Nieuws Marketing

De missie van Marlies Dekkers

Marlies Dekkers heeft een missie. Met haar wereldberoemde beha's wil ze vrouwen seksuele emancipatie aanreiken. Of eigenlijk; emancipatie tout court. En daar is de lingeriekoningin die zondag 50 werd nog lang niet klaar mee. "Vrouwen moeten meer willen dan een prinsesje zijn", vertelt ze in een interview met De Morgen.

Natalie Helsen 2 december 2015

Missiemarliesdekkerslingerie1065

Wanneer gespierde meisjes het podium op marcheren, verstilt het geroezemoes in de zaal. Het enige wat ze om hun strakke en welgevormde lijven hebben, zijn netkousen en een zwart lingeriesetje. Terwijl ze stevig dansen, schieten hun paardenstaarten heen en weer. Meer van hun hoofden zie je niet, de rest is strak ingesnoerd in een sm-masker waarvan het fetisjgehalte een mentale kortsluiting veroorzaakt in combinatie met de schattige muizenoortjes die erboven prijken. Hun lederen push-upbeha's glimmen in de spotlights.

Met deze beschrijving zou de scène zo weggeplukt kunnen zijn uit een schimmige stripbar waar nog schimmiger mannen zich vergapen aan vrouwelijk schoon. Maar we zijn in Rotterdam, de thuisstad van Marlies Dekkers, waar een uitgelaten gezelschap met gulzige ogen geniet van haar verjaardagsfeest. De lingerieontwerpster wordt dit jaar 50 en combineert haar verjaardag met een feest waarop ze ook haar lingeriecollectie 'Awaken Your Senses' presenteert. De gemaskerde danseressen stellen 'Femme Fatale' voor, een van de vier thema's in de nieuwe najaarsreeks. De rest van de avond wordt een opeenvolging van erotische verhalen (door Dekkers zelf geschreven) en dansend vrouwelijk schoon - lapdances, watergevechten en hoelahoep worden niet geschuwd - die mannen én vrouwen in net iets sensuelere, zeg maar hetere sferen brengt. Getuige ook het koppel dat elkaar iets verder in de zaal aan het opeten is, tot heimelijk plezier van de omringende toeschouwers.

Gekke vogel

The morning after zit Marlies Dekkers fris in de hotellounge. Ze drinkt groene thee - "Geen koekjes, dat is niet gezond en daar let ik op" - en praat honderduit. Was ze gisteren chic uitgedost, dan glijdt ze nu casual in de zetel in een glimmende losse broek en Nike-sneakers met een hakje. Om haar nek bungelt een gouden kruisje in haar decolleté. Haar kenmerkende rode haar zit mooi opgestoken. Ze draagt een grote Janis Joplineske bril zonder frame, met grote ronde glazen in een roze degradé. "O, vind je hem mooi? De pootjes zijn van Chanel, maar de glazen ontwierp ik zelf", zegt ze als ik haar complimenteer met haar eyecatcher. Het was een project van lange adem, maar als Dekkers wil dat iets is, dan zal het zo ook zijn. "Het brandpunt zat moeilijk ineen en er zijn heel veel glazen voor gesneuveld. Alles moet erop en eraan zijn."

Wie Marlies Dekkers zegt, denkt aan goedgevormde vrouwen met beha's waarvan de versierde bandjes tot hoog in hun nek reiken, vaak bijna als een zichtbaar juweel dat vanonder hun kledij komt piepen. Zeggen dat ze lingerie in de spotlights bracht, is dus geen understatement, als je weet dat ook Lady Gaga, Britney Spears, Victoria Beckham en Dita Von Teese al in haar ontwerpen gezien werden.

