Nieuws Regio

Hagenaar bouwt boetiek The Chocolate Shop in eigen huis

In wat van buiten een gewone woning lijkt, blijkt bij binnenkomst een heuse chocolade-boetiek verstopt te zitten, schrijft AD/Den Haag. Het is de boetiek van Hagenaar Raymond Soerodikromo.

Albert Kok | Foto: Frank Jansen 7 juni 2018

Raymond Soerodikromo chocola boetiek Den Haag

Als de deur openzwaait, verraadt het opdruk op zijn T-shirt dat we niet per ongeluk bij zijn buren hebben aangeklopt. From bean to bar staat er over de volle breedte. Van boon tot reep. Soerodikromo zal het niet ontkennen: ,,Er gaat voor mij niks boven de magie van de boon'', zegt de 42-jarige Hagenaar zonder met zijn ogen te knipperen.

Tot nog niet zo heel lang geleden ging het hem trouwens niet om cacaobonen, maar om koffiebonen. Hij had al diverse banen her en der in Nederland gehad ,voordat hij een paar jaar geleden samen met zijn vrouw Sanna in Den Haag neerstreek. In de Groene Mient, een woonproject waarbij 33 huishoudens rondom een gemeenschappelijke binnentuin ecologisch verantwoord bezig zijn.

Op reis

,,Ik wilde voor mezelf beginnen. Iets met koffie. Op een foodfestival in Amsterdam vergat ik te eten. Werd rillerig en liep toen toevallig langs een uitstalling van goede, pure chocola. Ik nam een hap, deed mijn ogen dicht. En ging op reis. Zo voelde dat. Ik kwam thuis en zei tegen mijn vrouw: 'We gaan iets in de chocola doen'.''

Raymond besloot klein te beginnen. Vanuit huis, via een webshop. Met chocola uit het Verre Oosten en landen in Midden- en Zuid-Amerika. Gemaakt door boeren die een 'eerlijke prijs' voor hun bonen krijgen en waarbij gedurende het productieproces niet bijvoorbeeld suiker is toegevoegd om de smaak op te krikken.

Klein stukje

Maar ja, zoals koffie makkelijker verkoopt bij de geur van vers gebrande koffiebonen, zo verkoopt chocola beter als de klant eerst even een klein stukje op zijn tong heeft laten smelten. Dus veegde Raymond thuis in overleg met zijn vrouw het voorste deel van de begane grond leeg. The Chocolate Shop prijkt er sindsdien met sierlijke letters op de voorgevel.

Het gesprek moet nog goed en wel op gang komen als hij de verslaggever indringend aankijkt: ,,Ben jij een puurman?'' Na een aarzelend 'ja' schuift Raymond een houten plankje naar voren. Met daarop kleine brokjes chocola die zomaar niet in willekeurige volgorde gegeten mogen worden. Het gaat van minder naar meer puur. En niet zoals thuis hap-slik-weg, maar eerst even onder de neus duwen en daarna op de tong laten smelten. Luisterend intussen naar een verhaal over een lang, ingewikkeld maakproces.

Boeren bezoeken

Toegegeven: de chocola smaakt geweldig. Zelf typeert hij het stukje puur ietsje anders: ,,Romig, beetje notig, toegankelijk. Gezoet met ongeraffineerde rietsuiker.'' Hij geeft het grif toe. Net als handelaren in wijn, koffie en thee verkoopt ook hij zijn chocola met een mooi verhaal eromheen. ,,Absoluut. Dat is waar. Het gaat ook om perceptie. Maar ik vertel geen verzonnen verhaal. Dit is geen industrieel product. Ik ken de boeren die deze chocola maken, ik probeer ze indien mogelijk zelf te bezoeken.''

Laatst nog was hij in Ecuador: ,,Daar proef je de zorg en de kennis die erbij komt kijken om goede chocola te maken. Onvergelijkbaar met de bulk die door grootgrutters vanuit West-Afrika wordt geïmporteerd. De mensen die dat daar maken, weten niet eens wat dat is - chocola.''

Oefenen

Zelf chocola maken, lijkt dat hem niet wat? Zijn ogen beginnen te glinsterren. Hij is stieken al druk aan het oefenen, samen met zijn vrouw. Maar: niets overhaast. ,,Want echt'', bezweert hij nogmaals: ,,dat is een vak apart.''