Nieuws Arbeidsmarkt

Transportsector wil meer vrouwen op de vrachtwagen

De logistiek kampt al jaren met een groot tekort aan vrachtwagenchauffeurs. Een tot nu toe bijna onbenutte bron van nieuw personeel is de vrouwelijke helft van werkend Nederland. Het Sectorinstituut Transport en Logistiek (STL) doet er alles aan om ook hen in de vrachtwagen te krijgen.

Sanne Wolters 9 oktober 2019

Transportsector vrouwen vrachtwagen

Christien Verkooijen is nu twee jaar vrachtwagenchauffeur en zou niet anders meer willen. | Foto: Sectorinstituut Logistiek en Transport

Nederland telt in totaal ruim 87.000 vrachtwagenchauffeurs, maar slechts drie procent daarvan is vrouw. Reden genoeg voor de sector om te proberen vrouwelijke werkzoekenden aan de haak te slaan, schrijft het AD.

Vacatures

Dit jaar staan er 5200 vacatures uit in de branche. Iets minder dan halverwege 2018 - toen stonden er liefst 9.500 vacatures open - maar met het oog op de aanstaande vergrijzing van het huidige personeelsbestand zet de sector nu grof geschut in. Naast de wervingscampagne voor vrouwen biedt de sector ook een versnelde opleiding tot vrachtwagenchauffeur, waarbij nieuwe krachten in drie tot zes maanden tijd worden opgeleid en direct aan de slag kunnen. Bijna de hele som aan lesgeld wordt daarbij voor de deelnemers betaald.

Vrachtwagenchauffeur

Christien Verkooijen (31) is al om. Ze is nu twee jaar vrachtwagenchauffeur en zou niet anders meer willen. ,,Ik vind de lange ritten het mooist, dan zie je echt heel veel onderweg.” Ze heeft er veel voor over gehad om vrachtwagenchauffeur te worden. ,,Voor mijn CE-rijbewijs, voor het rijden van een vrachtwagen met aanhanger, heb ik zeven keer examen gedaan. Maar ik heb nooit opgegeven omdat ik het zo graag wilde.”

Sectorinstituut Transport en Logistiek

Waarom kost het zoveel moeite vrouwen achter het stuur te krijgen? Het beroep is ten eerste een grote onbekende onder vrouwen, constateert Willem de Vries, directeur van het Sectorinstituut Transport en Logistiek (STL). Vrouwen die het werk nu doen, kennen het beroep via familieleden of vrienden die ook op de wagen zitten.

Imagoprobleem

Onder vrouwen die onbekend zijn met het werk, kampt het beroep met een imagoprobleem. ,,Het beeld is dat je zes dagen in de week van huis bent en een eenzaam bestaan leidt, maar dat gaat tegenwoordig niet meer op.’’ Er is namelijk ook genoeg werk hier in Nederland. ,, Je kunt gewoon dagritten maken binnen een straal van 250 kilometer, dan ben je aan het einde dag van de dag gewoon weer thuis.”

Stuurbekrachtiging

Het werk is tegenwoordig ook fysiek niet meer zo zwaar als men misschien denkt. ,,Dat komt door betere technieken zoals goede stuurbekrachtiging en automaten,” legt De Vries uit. Ook voor vroegere spierballenklussen als het koppelen van containers zijn tegenwoordig hulpmiddelen beschikbaar.

Christien weet dat vrouwen twijfelen aan een switch naar het chauffeursvak: ,,Er zijn zoveel onterechte vooroordelen over het werk waardoor ze zich afvragen of ze het wel kunnen.'' Ook zij durfde in eerste instantie haar droom niet waar te maken. Tijdens het liften leek het een 17-jarige Christien al wat om zo’n vrachtwagen te kunnen besturen, maar ze ging uiteindelijk werken in een winkel. ,,Ik wist eigenlijk niet of ik het kon.” Dat veranderde toen ze een advertentie zag voor vrouwelijke chauffeurs en zichzelf in het beeld herkende dat werd geschetst. ,,Ik dacht: dit is mijn kans.”

Andere dienstverbanden

Voor werkgevers is ook een belangrijke rol weggelegd in het aantrekkelijker maken van het vak, vindt De Vries. ,,Ze moeten andere dienstverbanden gaan aanbieden om meer vrouwen te trekken. Veel vrouwen willen vier dagen kunnen werken, in plaats van vijf. Ook veel mannen zouden dat trouwens willen.” Ook helpt het als werkgevers meer vrouwen tegelijk aannemen. ,,Zo ontstaat er een ploegje vrouwen binnen een bedrijf die elkaar kunnen steunen.”

Maar wat vinden de mannelijke eigenlijk van dit alles? Volgens De Vries vinden die het geen enkel probleem om (meer) vrouwelijke collega’s in het team te hebben. ,,Vaak vinden ze het fantastisch als er ook vrouwen op de vrachtwagen zitten. De vrouwen weten wel hoe ze hun mannetje moeten staan, maar we zien ook dat de mannen heel goed voor hun vrouwelijke collega’s zorgen door ze goed bij de groep te betrekken,” zegt De Vries.

Grote mond

Mannen kijken soms nog raar op als ze Christien achter het stuur zien zitten, valt haar op. ,,Het blijft toch uniek: een vrouw op de vrachtwagen. Er wordt weleens wat naar me geroepen, maar dan geef ik gewoon een grote mond terug.” Ook Christiens man moest even wennen aan haar nieuwe carrière als vrachtwagenchauffeur. ,,Hij weet nooit hoe laat ik thuis ben, dat vond hij in het begin wel lastig. Maar hij ziet hoe gelukkig het werk mij maakt. Nu vindt hij het geen probleem meer.”