Faillissement

In 2013 ging haar bedrijf echter over de kop. Het zou al geruime tijd in financieel slechte papieren zitten en de snelle expansie in het buitenland bracht allesbehalve redding. De flagshipstore in New York werd afgeblazen nog voor hij opende en uiteindelijk deed het failliet van twee Chinese toeleveranciers haar de das om. Maar het bedrijf kon een doorstart maken en ging in afgeslankte vorm verder. Maar gaan kniezen over die pech is niet haar gewoonte. "Ik kon toch trots zijn op wat ik 21 jaar lang had verwezenlijkt", zegt ze later in het gesprek.

Tot haar grote geluk werd amper een uur na het faillissement een nieuwe koper gevonden. Sindsdien is ze algemeen directeur af, maar de rol als creatief directeur doet haar goed en geeft ruimte om die nog beter en dieper uit te werken, zegt ze zelf.

Was het faillissement in dat opzicht uiteindelijk een soort van zegen?

(twijfelend) "Dat is toch wel moeilijk om te zeggen. Nu ben ik in ieder geval blij dat het zo gelopen is. Algemeen directeur zijn vond ik een fijne job, maar achteraf gezien heb ik er een hoge prijs voor betaald. Twee fulltimejobs en in geen van beide aan kwaliteit willen inboeten, dat is zwaar."

"Nu ik alleen nog creatief directeur ben, heb ik meer ruimte in mijn hoofd om een groot concept tot in de puntjes te bedenken en uit te voeren. Zoals deze jongste collectie: welke vrouw wil nu geen zwarte leren push-upbeha van hoog niveau, dacht ik. Of een in denim? Of in pinstripe? Dat kon ik nu helemaal uitwerken, tot in die laatste 10 tot 20 procent die vroeger misschien niet helemaal perfect waren. Waar ik nu sta, vind ik wel super, maar het verdriet en het afscheid van zo veel mensen is te zwaar geweest om te zeggen dat het een zegen was."

Je zegt vaak dat je een buitenbeentje was toen je jong was.

"Ja, daar koos ik ergens zelf voor. Ik droeg al erg jong hakken, zelfs als ze niet in mijn maat bestonden. En als ik ze vond, dan wilde ik de allerhoogste. Omdat iedereen mij maar een gekke vogel vond, had ik nauwelijks vrienden. Nu denk ik vaak: je had je zo makkelijk kunnen aanpassen. Dan had je zeker veel meer vrienden gehad. Maar blijkbaar vond ik doen waar ik zin in had toen al belangrijker dan me conformeren aan de groep."

Is dat met het ouder worden toe- of afgenomen?

"Dat blijft wel zo, hoor. Kijk, als ik voor mijn feest erotische verhalen wil schrijven, dan staat niet iedereen in het bedrijf daar om te juichen. (lacht luid) Mijn voorstelling luidde ik in met een zelfgeregisseerde film. Ik blijf wel lingerieontwerpster, maar met die extra projecten ga je iedere keer de grenzen van je comfortzone opzoeken. Het zit in mijn natuur om tegendraads te zijn. Ik wil mensen niet pamperen om ze te pamperen."

Stel dat je jouw jongere zelf een advies voor het latere leven kon meegeven, wat zou dat zijn? Doe zeker, pas op voor...

(onderbreekt onmiddellijk) "Oppassen? Dat zou ik mezelf al helemaal niet aanraden! Ligt niet in mijn karakter. (lacht) Gewoon doen! (lacht nog luider)

"Ik zou zeggen: 'Ik weet dat je niet bang bent en dat hoeft ook niet. Ga er gewoon voor. Het leven is als een achtbaan en jij houdt van grootse en meeslepende evenementen. Je allergrootste angst is verveling en daar ga je lekker zelf voor zorgen dat je die niet tegenkomt!'"

Thuis heb ik een boek liggen met als titel: 'Brave meisjes komen in de hemel, stoute overal'.

"Van wie is dat? Wat een fantastische titel." (De titel komt van de biografie van de in 2012 overleden Helen Gurley Brown. Eersteklas feministe en voormalig hoofdredactrice van 'Cosmopolitan Magazine', NH)

Lijkt wel bij je levensadvies te passen, klopt dat?

