Het contrast met zijn jeugd kon nauwelijks groter zijn. Matthijs groeide deels op in Engeland, waar hij op hoog niveau rugby speelde. Terug in Nederland zat hij in het talententraject, tot zijn lichaam hem abrupt tot stilstand dwong. „Ik heb mijn knieën eigenlijk helemaal kapot gewerkt en moest anderhalf jaar revalideren.”
Wat volgde was een zoektocht, naar een opleiding, een richting, maar vooral naar zichzelf. Zijn internationale schooldiploma sloot niet goed aan in Nederland, zijn Nederlands was onvoldoende, zijn plannen vielen stuk voor stuk weg. Die vroege ervaringen vormden een patroon dat later terug zou keren: „Het klinkt misschien een beetje macho”, zegt hij, „maar als dingen niet lukken, dan moet je ervoor zorgen dat het gewoon gaat werken.” Het is een mentaliteit die hem zowel ver heeft gebracht als heeft uitgeput.
Lees ook: ‘Je succes is gebouwd op pijn’: lessen van ondernemers die pas op hun sterfbed zagen waar het misging
Neerwaartse spiraal
De echte klap kwam pas jaren later. Matthijs werkte fulltime, maakte lange weken en begon daarnaast met het opzetten van zijn eigen ondernemingen. „Je gaat maar door. Meer, meer, meer”, vertelt hij. „En dan werk je jezelf op een gegeven moment gewoon de put in.” Het was dan ook geen plotselinge instorting, maar een sluipend proces. Werk dat geen voldoening meer gaf, gecombineerd met een constante drang om te presteren tot het niet meer ging. „Op een gegeven moment zie je het gewoon niet meer.” Juist in die fase kwam Ruud Govaerts in beeld.
Ik zag hem niet alleen als een vriend, maar vooral als een hele goede mentor
Matthijs Hage
Via via werd Matthijs voorgesteld aan Ruud, oprichter van het bedrijf Leads to Sales. Het was geen bewuste strategische keuze. „Ik had tenslotte niks te verliezen”, verklaart hij. „Dus ik dacht, ik ga het gewoon proberen.” Wat begon als een zakelijke samenwerking groeide al snel uit tot iets anders. „We spraken elkaar elke dag en dan bouw je vanzelf een band op. Ik zag hem niet alleen als een vriend, maar vooral als een hele goede mentor.”
Ruud was volgens Matthijs een bijzondere mix: lief, ambitieus, chaotisch en bovenal een geboren salesman. „Hij kon mensen overtuigen van iets naar niets, dat was echt zijn kracht.” Tegelijkertijd zag Matthijs ook waar het wringde. Ruud zei vaak ‘ja’, maar de organisatie kon dat niet altijd dragen. Waar Ruud intuïtief en opportunistisch was, bracht Matthijs structuur. „Ik was wat harder en meer zwart-wit. Ik wilde stappen maken.” Die tegenstelling bleek juist hun kracht en samen bouwden ze verder aan het bedrijf.
Grote verantwoordelijkheid
In 2021 werd Ruud ernstig ziek. Aanvankelijk leek het de goede kant op te gaan. De behandelingen sloegen aan en er was zelfs sprake van herstel. Het bedrijf kreeg een soort tweede leven, maar in 2024 keerde het tij. „Toen kwamen de slechte cellen terug en ging het snel.” In die periode veranderde de relatie opnieuw. Van partners gingen ze naar iets wat nog zwaarder voelde: verantwoordelijkheid voor de bedrijfsnalatenschap.
In de zomer van 2024 stelde Ruud hem de vraag of hij het bedrijf wilde overnemen. „Daar heb ik volmondig ja op gezegd”, vertelt hij. „Ook om een stukje legacy te bouwen, met zijn naam erin.” Wat volgde was geen geleidelijke overdracht, maar een sprong in het diepe, met op de achtergrond het besef dat hij iets zou voortzetten van iemand die hem dierbaar was.
Rouw is rauw
Toen Ruud in december overleed, kwam dat niet als een verrassing, maar dat maakte het niet minder zwaar. „Tijdens de begrafenis besef je pas echt: dit is definitief.” Daarna ging het leven snel weer door. „Je zet een knop om, want het bedrijf draait door en mensen rekenen op je.” Maar het echte besef liet zich niet dwingen. Pas maanden later, toen er weer wat rust in de tent kwam, viel het stil.
