Nieuws Actueel

Bloedworst bij Vink

Brasserie Vink is een opmerkelijke verschijning aan de Biltsestraatweg bij de Berekuil in Utrecht, schrijft het AD. Vroeger was het populair als 't Kalfje, nu is het een zaak die biologisch en duurzaam kookt met producten uit de regio.

Dirk de Moor | Foto: Angeliek de Jonge 8 augustus 2016

Brasserievink

Onder grote zwarte parasols op het terras van brasserie Vink zoemt de zonnewarmte rond de hoofden van een zacht babbelend publiek. Ook het verkeer op de Biltsestraatweg, vaak gehaast en baldadig, doet het rustig aan.

Lodderig bezien we voorbij snellende hardfietsers, al dan niet elektrisch voortgedreven. Een dikke man vlakbij maakt bekend dat zijn ouders hier al dansten in de jaren 30, toen Vink nog 't Kalfje heette en alom gold als de place to be. Wielerclub De Volharding was er vaste klant en er reden nog trams naar Zeist.

De hoge bomen rond het restaurant hebben al die jaren kranig stand gehouden. Vink volgde drie jaar geleden eethuis De Berenkuil op. En dat had grote gevolgen. Bezie nu eens de menukaart: die is origineel en omvat Franse gerechten die je niet overal meer tegenkomt. Omdat de zaak gedurende de hele dag is geopend, wordt nadrukkelijk rekening gehouden met eet- en speelmogelijkheden voor kinderen. De vier man sterke keukenbrigade maakt zo veel mogelijk gebruik van groenten en vlees uit de naaste omgeving en omarmt de biologische slager.

Vink zit in een karakteristiek met geel hout betimmerd pandje, dat inmiddels op de monumentenlijst staat. Waar nu die naam Vink vandaan komt? Het meisje dat bedient, heeft geen idee. Van 't Kalfje heeft ze nooit gehoord. Alle voorgerechten uit het menu kosten een tientje en de hoofdgerechten 20 euro. Dat maakt het zakendoen makkelijk.

Klassiek

Als begeleider kiezen we een lichtvoetige rosé uit Zuid-Frankrijk. We zitten tot over onze oren in de bloedworst als we een leitje op de tafel zien staan, waarop allerlei mogelijkheden worden aangegeven. Het probleem is dat de bloedworst ook daarop wordt aangeboden, maar dan in gezelschap van de omstreden ganzenlever. We houden het maar klassiek: op schijfjes appel, met spek en slierten gegaarde ui. De appel geeft een lekker licht zuurtje af aan het spek. De bloedworst komt uit eigen keuken en is verstandig gekruid, net niet te veel scherpte, precies zoals die robuuste worst behoort te smaken.

De partner heeft Franse boerenpaté die huisgemaakt zou zijn. Huisgemaakt? We worden er soms een beetje kregel van. Zijn er nog zaken die het niet thuis maken ? Maar hier... absoluut handwerk, hoor. Een volle, romige smaak waarin het vlees centraal blijft staan. Verder nog buikspek, lange tijd specialiteit van de Chinees, maar tegenwoordig weer 'hot' in ons land. We krijgen er verse kapucijners en piccalilly bij. Het gebakken spek is in dunne plakken gesneden, waarin de smaak van varkensvlees recht overeind is gebleven. Tikje aan de droge kant. De ander geniet van schouderhaas biefstuk, nog rood maar heerlijk mals. En daarbij weer zo'n mooi garnituur van groenten en een béarnaise die mooi lobbig is en de juiste zuren bevat.

Als nagerecht houden we het simpel: in het spoor van de Gooische Vrouwen een scropinno, waarin prosecco, limoen en roomijs. Trending topic. Booming.

[Caption] Gasten Viviane en Frederik Jansson op het lommerrijke terras van brasserie Vink aan de Biltsestraatweg.

[Credit] Foto angeliek de Jonge

[Extra] Voor de rubriek De Gouden Pollepel bezoekt en beoordeelt deze krant wekelijks een restaurant in de regio.