"Absoluut. Dat voel ik ook als mijn missie. Je kunt de puzzel van je eigen leven bekijken, maar ook die van onze huidige tijd. Dat is de derde feministische golf. Vrouwen zijn nog erg gevoelig voor dat beeld van de hemel, voor die prins op het witte paard. Voor niet werken en voor de kinderen zorgen.

"Ik vind het super om ermee voor te zorgen dat er inspirerende voorbeelden zijn die tonen dat je je eigen droom, je eigen ambitie én je eigen carrière wel kunt waarmaken.

"Zilver, mijn dochter, is nu 17. Ze zou elk moment het huis uit kunnen gaan als ze dat zou willen. Oei, wat nu, klinkt het dan bij veel vrouwen. Als je huisvrouw bent, voel je dan plots een heel groot gat. Nu, mijn dochter is natuurlijk iets geweldigs in mijn leven, maar daarnaast heb ik zelf ook een geweldig leven. Zowel met als naast haar.

"En daar heb je het weer: dat idee van brave meisjes die naar de hemel willen gaan. We willen braaf zijn, niet op onze kop krijgen, goed doen. Dat zit in zowel meisjes als vrouwen diep ingebakken. In mijn karakter gewoon iets minder. Ik durf best onaardig te zijn. (lacht) Niet onaardig om onaardig te zijn, maar om een punt te maken of verandering teweeg te brengen. En dat zijn we van vrouwen nog niet zo gewoon."

Van mannen nochtans wel.

"Dat respecteren we zelfs. Dat dat bij vrouwen nog niet zo soepel loopt, is normaal. Mijn moeder was huisvrouw, net zoals alle andere moeders van iedereen uit mijn generatie. Ik wil er voor onze dochters en hun dochters heel graag mee voor zorgen dat dat gewoner wordt. De wereld wordt er alleen maar bijzonderder op als die andere 50 procent ten volle mee zijn visie kan laten horen en meehelpt aan innovatie."

Borsten als wapens

Een hete namiddag in de woestijn, 42 graden Celcius. Je rijdt al dagen in de hitte van de verzengende zon met de formidabele kracht van dat paard tussen je benen. Je likt aan je lippen, je bent dorstig. IJs, denk je. Het wordt een ongedurig gehijg: 'IJs... ijs... dorst.' Je vlijt jezelf neer en ontknoopt je jeanshemd, net genoeg om de glooiing van je eigen borsten te bewonderen, nog groter gemaakt door je push-upbeha. Zodra je je ogen sluit en je lippen opent, glijdt een stroom koud water binnen. Je drinkt gulzig, schaamteloos. Tot je plots zijn geur voelt en zijn hete adem op je huid. 'Drink van me', fluistert hij. En onder zijn heerlijke gewicht voel je je lichaam zich overgeven aan zijn vlees, zijn warmte, zijn natheid.

Het zijn maar enkele fragmenten uit de erotische verhalen die Dekkers voor haar nieuwe collectie schreef. Wie in de wereld van de lingerie stapt, opent daarmee ook die van de seksualiteit en de erotiek. Iets waar de ontwerpster bewust mee bezig is. En dat neemt met ouder worden hoegenaamd niet af.

"Ook op het vlak van erotiek moeten we meespelen. Als kind vond ik nachtclubs al geweldig fascinerend. Zoals de Moulin Rouge. Dat is zo spannend (hapt naar adem), maar weeral: alleen een wereld van mannen.

"Dat vinden wij toch ook leuk, denk ik dan. Daarom maakte ik een nachtclub van mijn feest. Waar vrouwen ook konden genieten van de schoonheid van andere vrouwen. Zie je, het kan wel, maar het is er gewoon nog niet. Van Vijftig tinten grijs zijn 140 miljoen boeken verkocht. Of je die verhalen nu goed vindt of niet, het geeft aan dat die erotiek ook in vrouwen zit. Het is er alleen nog niet veel."

