Veilig betekent niet automatisch: meer geld of meer succes. Veilig betekent: bekend. Voorspelbaar. Vertrouwd. Comfortabel.
Dat is precies waarom financiële groei zo interessant is. Je kunt heel graag naar een volgend niveau willen, terwijl je systeem liever terugbeweegt naar een financieel niveau dat het al jaren en soms generaties lang kent.
Ik noem dat je financiële thermostaat.
Mijn thermostaat had een apk’tje nodig
Zelf groei ik op dit moment financieel flink. Mijn omzet stijgt, er blijft ineens flink meer geld over en ik beweeg richting bedragen die een paar jaar geleden nog ver buiten mijn financiële werkelijkheid lagen.
En ineens gebeurt er van alles.
Een klant zegt af. Het collegegeld van mijn zoon wordt afgeschreven en blijkt ongeveer dubbel zo hoog te zijn als ik had verwacht. Een fikse verkeersboete. De Belastingdienst wil meer geld terug dan ik had ingecalculeerd. Mijn bankpas werkt plots niet meer.
Toeval?
Misschien.
Ik kijk daar anders naar.
Geld is voor mij energie. En als er zoveel beweging rondom geld ontstaat precies op het moment dat ik financieel expandeer, neem ik dat heel serieus.
Niet als teken dat ik moet stoppen met groeien. Integendeel. Ik dacht: aha. Mijn financiële thermostaat heeft een apk’tje nodig. Want net als de thermostaat in je huis hebben we allemaal een financiële bandbreedte die vertrouwd voelt. Met een ondergrens én een bovengrens.
En ja, die kun je vaak heel concreet in geld uitdrukken.
Financiële thermostaat
Misschien is 10.000 euro op je rekening jouw ondergrens en kom je daaronder meteen in actie. Misschien voelt 50.000 euro omzet per maand als een enorme bovengrens. Of blijf je al jaren rond dezelfde 250.000 euro jaaromzet hangen, hoe ambitieus je plannen ook zijn.
Dat bedrag komt niet uit de lucht vallen.
Je financiële thermostaat wordt gevormd door je geschiedenis, verlies en succes, wat je thuis zag, hoorde en voelde rondom geld, wat daar als veel of weinig werd gezien en financiële patronen die soms al generaties meegaan.
Je autonome zenuwstelsel houdt van voorspelbaarheid. Nieuw terrein vraagt aanpassing. Ook als dat nieuwe terrein precies is waar je bewust naar verlangt. Je financiële thermostaat stijgt dus niet automatisch mee met je ambitie. Helaas.
De ondergrens herkennen de meeste ondernemers wel. Er staat (te) weinig geld op de rekening en: let’s go, je komt in actie. Je verstuurt die offerte, gaat oude leads bellen, int openstaande facturen en doet nog even snel een kleine lancering.
Tot er weer genoeg is.
De bovengrens is minstens zo interessant, omdat niemand verwacht dat méér geld óók spanning kan geven.
Maar wat als je ineens een omzet draait die je nog nooit eerder hebt gedraaid? Er meer geld op je rekening staat dan ooit? Of je in een paar maanden verdient waar je ouders vroeger een jaar voor werkten?
Voor je rationele brein is dat succes.
Voor je zenuwstelsel is het: gevaar.
Daar kan je gedrag veranderen zonder dat je het doorhebt. Na een recordmaand doe je ineens drie grote investeringen. Je neemt gas terug, geeft korting terwijl niemand daarom vraagt, creëert nieuwe kosten, neemt veel te veel werk aan of begint aan iets nieuws terwijl wat je hebt juist heel goed loopt.
Niet omdat je denkt: laat ik mezelf eens lekker terugtrekken naar mijn oude omzetniveau.
Maar het resultaat kan wel hetzelfde zijn. Je komt weer uit op een niveau dat je kent.
Soms is je omzetplafond ouder dan je bedrijf
Waarom blijf je steeds rond de 100.000, 250.000 of 500.000 euro hangen? Waarom lukt het je wel om daar te komen, maar niet om er structureel boven te blijven?
Dan kijk ik niet alleen naar strategie, en ook niet naar de Belastingdienst. Dan wil ik weten: waar ken jij dit bedrag van? Daar begint voor mij het echte onderzoek. Bij mezelf én bij mijn klanten.
Aan wie ben je nog loyaal? Wie of wat bescherm je door niet verder te groeien? Wat vermijd je? En van wie of wat heb je misschien nog toestemming nodig om financieel verder te gaan? Soms is het antwoord behoorlijk shocking.
Ik vroeg een klant eens wat haar vader verdiende toen zij jong was. Ze wist het niet. Dus belde ze hem op. ‘Pap, wat verdiende jij eigenlijk toen ik klein was?’ hij zei: ‘Ongeveer 60.000 gulden per jaar.’ Bingo. 60K.
Precies het bedrag waarop zij zelf iedere keer weer stagneerde.
Dat betekent natuurlijk niet dat het salaris van je vader één op één bepaalt hoeveel jij later kunt verdienen. Maar zo’n overeenkomst vind ik wél interessant. Want blijkbaar was 60K een bedrag dat ergens in haar financiële geschiedenis bekend was en onbewust in haar portemonnee is doorgesijpeld.
Ik noem dat verborgen loyaliteit.
Verborgen loyaliteit
Als je ouders hun hele leven keihard hebben gewerkt voor een inkomen dat jij inmiddels in een paar maanden verdient, mag jij hen dan voorbij? Of voelt het alsof je ze daarmee achterlaat?
Als je gezin van herkomst altijd heeft moeten knokken, mag het bij jou dan makkelijk gaan? En als niemand in jouw familie vermogend was, hoe vertrouwd voelt het dan om dat zelf wél te worden? Niemand denkt bewust: ik blijf financieel kleiner, want anders hoor ik niet meer bij mijn familie.
Het zit veel subtieler. Wij doen het zo:
‘Wij van de Janssens’ werken hard voor ons geld. Wij praten niet over geld. Wij lopen niet te koop met succes. Wij nemen geen grote risico’s. Wij worden niet rijk.
Dat soort overtuigingen, waarden, normen en contracten kunnen generaties lang meegaan zonder dat iemand ze ooit letterlijk heeft uitgesproken.
En dan ben jij degene die ineens financieel een grens overgaat die binnen jouw familie nooit eerder normaal was.
Dán gaat financiële groei niet meer alleen over cijfers. Dan gaat het ook over psychologie en neurologie. Over je zenuwstelsel, je lichaamsgeheugen, systemische loyaliteiten, emoties en, voor mij, ook energie.
Daar ligt het werk voor groei.
Want als dáár iets verschuift, kan ook je financiële thermostaat verschuiven.
Het bedrag dat eerst groot, spannend of zelfs onmogelijk voelde, begint normaler te worden. Je bovengrens wordt je nieuwe ondergrens.
Of liever nog: je financiële groei wordt grenzeloos, oneindig groot.
