Jan is 64 jaar en afdelingshoofd milieu bij Mourik Techniek, onderdeel van de divisie Infra. Mourik speelde al een rol bij zijn geboorte. Hij kwam namelijk ter wereld in een van de grote salonwagens die het bedrijf tussen de jaren 40 tot 60 gebruikte om werknemersgezinnen te huisvesten bij projecten kriskras door het land, aldus het AD.
Met een brede grijns: „Ik ben dus geboren op het bouwterrein van Heineken in Den Bosch. Mijn oudere broer in Culemborg, tijdens een ander project waar onze vader werkte als draadkraanmachinist.’’
Als betaalde hobby rijden we nog om de zoveel weken in het weekend met asfaltkiepers naar wegwerkzaamheden in het land
Toni den Hartog
Stoere machines en grote voertuigen
Later verhuisde Anton den Hartog met zijn gezin naar Groot-Ammers. Het dorp in de latere gemeente Molenlanden waar in 1933 familiebedrijf Mourik werd ingeschreven. „Mijn vader sprak over Kees Mourik alsof hij een maatje was. Ook na zijn VUT bleef hij betrokken bij de familie.’’
Jans zoon Toni (35) kwam twaalf jaar geleden in dienst en is bij Mourik Industry hoofd planning personeel en materieel cleaning. Hij kwam als jochie al soms met zijn vader mee naar de werkplaats. Daar werd snel duidelijk dat ook hij de ‘familie-tic’ heeft. De Den Hartogs houden van stoere machines en grote voertuigen.
Jan kwam in 1981 in dienst en reed de eerste zeven jaar bij Mourik als persluchtspecialist met een truck naar klussen overal in Europa.
Toni, destijds al enkele jaren vakantiekracht bij het aannemersbedrijf, sprong op zijn achttiende direct in een lesvrachtwagen om zijn groot rijbewijs te halen. „Naast mijn studie vervoerskunde en logistiek in Breda had ik veel vrije tijd. Altijd als ik met Mourik belde, kon ik komen werken.’’
Op pad met asfaltkiepers
Tegenwoordig zijn de twee gebonden aan kantoor, maar is het groot materieel niet uitgezwaaid door de mannen. „Als betaalde hobby rijden we nog om de zoveel weken in het weekend met asfaltkiepers naar wegwerkzaamheden in het land’’, vertelt Toni.
Of ze er nu om 03.30 uur voor moeten aanrijden naar Venlo of om 23.00 uur ergens worden verwacht; dat maakt ze niet uit. Via ‘bakkie-kanaaltje 30’ houden vader en zoon contact tijdens zo’n asfalteringsklus.
Inzet wordt beloond met kansen in het bedrijf. Niemand hoeft hier twintig jaar hetzelfde te doen
Toni den Hartog
Senior deed bewust de mts weg- en waterbouw. „Want ik wilde echt bij Mourik aan de slag.’’ Junior keek wat breder. „Ik heb bij diverse ondernemingen stagegelopen, maar bij Mourik Industry in Rotterdam maakte ik mijn afstudeerscriptie en werk ik nog steeds.’’
Directeuren maken een praatje
De divisie waar Toni werkt, houdt fabrieken in bedrijf, werkt aan onderhoudsstops en bouwt nieuwe, toekomstbestendig industrie. „Ik vind het belangrijk dat je met een goed gevoel betekenisvol werk kunt doen. En dat heb ik hier.’’
Zowel vader als zoon zeggen dat het ‘heel duidelijk is dat Mourik een familiegebeuren is’. „De directeuren lopen geregeld binnen bij de verschillende bedrijfsonderdelen. Even een praatje maken’’, zegt Jan den Hartog.
Grotere betrokkenheid
Toni den Hartog: „Ik heb het idee dat de betrokkenheid groter is. Er is oog voor mensen. De tevredenheid van medewerkers wordt belangrijk gevonden en er wordt hulp geboden op momenten dat het nodig is. Daarom heeft Mourik denk ik zo veel mensen die hier 25, 30 of 40 jaar werken.’’
Hard werken, inzet – dat wordt gezien door hun werkgever. „Het wordt beloond met kansen in het bedrijf. Niemand hoeft hier twintig jaar hetzelfde te doen’’, concludeert Toni.
„Er zijn bij Mourik heel wat leidinggevenden te vinden die met een schop in de handen hun loopbaan begonnen’’, weet Jan. „Zulke leidinggevenden weten goed wat de mensen in de praktijk meemaken en waar zij tegenaan lopen. In mijn ogen is dat nuttig en leuk.’’
Dit artikel is geschreven door Angelique Mulders voor het AD.