Vrouwen zijn het passieve middelpunt van de erotische wereld.

"Wij zijn het object. En toch doen we niet mee. (heel krachtig) Of je bent de hoer, en dan ben je niet het meisje dat naar de hemel gaat. Daar zijn we bang voor, dus blijven we aan de brave kant. Dat ben ik gaan onderzoeken. Ik ben als vrouw het onderwerp van die wereld, dan mag ik toch ook meedoen?

"Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet tegen mannen. Die willen natuurlijk ook niet dat het zo loopt, het is gewoon zo gegroeid. En daarom wil ik meewerken aan een wereld waarin vrouwen ook een plaats hebben in erotiek.

"Het werd allemaal nog verwarrender door de tweede feministische golf die zich afzette tegen vrouwelijkheid. Omdat mannen vrouwelijkheid geclaimd hadden, dachten zij: dan gaan we er niet vrouwelijk meer uitzien.

"De derde feministische golf kwam samen met Madonna en haar korset van Jean-Paul Gaultier met stevige puntborsten. Borsten bijna als wapens op dat heel getrainde lichaam. Dat was echt empowerment. Nu zie je dat in Beyoncé. Zij is heel vrouwelijk en zegt tezelfdertijd: 'Ik ben feminist'. En natuurlijk kan dat, hoe kun je vrouwelijkheid nu van vrouwen afpakken? Maar pas op, vrouwen doen het elkaar aan. Ze zeggen dat als je hakken draagt en je sexy kleedt, je geen feminist kunt zijn. What the fuck? Vrouwelijk zijn is van ons. Tegen een man zeg je toch ook niet dat hij niet mannelijk mag zijn?

"Dat punt wil ik maken: wij zijn vrouwelijkheid. Wij houden van erotiek. Alleen, we zijn nog aan het zoeken. Mannen hebben dankzij de miljardenpornoindustrie al een heel precies idee van wat ze willen, welke clichés ze opwindend vinden. Zo ver zijn we gewoon nog niet."

Je voorstellingen zitten vol erotiek en seksualiteit en daar spreek je vrij over. Zelf ben je 50. Seksualiteit in de media daarentegen wordt geclaimd door het beeld van de sexy twintigers. Vrouwen van boven de 35 worden bijna automatisch gedeseksualiseerd.

"Weer iets dat Madonna ook vandaag aanpakt. Ook in dat veld is zij een wegbereider.

"Terugkijkend was zij altijd de eerste. Toen ze met haar omstreden boek Sex kwam (een erotisch kortverhalen- en fotoboek dat veelvuldig gebannen werd, NH) en tien jaar later vindt iedereen zoiets wel oké. Telkens liep ze voorop, maar achteraf kreeg ze er nooit genoeg krediet voor. Nu vinden mensen het echt bizar dat zij haar lichaam nog zo laat zien op die leeftijd.

"Met steeds betere voeding en kennis over hoe je jezelf gezond houdt, weet je je energieniveau steeds beter op peil te houden. De top tien van beste actrices van het moment zit vol vrouwen van 40, begin 50: Monica Bellucci, Cate Blanchett. En ook dat is nieuw. Mannen draaien altijd al langer mee: in muziekbands, als acteurs. Voordien werden vrouwen afgeschreven als ze ouder werden, maar ook dat zal nu veranderen.

"Onlangs kwam Zilver thuis van school. Daar hadden ze een discussie over wanneer vrouwen nu net minder knap worden. Wanneer ze kinderen hadden gekregen, was het besluit. Vanaf dan ging het bergaf. Ik was trots om te horen dat Zilver recht was gestaan en tegen haar docent was ingegaan: 'Ik ben 17 en mijn moeder is 50 en ze is nog hartstikke knap'. Het toont aan dat zelfs jongeren er zo over denken.