Iemand met wie je alles kon bespreken. Dat mis je niet alleen zakelijk, maar ook gewoon als mens
Matthijs Hage
„Rond juni dacht ik ineens: hij is er gewoon niet meer. Toen kwam het echt binnen.” Wat vooral wegviel, was zijn sparringpartner. „Iemand met wie je alles kon bespreken. Dat mis je niet alleen zakelijk, maar ook gewoon als mens.” Achteraf ziet hij dat hij in die periode vooral aan het doorduwen was, zonder echt stil te staan bij wat er gebeurde. Totdat zijn verloofde hem erop wijst dat het overlijden van Ruud mogelijk toch dieper zit dan Matthijs denkt.
„Pas als iemand je een spiegel voorhoudt, merk je dat het toch dieper zit dan je dacht. Dan blijkt rouw gewoon rauw te zijn.” Langzaam ontstond er ruimte om het verlies toe te laten. „Het is een combinatie van omarmen en loslaten. Je probeert er betekenis aan te geven, zodat je stap voor stap verder kunt.” Juist dat gaf hem ook richting: het verlangen om iets neer te zetten dat recht doet aan wat Ruud heeft opgebouwd.
Onder druk
Daarbij verkeerde het bedrijf na het overlijden van Ruud een tijd in zwaar weer. Klanten vertrokken, de druk nam toe en ineens lag de eindverantwoordelijkheid volledig bij Matthijs. „Je wilt het bedrijf boven water houden en dat iedereen zijn brood kan blijven verdienen. Dat zijn best wel wat verantwoordelijkheden.” Hij ging in wat hij zelf ‘overlevingsmodus’ noemt. Denk aan rigoureuze beslissingen, lange dagen en vooral continu schakelen. Ruimte om stil te staan bij wat er gebeurde, zowel zakelijk als persoonlijk, was er destijds nauwelijks.
„Toen ik die zomer op vakantie was, stortte ik volledig in.” Het was een herkenbaar gevaar: opnieuw tegen zijn grenzen aanlopen. Het verschil met eerder? Dit keer zag hij het aankomen. „In mijn burn-out heb ik wel geleerd wanneer ik tegen mijn grens aan zit.” En misschien nog belangrijker: hij stond er niet alleen voor. „Ik had mensen om me heen die me steunden. En ook iemand die me af en toe gewoon op m’n flikker gaf als het nodig was.”
Lees ook: Sarah (37) geeft na overlijden van haar man rouwadvies aan bedrijven: ‘Ritme is heel belangrijk’
Leren doseren
Waar Matthijs vroeger vooral bleef doorduwen, heeft hij nu geleerd, zij het met moeite, om signalen serieuzer te nemen. Niet dat zijn karakter fundamenteel veranderd is. „Het is nog steeds nooit genoeg”, bekent hij eerlijk. „Maar ik ben wel realistischer geworden.” Sport speelt daarin een belangrijke rol. Vijf à zes keer per week traint hij voor rust in zijn hoofd.
„Dat is eigenlijk het enige moment dat mijn hoofd stil is.” Ook in zijn manier van ondernemen zit meer nuance. Waar hij vroeger alles zelf wilde oplossen, ziet hij nu het belang van aanvullen. „Wat ik niet kan, huur ik in.” Het besef dat je niet alles zelf hoeft te zijn, of te kunnen, kwam mede door de samenwerking met Ruud.
De erfenis van Ruud
Wat Matthijs het meest heeft meegenomen van zijn mentor, zit niet alleen in salesvaardigheden, maar vooral in menselijkheid en verbinding. „Hij hield van zijn gezin. Dat was voor hem de reden om het bedrijf te bouwen.” Dat besef, dat werk uiteindelijk in dienst staat van iets groters, heeft Matthijs aan het denken gezet. Tegelijkertijd heeft hij ook geleerd van wat er niet werkte. Structuur aanbrengen, mensen verantwoordelijkheid geven en niet alles zelf oplossen.
Ja, ik ben wel trots, maar samen met de mensen om me heen
Matthijs Hage
„Als iemand een project heeft, dan is het ook echt zijn project, anders leert niemand ervan.” De balans tussen die twee werelden, de intuïtieve verkoper en de gestructureerde bouwer, vormt nu de kern van hoe Matthijs zijn bedrijven leidt.
Trots, maar samen
Als hij terugkijkt op de afgelopen jaren, vindt hij het lastig om het woord ‘trots’ meteen te claimen. Niet uit bescheidenheid, maar voornamelijk omdat hij het niet in zijn eentje heeft gedaan. „Ja, ik ben wel trots”, zegt hij uiteindelijk. „Maar samen met de mensen om me heen.” Het is misschien wel de grootste verandering: van iemand die alles zelf probeerde te dragen, naar iemand die erkent dat succes en herstel collectief zijn. „Als je de juiste mensen om je heen hebt”, zegt hij, „dan is er altijd wel licht aan het einde van de tunnel.”
