Arbeidsongeschiktheid
Het kabinet wil een fundamentele herziening van het stelsel van ziekte en arbeidsongeschiktheid. Men wil toewerken naar een stelsel waarin de primaire focus op goede en snelle begeleiding naar werk ligt, waarbij investeren in re-integratie gaat lonen en er een fatsoenlijk vangnet wordt geboden aan iedereen die dat niet kan.
Het lijkt erop dat het kabinet inziet dat op dit moment de balans in de eerste 104 weken zoek is. Zo geeft het kabinet aan dat dit nieuwe stelsel rondom ziekte, werkgeverschap aantrekkelijker moet maken.
Wat dit precies betekent? Geen idee, ik vind het in ieder geval een mooie cliffhanger
Hoe ze dat willen doen?
Bijvoorbeeld door loondoorbetaling bij ziekte meer werkbaar te maken voor werkgevers, met name in het mkb. Wat dit precies betekent? Geen idee, ik vind het in ieder geval een mooie cliffhanger.
Daarnaast wil het kabinet de administratieve lasten beperken binnen de Wet Verbetering Poortwachter. Er wordt als schot voor de boeg genoemd: bepaalde rapportageverplichtingen anders inkleden, aan de voorkant zoveel mogelijk de onzekerheid wegnemen over sancties, meer helderheid verschaffen in verplichtingen en meer maatwerk en contactmogelijkheden tussen werkgever en werknemer toestaan.
Lees ook: Jacco Vonhof over het coalitieakkoord: ‘Laat het een opmaat zijn naar andere politieke werkwijze’
Compensatie transitievergoeding afschaffen
De coalitiepartijen willen de compensatie transitievergoeding na 2 jaar voor alle werkgevers afschaffen. Daar komt dan tegenover te staan dat er een nieuwe regeling voor de transitievergoeding komt, waarbij een werkgever die zich maximaal inzet rondom de re-integratieverplichtingen uit de Wet Verbetering Poortwachter een lagere tot geen transitievergoeding hoeft te betalen.
Tot slot wil het kabinet het huidige arbeidsongeschiktheidsstelsel aanpassen. In eerste instantie door te investeren in taakherschikking (voor als je niet weet wat het betekent, no worries, ik heb het ook even opgezocht: dat is wanneer ‘taken en bijbehorende bevoegdheden tussen beroepsgroepen worden herverdeeld’), meer handhaving op preventie door de Arbeidsinspectie, betere samenwerking tussen verzekerings- en bedrijfsarts, meegroeiende re-integratie, meer voorwaarden aan WIA-herbeoordelingen en afschaffing van IVA voor nieuwe gevallen.
Er moet voor werkgevers, met name in het mkb en startups, meer wendbaarheid komen om mee te bewegen met economische ontwikkelingen
Leven Lang Ontwikkelen/Van werk naar werk
Het kabinet wil (blijven) inzetten op een Leven Lang Ontwikkelen (LLO), door een stelsel van individuele leerrechten te maken, waarbij de mensen die het meest baat hebben bij om- en bijscholing (zoals mbo’ers en mkb’ers) daar ook het meest gebruik van kunnen maken.
Ik stipte het al even kort aan, maar de coalitiepartijen willen de transitievergoeding hervormen, zodat deze doet waar hij ooit voor bedoeld was: de transitie van werk naar werk. De transitievergoeding wordt daarbij gekoppeld aan de (nieuwe) LLO-infrastructuur. Dat zou betekenen dat werkgevers die tijdig en voldoende hebben geïnvesteerd in bijscholing of omscholing, een lagere tot helemaal geen transitievergoeding hoeven te betalen.
Flex té flex
De coalitiepartijen kijken nog verder vooruit. Zo willen ze werkzekerheid voor mensen met een baan en wendbaarheid voor ondernemers. Hoewel ze nu flex té flex vinden, zien ze ook in dat vast nu belemmerend vast is.
Het kabinet zet in op de stap van werk naar werk vlotter te maken, bijvoorbeeld door meer ruimte te maken voor de menselijke maat in het afspiegelingsbeginsel bij ontslagprocedures (zodat persoonlijke omstandigheden meer meegewogen kunnen worden – ik ben heel benieuwd wat ze hiermee voor ogen hebben) en door modernisering van het concurrentiebeding. Er moet voor werkgevers, met name in het mkb en startups, meer wendbaarheid komen om mee te bewegen met economische ontwikkelingen, zo geeft het kabinet aan.
Over het algemeen kijk ik uit naar de veranderingen die de coalitiepartijen voor ogen hebben
Overig
En dan tot slot nog even wat extra punten uit het coalitieakkoord. D66, VVD en CDA willen:
Draagvlak voor cao’s vergroten en het instrument moderniseren;
Arbeidsmarktdiscriminatie in Nederland (verder) voorkomen;
Een pilot van drie jaar opzetten om, onder strenge voorwaarden, actief en gericht goed geschoolde krachten die toegevoegde waarde hebben in vooraf afgebakende sectoren naar Nederland te halen;
Zzp’ers ruimte en duidelijkheid geven door invoering van de Zelfstandigenwet;
Het in dienst blijven in (semi-)publieke sectoren, zoals zorg en onderwijs, stimuleren;
De hoogte van de WW-uitkering in de eerste maanden hoger maken, maar ook de duur verkorten naar één jaar;
de AOW-gerechtigde leeftijd op termijn verhogen;Het werken van meer uren laten lonen, door onder andere versoepeling van de Wet onderscheid arbeidsduur (voltijdsbonus) en invoering van een arbeidskorting per uur en een meerurenvoordeel;
Het verlofstelsel vereenvoudigen (op basis van het SER-advies ‘Balans in maatschappelijk verlof’).
Conclusie
De coalitiepartijen nemen nogal een taak op zich, vind ik. Maar over het algemeen kijk ik uit naar de veranderingen die ze voor ogen hebben. Hopelijk maken ze Nederland weer een iets aantrekkelijker werkgeversland, waarbij de verhoudingen tussen werkgevers en werknemers weer wat meer in balans kunnen komen.
Want heel eerlijk, die balans is in de afgelopen jaren wel wat zoekgeraakt, met heel veel rechten voor werknemers en vooral veel plichten voor werkgevers. En natuurlijk is dat niet in alle gevallen slecht, maar de realiteit is dat het daardoor onaantrekkelijk kan voelen om werkgever te zijn en er daarom (logischerwijs) de afgelopen jaren is gezocht naar manier om dat te omzeilen.
Maar als de balans weer terugkeert en er meer mogelijkheden komen voor werkgevers, dan zal ook de noodzaak om vluchtroutes te verkennen minder groot zijn. Want zoals het kabinet aangeeft: vast is – vanuit mijn beroepsdeformatie gezien, natuurlijk – echt momenteel belemmerend vast.
Ik ben benieuwd wat de komende jaren ons gaan brengen. Jij ook?