"Wie in zijn jongere leven veel talenten heeft kunnen ontwikkelen, die kan - tegen de tijd dat ze worden afgedaan, zeg maar - de vruchten plukken van dat talent, geloof ik. Daardoor barst je van energie, loop je niet leeg. En dat is precies hetgene wat mannen altijd al hebben kunnen doen, waardoor ze zulke mooie en karakteristieke gezichten krijgen. Als vrouwen actiever gaan deelnemen aan de samenleving, dan gaat ouder worden voor hen ook een ander perspectief krijgen."

Ik zou best boos zijn, moest ik tegen mijn 50ste in een hokje geduwd worden.

"Dat heb ik helemaal niet. Ik kan meer de vernieuwer zijn. Kijk naar mijn lingerie: vijftig jaar geleden had dat niet gekund. Ik had het wel kunnen maken, maar geen enkele vrouw zou het mogen kopen. Het zou alleen voor lustobjecten zijn, terwijl ik lingerie vanuit een vrouwelijk oogpunt wil maken. Iets wat voor vrouwen is, waarbij ze in de spiegel kijken en denken: wow, ben ik dat?"

Madonna en Beyoncé, zijn dat voorbeelden?

"Beyoncé is zich, zoals Madonna, goed aan het ontpoppen om het symbool van een nieuwe generatie te worden. En dan ook nog vanuit een andere cultuur. Niet onbelangrijk, want donkere vrouwen voelen zich vaak dubbel achtergesteld. Ik kom ook uit een arbeidersmilieu: dan kom je vanuit een onderklasse én ben je vrouw. Daar staat zij ook symbool voor. Zij zijn natuurlijk ook wel larger than life, de hele wereld kent hen."

Je spreekt wel vaker over je arbeidersachtergrond. Is dat uit trots voor waar je nu staat?

"Ja, maar ook niet. Dat heeft weer te maken met een voorbeeld willen zijn. Het succes is mij niet op een bordje aangereikt en toch kun je je droom waarmaken. Die van mijn ouders was dat ik huisvrouw werd, dus stuurden ze me naar een huishoudschool. En toch heb ik het gemaakt. Ik vertel dat verhaal vaak om aan te tonen dat je niet bij de pakken mag neerzitten. Just kill the shit! (lacht)

"Ik vertel het vanuit empathie voor andere vrouwen. Maar vanuit mijn diepe respect voor hen mag ik ook streng zijn, vind ik. Velen willen gewoon een prinsesje zijn. Als hun man goed verdient en ze enkele mindere goeie gesprekken op het werk hebben gehad, gaan ze denken: nou, thuis zijn is ook lekker gezellig. Ja, kom op! Dat mag je gewoon niet toelaten. Alsof mannen het soms niet moeilijk hebben op hun werk?

"Ik vergelijk het vaak met Roodkapje. Meedoen in de echte maatschappij is als in het grote donkere bos zijn. En in die maatschappij zitten wolven met grote ogen, grote oren en heel grote monden die je zo kunnen opeten. Maar dat weet je toch? Dat is part of the deal als je in de echte wereld wilt meedoen."

Het was in de interviews na je faillissement bijna verrassend hoe je weigerde als gebroken vrouw, in zak en as, over te komen. Heeft dat hiermee te maken?

"Het was moeilijk, maar dankzij mijn duidelijke doel heb ik me er goed doorheen geworsteld. Je kunt ook trots zijn in tegenslag. Toen dacht ik: als het nu echt voorbij is, mag ik trots zijn op alles wat ik de afgelopen 21 jaar verwezenlijkt heb. Ik kon het echt niet in me vinden om daar helemaal gebroken over te zijn. Het leven zit vol ups en downs. Wanneer je lekker gaat doen wat je leuk vindt, gezellig drie dagen per week werken om eens onder de mensen te komen, dan zet je jezelf helemaal uit de wind.

"Als je wilt meedoen in de wereld, kan het gewoon echt fucking zwaar zijn en vervelend en moeilijk. Al die blauwe plekken en blutsen geven samen met de hoogte- en laagtepunten een rijk leven."

