respect. Als ik Nederlandse zou zijn, had je er niemand over gehoord.

'Je kunt niet altijd iedereen tegemoet komen. Het is soms een kwestie van mensen op de voeten trappen. Tot hier en niet verder. Je loopt op die manier het risico dat mensen je niet aardig vinden. Maar dan moet je geen manager worden.'

Heeft Linda haar succes aan jou te danken.

'Nee, haar succes heeft ze alleen aan zichzelf te danken. Heel veel mensen vergissen zich in het feit dat presenteren een vak is. Het is niet alleen beeldig voor de camera staan en foutloos teksten oplepelen. Het is heel hard werken en Linda beheerst het vak en is een harde werker.'

Is succes eindig?

'Het eindigt alleen als je niets verandert. Kijk naar Madonna. Zij was allang naar de achtergrond verdwenen, als ze zichzelf niet steeds had heruitgevonden. Ik probeer ook steeds mijn grenzen te verleggen als auteur. Dan weer de derde persoon, dan weer de ik-vorm. Als manager heb ik er bewust voor gekozen om maar een beperkt aantal mensen te begeleiden. Ik wil blijven schrijven. Misschien komt er iemand op mijn pad en maak ik een uitzondering. Maar de onderlinge humane chemie is leidend.'

Is Linda de Mol medeverantwoordelijk voor het succes dat jij hebt als auteur?

'Er zijn eerder deuren opengegaan. Het wordt sneller gelezen. En misschien ook sneller geaccepteerd. Maar je gaat uiteindelijk niet vijf, zes boeken van mij uitgeven als ik niet deug als auteur. Het is hetzelfde als het kind van een bekend persoon. Als je het niet kunt bewijzen, lig je er ook zo weer uit.'

Niet al je boeken waren even succesvol. Minderwaardigheidscomplexje?

'Dat was een kwestie van het verkeerde boek op het verkeerde moment.'

Is succes altijd een zegen?

'Ik werk ervoor, zit uren achter de computer, dan wil je niets anders dan erkenning. In die zin maakt geld het één en ander wel eenvoudiger en aangenamer. Ik heb liever liefdesverdriet in een limousine, dan in een tram. En als er succes is, ontspan ik. Wie op den duur geen succes heeft, moet stoppen. Zo simpel is het.'