Sabine verkoopt 500.000 bonbons per jaar: ‘Blijf authentiek en sluit nooit compromissen op kwaliteit’

„We krijgen nog steeds mails met taartbestellingen, terwijl we al 28 jaar geen taarten meer maken”, vertelt Sabine van Weldam, die samen met haar man Ivor Brinkman chocolaterie Puccini Bomboni runt. Het zegt iets over het vakmanschap dat sinds 1987 wordt gehandhaafd. „Wees authentiek, sluit nóóit compromissen als het op kwaliteit aankomt en stel de klant altijd centraal. Dat zijn onze vuistregels.” Daarnaast is er een adagium waar ze vaak op teruggrijpen: in case of doubt, you’re out. „Dat is op alles van toepassing. Een ingrediënt, een nieuwe werknemer, een nieuwe bedrijfsauto, een batch bonbons die net niet helemaal perfect is: bij twijfel, niet doen.”

Lees ook: Van virale Dubai-reep naar duurzame miljoenenomzet: hoe De Bonte Koe familiewaarden en groei combineert

Heldere taakverdeling

Het koppel bedient vanuit drie winkels, een onlinekanaal en B2B-verkoop zo’n 100.000 klanten per jaar met 500.000 bonbons en andere chocoladeproducten. In Nederland, maar ook ver daarbuiten. ,,Van zwangere vrouwen in Hongkong die zin hebben in onze chocolade tot vaste klanten in Australië en de koninklijke familie van één van de golfstaten. We zijn na lang puzzelen specialist geworden in het wereldwijd verzenden van chocolade.” Slechts zes medewerkers zijn verantwoordelijk voor de grotendeels handmatige productie van de bonbons. Daarnaast zijn er 22 winkelmedewerkers. ,,Ik bewaak onze identiteit en ben verantwoordelijk voor de concepten en productie. Ivor doet de marketing, boekhouding en het winkelpersoneel.”

Vrouwelijk ondernemerschap

Het was haar moeder Ans die de winkel meer dan bijna veertig jaar geleden in het centrum van Amsterdam begon. Vrouwelijke ondernemers waren toen hoogst ongebruikelijk. „Puccini schuurde aan alle kanten tegen wat ‘normaal’ was. Het werd bestierd door vrouwen, de mannen die er werkten waren homoseksueel en de bonbons volgens de kenners te groot, te doorgehaald en bevatten geen boter of suiker.”

Toch legde het experimenteren – geen van beide had een achtergrond in banketbakkerij of chocolade – moeder en dochter geen windeieren. In het begin deden ze ook taarten en desserts. „Mijn moeder hamerde vanaf het begin op kwaliteit. Ze zei ‘als je hetzelfde doet wat de buurman al doet, passen mensen hun boodschappenrondje niet voor je aan’.” Amsterdammers deden dat wel. „Er stond soms wel een rij van 25 meter in de straat. TikTok-rijen avant la lettre zeg maar. Hun creaties waren zelfs inspiratie voor de ‘Puccinimethode’ die gemeente Amsterdam voor de openbare ruimte gebruikt en die, zoals Puccini bonbons, onder meer eenvoud, ambacht, samenhang en elegantie omhelst.

In 2012 stonden ze, zonder dat ze dat zelf wisten, in de National Geographic top 10 van beste chocolatiers ter wereld. „Wij waren daar helemaal niet mee bezig”, zegt Ivor. Ze richten zich vooral op het maken van de allerlekkerste bonbons en het bedienen van hun klanten. In de jaren ‘90 opende een tweede vestiging in Amsterdam en in 2020 een in Utrecht. „Dat viel samen met de eerste coronalockdown, maar we waren dat eerste jaar direct cash positive.”

Waar ze begonnen met zes bonbons is er nu keuze uit 45 verschillende smaken. „De bestseller is onze Gianduja met hazelnoot melkchocolade, die is er al vanaf het begin bij”, vertelt Sabine. Leuk detail is dat het bedrijf nog steeds voor 94 procent door vrouwen wordt gerund. „Er zijn maar twee mannen, Ivor is er daar één van!”

Roerige chocoladetijden

In 2024 was er een recordstijging van de wereldwijde cacaoprijs. „Onze leverancier Callebaut belde om te zeggen dat de prijzen stegen en dat we ons contract binnenkort even moesten herzien. Prijzen gingen door het dak, dat was heel spannend.” Ivor hield de markt scherp in de gaten. „Steeds als ‘ie wat naar beneden ging, kochten we wat bij. Zo konden we in verhouding een iets lagere prijsstijging aan onze klanten doorberekenen”, vertelt hij. De chocoladehandel – van Marsen tot paaseieren en bonbons – krimpt dat jaar met 9 procent. „Wij hebben het tot slechts 1,5 procent krimp kunnen beperken.”

Naast de prijs steeg de afgelopen vijf jaar ook de concurrentie fors. Er kwamen 400 chocoladewinkels in Nederland bij. Maar de stijging van het aanbod lijkt Puccini nauwelijks te raken: „Die winkels zijn veel eenvormiger. Het is steeds makkelijker – zonder mensen te kort te doen – om bonbons te maken met minder kennis. Machinaal. Veel wat erbij komt is niet altijd even ambachtelijk”, zegt Ivor. Zo blijft Puccini relevant en vinden hun bonbons, met een gemiddelde stukprijs van 3,50 euro, na 39 jaar nog steeds gretig aftrek.

Uitbreiding in pijplijn

Jutta Leerdam had een doosje Puccini bonbons mee in haar privéjet op weg naar de Olympische Winterspelen. „Bekende tv-presentatoren, buren, vuilnismannen of burgemeesters: wij maken geen onderscheid, iedere klant is koning.” Sabine en Ivor zijn nuchtere, tevreden ondernemers die vasthouden aan hun ‘boerenfilosofie’. „We krijgen iedere week wel een vraag of we ergens nog een winkel willen openen. Die drang om te groeien hebben we niet per se, we hebben een prima leven, financieel gaat het hartstikke goed. Als we het zouden doen, dan alleen als we alles zelf in de hand kunnen houden”, zegt Sabine.

Het openen van een winkel in Dubai hebben ze serieus onderzocht. „Maar toen bleek dat we de kwaliteit niet konden bewaken, hebben we dat project de nek omgedraaid.” Toch zit er nog wel wat in de pijplijn: „Voor wij afzwaaien komt er nog wel een uitbreidinkje. In Amsterdam, een andere stad in Nederland, of in het buitenland”, tipt Ivor.

Sabine en Ivor zijn twee tevreden en nuchtere ondernemers. Dat ze het chocoladevak het allermooiste vinden wat er is straalt ervan af. „Niet zelden staat Sabine nog zelf cranberry’s te malen of te strooien. En onlangs heeft ze na lang zeuren van mijn kant eindelijk een Amarena bonbon aan het assortiment toegevoegd.” Ze geven zichzelf nog vijf à zeven jaar. Daarna willen ze of door als enige aandeelhouder, of verkopen of de zaak overdragen aan de kinderen. „Nu zijn ze nog niet geïnteresseerd, maar wellicht zijn ze dan op een punt gekomen dat ze zich realiseren dat er niet veel leukers is dan chocolade maken”, zegt Ivor.

Lees ook: Met Chocodoki maken Mark en Linda sociale chocola: ‘Biedt zeker kansen om je personeelstekort op te lossen’