Je grootmoeder stierf toen je jong was. In een interview vertel je over de woede die je voelde toen deze vrouw - zo'n rijke persoonlijkheid in uw leven - alleen herdacht werd voor haar dienende en zorgende rol. Je liep tijdens de plechtigheid kwaad de kerk uit. Hoe wil je later herdacht worden?

(wordt heel stil) "Ja, toen was ik nog jong. Het waren nog losse puzzelstukjes voor me. Die mis vol dienstbaarheid: dat kon ik niet aan. Als ik nu zo vol passie vertel over vrouwen, dan is het logisch dat ik toen al kwaad wegliep. Ik snapte er niets van. Oma was toch veel méér dan dat?

"Maar de stempel die ik zelf wil drukken? Twintig jaar lang was ik ook algemeen directeur en failliet gaan is en blijft toch een beetje sterven. Dat was een reflectiemoment. Mijn missie is zo veel sterker dan algemeen directeur zijn. Ik wil de steppingstones mee bepalen voor onze dochters. Op mijn graf wil ik niet zien staan: 'Marlies Dekkers was een goeie bedrijfsleider'. Nee, ik wil dat erop staat dat ik mee verschil heb kunnen maken, vrouwen heb geïnspireerd en een duwtje in de rug heb gegeven om er gewoon voor te gaan."

Je belangrijkste levensles?

"Veerkracht. In combinatie met een juiste focus zorgt dat ervoor dat je gezond blijft. Je mag ook niet rigide zijn, want dan verlies je veerkracht. Ik zie het altijd zo: dit is mijn pad (strekt haar armen), ik hoef er niet van af te wijken, want dan verlies ik de aandacht, maar het pad is breed genoeg om wat mee te kunnen buigen. Als je tien ideeën hebt waarvan er acht niet lukken, dan zijn er twee wel gelukt. Dat is veerkracht. We kloppen ons weer af, we denken positief en we gaan weer verder."

Je kunt vandaag terugkijken op een meer dan rijk gevulde carrière. Waar zie je jezelf over dertig jaar staan?

"Ik hoop dat ik dan ongeveer hetzelfde ben als nu, gewoon wat wijzer. Met ouder worden voel ik wat wijzer zijn net betekent. Doorheen je leven verander je niet zo veel, alleen ben je wat ruwer en ongenuanceerder wanneer je jonger bent. Ik merk dat ik steeds empathischer en diplomatieker word met het ouder worden, waardoor je meer voor anderen kunt betekenen.

"Als je jong bent, ben je zo hard bezig met je eigen ego te leren kennen en af te bakenen. Constant word je extern beïnvloed terwijl je amper jezelf kunt snappen. Op een moment begrijp je jezelf wel, sta je meer open voor anderen en kun je meer geven. Je wordt een gepolijste versie van jezelf die anderen meer kan bieden."

Nu je meer tijd hebt: ga je ooit wat anders doen dan lingerie?

"Ik kan me op verschillende manieren uitdrukken, maar nog altijd het beste in lingerie. Het lukt me steeds beter om me anders uit te drukken: door te schrijven, te schilderen, te fotograferen en te filmen, maar lingerie ligt me het nauwst aan mijn hart. Maar uiteindelijk is alles met hetzelfde doel: vrouwen inspireren in hun leven."

Kunnen we dan nu concluderen: vrouwen, schop onder de kont, er is nog een lange weg te gaan?

"Nou, euh. (lacht) Als ik 20 was, zou ik het zo zeggen, maar nu weet ik dat vrouwen dan toch niet luisteren. Als dat de kop van je interview wordt, haakt 80 procent af. Dan denken ze: hoezo, wie ben jij en waarom zou jij dat zeggen? Dan mis ik mijn missie. Je moet het aardiger, begripvoller en ondersteunender stellen: we weten dat je het kunt en durft."