Ik werd laatst gevraagd voor een panel van een hogeschool, waar een nieuwe lector haar openbare les hield. Voor haar een bijzonder moment, voor mij vooral een logistieke puzzel, omdat ik eerder die dag al een congres in dezelfde stad had. Met een krap tijdschema wilde ik zo snel en soepel mogelijk van A naar B, zonder stress of zweet. Ik vroeg daarom hoe ik het beste kon reizen.
Haar antwoord hielp mij niet verder. Nadat ik mijn tijdschema nogmaals had uitgelegd en om een concrete instructie had gevraagd, kreeg ik een mail van een halve pagina terug. Die stond vol met straatnamen, opties en algemene opmerkingen als ‘de hogeschool is zeer goed bereikbaar’. Ik kon kiezen uit de tram óf de bus, die beide elke vijf minuten gaan, maar lijnnummers, richtingaanduidingen en een duidelijke voorkeursroute ontbraken. Ik werd daar niet wijzer van en zocht uiteindelijk zelf de route uit, precies wat ik had willen voorkomen.
Lees ook: Waarom je hardste ingrepen op de werkvloer vaak averechts werken: ‘Grip op de vorm is geen grip op het systeem’
De ongebruikte kracht in teams
Dat moment zette me aan het denken. Wat had er anders gekund? Er was ongetwijfeld een collega van de lector die altijd op tijd is, zijn vakanties maanden vooruit plant en elk wegnummer uit zijn hoofd kent. Die had in twee minuten een heldere routebeschrijving kunnen maken en had dat waarschijnlijk nog leuk gevonden ook. Maar hij werd niet gevraagd.
Dit is wat ik keer op keer zie bij ondernemers en in teams. Iemand doet iets waar hij niet goed in is, terwijl iemand anders die het wél goed kan bezig is met werk dat weer beter bij een derde zou passen. Iedereen is druk, maar niemand werkt op zijn sterkst.
Werken vanuit sterke punten
Daar raakt dit voorbeeld aan de sterke-puntenbenadering. Het idee is simpel: laat mensen doen waar ze goed in zijn. Niet wat er op de functieomschrijving staat en niet wat er toevallig openstaat, maar wat iemand echt kan en waar hij energie van krijgt. Onderzoeksbureau Gallup volgt dit al jaren en concludeert dat mensen die dagelijks hun sterke punten inzetten productiever zijn, minder vaak ziek en langer verbonden blijven aan een organisatie. Toch gaat het in de praktijk vaak mis.
Waarom? Omdat we vaak niet echt weten wie wat kan, omdat het ongemakkelijk voelt om te zeggen: ‘dit ligt me niet zo’, en omdat we eerlijk verdelen verwarren met iedereen hetzelfde laten doen. Maar eerlijk is niet gelijk. Eerlijk is dat iedereen bijdraagt vanuit zijn kracht.
Wat ondernemers hiervan kunnen leren
Voor ondernemers is dat een belangrijke les. In elk team zijn de nodige talenten meestal al aanwezig: iemand die strak plant, iemand die mensen meekrijgt en iemand die feilloos ziet waar het schuurt. De vraag is alleen of je die talenten bewust inzet.
Dat vraagt weinig meer dan weten wie goed is in wat en het normaal maken om dat aan elkaar te vragen. Het kost geen geld, geen reorganisatie en geen extern adviesbureau. De lector had haar collega simpelweg even kunnen vragen. Tien seconden werk voor hem, tien minuten minder gezwoeg voor haar en geen dubbel werk voor mij. Klinkt logisch? Probeer het uit en geef vandaag nog het goede voorbeeld met dit simpele zinnetje: ‘Hé [naam collega], ik ben hier gewoon niet zo goed in. Kun jij me even helpen?’
Lees ook: De mismatch die je bedrijf vanbinnen sloopt: ‘Kijk niet naar iemands skills, maar naar zijn cultuurkompas’
