Nieuws Marketing

Dini Vruwink zet uitvaartonderneming voort na overlijden van haar man

De 48-jarige Markelose heeft een 'mooie slotzin' bedacht voor dit interview: "Het is zoals het is en het wordt nooit meer, zoals het was." Deze tekst siert ook de dankbetuiging die ze na de begrafenis van haar man en zakelijk partner Henk (49) heeft verstuurd. "Ik en mijn twee jongens hebben veel houvast aan deze woorden, ze geven kracht om door te gaan. Het overlijden van Henk is ons overkomen of we wilden of niet."

Van onze redactie 23 december 2015

Dini Vruwink Frank Nikkels

In de zomer van dit jaar klaagt haar man over benauwdheid. Ze gaan naar het ziekenhuis waar dezelfde dag de fatale diagnose van een zeldzame, agressieve vorm van schildklierkanker wordt gesteld. Acht weken later overlijdt manlief en rijden zijn zoons hem naar de begraafplaats. Dini Vruwink: "We wisten dat er iets niet goed was, maar dat het zo zou uitpakken, nee, daar hadden we geen moment bij stilgestaan. Met die gedachte waren we niet naar het ziekenhuis vertrokken."

AchtbaanZe belanden, zoals ze dat noemt, in een 'achtbaan'. "Henk reageerde heel emotioneel, maar het volgende moment ging de knop om en werd ie zakelijk. Hij heeft zijn begrafenis zelf geregisseerd, het afscheid was mooi en waardevol. Dat gaf me de kracht om door te gaan. We hadden gehoopt dat we maart volgend jaar zouden halen. Dat zou hij 50 worden en in maart zijn we ook getrouwd. Maar, dat mocht niet zo zijn. Hij wenste alles zo te regelen dat ik onze uitvaartonderneming kon voortzetten. Henk wilde het zo goed mogelijk achterlaten. Vijftien jaar hebben we intensief samengewerkt en iets moois opgebouwd. Dat zet je niet zomaar opzij. We deden ons werk met passie. Het is immers een eer als je door familie wordt gevraagd en het vertrouwen krijgt het afscheid van een dierbare te regelen. Elke uitvaart is uniek, die moet goed zijn. Ik ben altijd blij als het goed is gegaan."

Brood op de plankDini Vruwink pakt de draad weer snel op. Niet alleen omdat Henk dat zou hebben gewild en niets doen geen optie is ('dat zou pappa niet willen'), maar ook uit noodzaak. Want er moet natuurlijk wel brood op de plank komen, 'het liefst met een plakje kaas erop'.

ConcurrentieDe concurrentie in de uitvaartbranche is groot. "Had ik bij een grote uitvaartonderneming gewerkt, dan had ik langer thuis kunnen zitten. Dat kon ik me echter niet permitteren. En dat wilde ik trouwens ook niet."

Gunnen In het begin voelt ze soms twijfel bij mensen: 'Het is zo kort geleden, kunnen we haar wel bellen, durft ze nog?' "Maar als snel bleek dat mensen me het wel gunnen om voor hen een uitvaart te doen. Ik word nu ook door mensen van buiten Markelo gevraagd en krijg bijvoorbeeld het vertrouwen van mensen uit Enter. Ja, dat is fijn.

Extra zorgVoor nabestaanden ben ik een luisterend oor, omgaan met mensen is mijn ding. Ik doe m'n werk netjes, zonder poespas en ik blijf mezelf. Er wordt heel makkelijk gezegd: 'Ik kan me voorstellen hoe je je voelt'. Maar dat kun je helemaal niet! Als het jezelf overkomt is het heel anders, dan komen emoties los en dat is ook goed. Qua beroep kan ik een eind met nabestaanden meegaan, maar bepaalde dingen moet je zelf ervaren. Ik probeer wel altijd net dat beetje extra zorg te leveren. Stel dat een overledene krullen had, dan breng ik die terug. Als mensen er in de kist mooi bijliggen, zoals ze zijn, dan is dat kicken. Daar doe je het voor."

Close Dini Vruwink neemt haar werk niet mee naar huis. Ze kan dat goed scheiden van haar privéleven. Ze overlegt veel met haar zoons van 20 en 23 jaar. De uitvaartonderneemster: "Ik kan veel met de jongens delen, maar sommige dingen doe je niet. Dat is ook helemaal niet erg. Toen Henk er nog was probeerden we altijd om half zes warm te eten. Samen met de kinderen de dag doornemen, de gebeurtenissen bespreken. We vormden een hecht gezin. Daarin is geen verandering gekomen, we zijn nog altijd close met elkaar."

Wandelen De Markelose werkt graag in de tuin en wandelen en sporten vindt ze ook leuk. Dan kan ze even haar gedachten de vrije loop laten, zaken van zich afzetten en tot zichzelf komen. Het fraaie buitengebied rond de boerderij waar ze samen met haar kinderen en schoonouders woont leent zich daarvoor uitstekend.

Foto: Frans Nikkels