Buiten valt de regen met bakken uit de hemel, binnen pruttelt de pompoensoep op het fornuis. „Dat vonden we wel passend bij het seizoen”, vertelt Wietske over de keuze voor de soep van de week. Het is dinsdag en de tweeling is alvast bezig met de voorbereidingen voor morgen, als hun lunchroom in de Leeuwarder binnenstad weer opengaat.
We weten niet beter. In Stiens, waar we vandaan komen, stonden we ook bekend als ‘de tweeling’
Wietske Span
Sinds eind september zijn gasten welkom in De Tweeling aan het Herenwaltje, een rustig straatje tussen de drukke Nieuwestad en het monumentale Raadhuisplein in. En sindsdien loopt het storm, zegt Marijke. „We zijn zelf ook verbaasd, maar we moeten heel vaak ‘nee’ verkopen.” De zussen spreken in meervoudsvorm, ze bevestigen telkens wat de ander zegt en mail ondertekenen ze met ‘de tweeling’. Voor hen is dat de gewoonste zaak van de wereld. Wietske: „We weten niet beter. In Stiens, waar we vandaan komen, stonden we ook bekend als ‘de tweeling’.”
Van loondienst naar de horeca
Toch is het wel een besluit om samen met je tweelingzus een bedrijf te gaan runnen, dat beseffen ze best. „Mensen zeggen dat je dat niet moet doen als je familie van elkaar bent”, zegt Wietske. „Maar zonder háár zou ik het niet durven.” Het is juist omdat ze precies weten wat ze aan elkaar hebben, dat ze de sprong in het diepe waagden. Want zo voelde het wel een beetje. Ze werkten allebei voorheen in loondienst: eerst als paardenverzorgster, toen in de horeca, en vaak samen.
Wietske: „We werkten allebei met paarden, maar toen kreeg ik een ongeluk en moest ik geopereerd worden vanwege een gescheurde kruisband. Daarna werd er gezegd dat ik beter ander werk kon gaan zoeken. Zo kwam ik bij Hotel Van der Valk in Leeuwarden terecht. Ik vond de horeca heel leuk, dus ik zei tegen Marijke: ‘kom bij mij werken’.”
Meteen verliefd op karakteristiek pand in Leeuwarden
Marijke: „Ik werkte in Waddinxveen en ik miste Wietske, dus ik ben weer naar Leeuwarden verhuisd. Maar toen kwam corona en daardoor was ik wel een beetje klaar met de horeca. Ik ben de kappersopleiding gaan doen en heb een tijdje als kapper gewerkt. Maar dat was gewoon niet echt mijn ding.” En zo kwam die oude droom weer boven, die van ooit nog eens samen een eigen horecazaak runnen. „We worden steeds ouder, als we iets wilden dan moest het nu”, meent Wietske, die zich intussen verder in het horecavak had bekwaamd met onder andere de diploma’s leermeester en sociale hygiëne en baristatrainingen.
Ze schakelden een makelaar in en bekeken de nodige locaties in de Friese hoofdstad. Intussen werkten ze aan een bedrijfsplan, dachten ze na over de inrichting en experimenteerden ze met een menu. Bij het karakteristieke pand aan het Herenwaltje, dat ze online voorbij zagen komen, was het raak. „We waren meteen verliefd.”
Direct starten met online reclame voor De Tweeling
Op 1 juli kregen ze de sleutel en kon de verbouwing beginnen. Er kwam een nieuwe keuken, de ramen gingen open, de muren kregen een lichte kleur en het plaatsje achter werd opnieuw bestraat. Veel deden de zussen zelf, met hulp van familie en vrienden en soms een aannemer. Ook met de reclame gingen ze gelijk van start: op Instagram, Facebook en Tiktok namen ze hun volgers mee in de voorbereidingen voor de opening van De Tweeling, zoals hun zaak vanzelfsprekend moest heten. Met een bonus voor tweelingen: als zij zich samen op de foto laten zetten, is het tweede drankje gratis.
Dertien foto’s hangen er inmiddels aan de muur bij de entree, en het is de bedoeling dat die helemaal vol komt. Dat vinden de mensen leuk. „Morgen komt er een groep met drie tweelingen. En we hebben een boeking van een tweeling die 70 wordt, dat vieren ze hier.”
Geen vaste taakverdeling
Gasten die het niet weten, tonen zich vaak aangenaam verrast: zijn jullie echt een tweeling? „Dat was al zo bij Van der Valk”, vertelt Marijke. „Daar werden we uit elkaar gehaald. Dus dan zagen ze mij aan de ene kant en mijn zus aan de andere en dan was het: maar jij liep hier net toch?” Nu zijn ze de hele dag samen en dat werkt prima, verzekeren ze. Een vaste taakverdeling is er niet; de ene dag bedient Wietske en staat Marijke in de keuken, de andere dag is het andersom. Flink aanpoten is het wel, elf tafels met z’n tweeën, en dat vijf dagen per week.
Dit is ons eigen bedrijf, het voelt niet als werken
Wietske Span
„Maar dat zijn we gewend, wij werkten altijd al hard maar dan voor iemand anders”, zegt Wietske. „Dit is ons eigen bedrijf, het voelt niet als werken. We maken onze eigen keuzes en we hoeven ook niet te doen alsof. Als er iets misgaat bijvoorbeeld bieden we zelf onze excuses aan. Ik heb nog nooit een chef naar een tafel zien gaan.” En als een van de twee toch in de stress schiet, dan ziet de ander dat onmiddellijk en helpt een handje mee. Marijke: „Dan zeggen we tegen elkaar: je kan het!” Wietske: „Dromen, durven, doen. Kijk nou toch eens hoeveel mensen er zijn, zeg ik dan tegen haar. Als dit voor altijd zo doorgaat, zijn we heel tevreden.”
Lees ook: 2025 was een uitdagend horecajaar: innovaties en datagedreven werken kunnen verschil maken in 2026
