Nieuws Marketing

Strijden om een plek in de 9-Straatjes

Schatkamer Mauve in de Negen Straatjes heeft, net als andere kleine ondernemers in de buurt, moeite het hoofd boven water te houden. Het publiek verandert en de huren worden steeds hoger. Zo schrijft Het Parool.

Sara Lijters l Foto: Dingena Mol 8 augustus 2016

9straatjes

'Deze vrouw is Amsterdam.' 'Je moet blijven, de stad zonder jou, dat gaat niet.' Het 'surviving boek' van Mauve staat vol steunbetuigingen aan de unieke winkel in de Gasthuismolensteeg en haar kleurrijke eigenares Hannah van Wijngaarden (73). Gekleed in een zijden kniebroek, een pantercol van Jean-Paul Gaultier, een vlindertruitje, hooggehakt en met de ogen heftig geschminkt is Van Wijngaarden een opvallende verschijning. "Ik vind alles al snel saai. Mensen zijn bang om er anders en excentriek uit te zien. De straat is mijn podium, waarom zou je wachten met je op te doffen tot het feest is?"

Sinds veertien jaar runt ze haar winkel, een poppenhuis met een wenteltrap en een inpandig balkonnetje. Theatrale kostuums, maskers, hakken, tassen, sieraden, beeldjes, theepotten: elke centimeter van het rijksmonument uit 1600 is benut. Liefhebbers van Fong Leng, vintage Armani of Gaultier zijn hier aan het goede adres.

Bierfietspubliek

Het is voor winkels als Mauve moeizaam geworden het hoofd boven water te houden in de Negen Straatjes en omgeving, die in rap tempo verandert in een doorsnee winkelgebied. Van Wijngaarden: "De romantische winkeltjes van de oude stempel verdwijnen, de huren worden te hoog. Ik moet vechten om hier te kunnen blijven wonen en werken. De afgelopen jaren heb ik veel huurrecht opgebouwd, maar ik word onder druk gezet het pand te verlaten. Als ik hier weg moet, heb ik niks meer, alleen een AOW."

Het verhaal is bekend: vastgoedondernemers bieden kleine winkeleigenaren een zak geld om te verhuizen. Een instituut als vintagewinkel Lady Day is uit het straatbeeld verdwenen, bij vintage herenmodezaak JoJo wordt de opheffingsuitverkoop op de winkelruit aangekondigd. Grote namen als Karl Lagerfeld, Fred Perry en COS nemen hun intrek in de pandjes.

Amsterdam verpaupert de laatste jaren, vindt Van Wijngaarden: de bierfietsen, de schreeuwerigheid, toeristen die zuipen en blowen tot ze erbij neervallen. Toen ze in 1968 in Amsterdam kwam wonen, was er ook veel slechts. "Maar dat was een vriendelijk soort slechtheid. Het ging mis met de campagne I Amsterdam. Die woorden staan voor ik misdraag me in Amsterdam."

Ze is een spraakwaterval, maar voor kletsen met klanten of buren is eigenlijk geen tijd meer. "Er moet geld worden verdiend. Het winkelend publiek is veranderd, er komen geen artistieke snuffelaars en mensen die naar een vondst speuren meer naar mijn winkel, maar bierfietspubliek. Ze komen hier alleen binnen om foto's te maken. Daar heb ik een speciaal donatieklompje voor opgehangen, ze moeten maar betalen voor hun foto."

Toch heet ze iedere nieuwe ondernemer in de straat welkom. "Nu zit er weer een winkel voor mannencadeautjes. Ik begrijp er allemaal niets van, maar dat geeft niet, ik kom wel naar de opening, drink een wijntje en bewonder hun interieur met rotan stoeltjes, kleden aan de muur en cactussen."

Rechtszaak

Mijke Teunissen, eigenaar van het Brillenmuseum een paar deuren verderop, stapt bij Mauve naar binnen met een bijzondere blouse afgezet met veren in haar handen. "Ik heb het geld nodig, wil je deze voor me proberen te verkopen?" vraagt ze haar collega.

Teunissen: "Ik zit al achttienenhalf jaar in deze straat, het pand is mijn eigendom, maar sinds de WOZ-waarde het afgelopen jaar door de gemeente gigantisch is verhoogd, betalen we ons blauw. Ik heb een rechtszaak aangespannen tegen de gemeente, maar die heb ik verloren."

De buren van kleding- en kousenwinkel Nikki Nik, kunnen daarover meepraten. Eigenaar Marlon Genser: "De vastgoedjongens kopen alle pandjes op en vragen huren die voor kleine ondernemers niet meer zijn op te brengen. Ze maken de buurt kapot, alle charme verdwijnt. Wij kunnen hier nog vijf jaar zitten, tot ons huurcontract is afgelopen, en dan worden we weggepest. Net als iedereen."

Van Wijngaarden denkt liever niet over haar pensioen na. "Stoppen met de winkel wordt mijn dood, zegt mijn vriend. De Negen Straatjes zouden beter de Vlees Noch Visstraatjes kunnen heten. Maar ik blijf nog wel even hoor, al is het maar om te klieren."