Ik bedacht dat ik vorig jaar de domme fout had gemaakt om mijn doelen te stellen in processen en niet in eindresultaten. Dus bijvoorbeeld ‘ik wil afvallen’ in plaats van ‘ik wil op 14 juni precies 93 kilo wegen’. Of ‘ik wil minder drinken’ in plaats van ‘ik wil dit jaar precies 312 dagen niet drinken’. Juist het scherp hebben van een meetbaar doel en de visualisatie ervan leidt ertoe dat je bewust – en soms onbewust – het systeem en proces creëert om daar te komen.
Ik ben een fervent voorstander van die visualisaties; die hebben mij op verschillende momenten veel gebracht. Tegenwoordig heet dat manifesteren, maar daar zit toch weer een beetje een vaag laagje woke op. Het proces in plaats van het resultaat als doel stellen leidde bij mij vorig jaar nergens toe, dus dit jaar weer glashard, meetbare einddoelen.
Lees ook: Trots is de slechtste raadgever: ‘Mijn grootste successen waren nooit soloacties, maar het resultaat van dialoog’
Het mentale spel
„Doorgaan, je kunt het, makkie”, schreeuwde hij weer in mijn oor. Mijn lichaam voelde ongemakkelijk en mijn gedachten dreven af. Het deed mij een beetje denken aan die coaches die aan de zijlijn staan te schreeuwen. Het is inderdaad waar dat alle sporters op niveau een coach hebben. Vaak iemand die ooit eerder ook dezelfde sport heeft beoefend en dus alle klappen van de zweep kent.
Niet alleen zoals Arne Slot coacht bij Liverpool, maar ook zoals Jos Verstappen jarenlang zijn zoon Max heeft gecoacht. Maar ook Usain Bolt, Tiger Woods, Sven Kramer en Dafne Schippers hebben bekende coaches die het beste uit deze topsporters hebben gehaald. Belangrijk daarbij is het mentale spel, het creëren van een winnaarsmentaliteit. Daarin schijnt ook het visualiseren van het moment van overwinning een beproefde techniek te zijn.
„Niet opgeven!” Hij werd nu een beetje irritant, maar het was mijn eigen schuld. Na het verhaal van de gemiste doelen vorig jaar vroeg hij naar mijn plan voor 2026. Na het lijstje zakelijke en persoonlijke doelen kwam ik uiteindelijk uit bij mijn sportieve doel. „Vier minuten kunnen planken”, zei ik.
Al jaren train ik bij deze sportschool. Ja, uiteraard heb ik zelf ook een goed geoutilleerde gym thuis, maar daar blijkt een belangrijk onderdeel te missen; discipline. Blijkbaar werkt het bij mij alleen maar wanneer iemand naast me staat die zegt dat ik iets zwaars vijftien keer moet optillen, oefeningen die ik inmiddels allemaal beter ken dan de trainer zelf. Maar het is fijn om structuur en ritme te hebben en iemand die zegt wat je moet doen. Voor 2026 had ik me bedacht dat een sterke core een mooie graadmeter is van hoe ik er sportief bij sta. Aangezien ik meestal series doe van drie keer een minuut, bedacht ik me dat vier minuten aaneen kunnen planken wel een mooi jaardoel zou zijn.
Coaching voor ondernemers
„Hey, dit gaat makkelijk man.. je zit al op twee en een halve minuut!” Ik verbaasde mezelf. Wow.. wellicht haal ik de drie wel, bedacht ik me. Toch wel lekker als iemand naast je staat aan te moedigen. Mijn gedachten dwaalden weer af. Ondernemers zijn eigenlijk ook topsporters… maar daar is het een stuk minder duidelijk of ze worden gecoacht, of zou er een beetje een taboe op liggen? Dat mensen zich een beetje schamen? Dat ze het niet alleen kunnen? Dat ze hulp nodig hebben? Door een eerder stuk dat ik schreef weet ik dat de topondernemers van de wereld allemaal een coach hadden of hebben. Richard Branson had Freddie Laker, Steve Jobs (en ook Eric Schmidt) hadden Bill Campbell en zo kan ik nog wel even doorgaan.
„Over de drie minuten, Kees man, wauw!” Dat voelde goed. Raar eigenlijk dat het niet veel gebruikelijker is bij ondernemers. Zeker in Nederland. Nu is wel een aantal clubs die zorgen voor een soort peer- to-peer coaching, zoals het befaamde YPO, Vistage of Entrepreneurs’ Organization. Ook zijn er regionale founders clubs en communities waar ondernemers elkaar helpen. Toch is het in Nederland niet gebruikelijk en maken er relatief weinig ondernemers gebruik van.
Met nlgroeit dragen we ook ons steentje bij. We hebben vijfhonderd coaches, tja.. eigenlijk mentoren klaarstaan om belangeloos ondernemers een beetje door de pijn heen te duwen. Ongemakkelijke vragen te stellen. Ze groter laten denken, ze laten inzien dat ze wellicht aan hunzelf moeten werken en ze vooral in te prenten dat ze meer kunnen dan dat ze zelf denken.
Duwtje van de coach
„Vier minuten!!!”, schreeuwde die gast in mijn oor. „Kees man, je bent er al.” Wat voelde goed zeg. Had ik nooit verwacht. Jaardoel gehaald. Wat een mop. Blijkbaar zit er meer onder dat spekbuikje dan ik dacht. Zou ik het zonder aanmoediging ook hebben gekund? Waarschijnlijk wel, maar ik weet zeker dat ik eerder zou zijn gestopt. Ik had al eerder tevreden geweest met mezelf. Ik had gekeken naar wat ik eerder had gedaan en het mooi gevonden. In plaats van dat ik had gekeken naar wat allemaal mogelijk nog meer was. Het duwtje van mijn coach zorgde dat ik op de kritische afhaakmomenten gewoon even doorduwde. En tja… in een keer gewoon m’n jaardoel haalde.
Gelukkig is het verhaal nog niet af. Het is nu drie weken later en in mijn gym hangt een krijtbord. Daar staan altijd de challenges op van de maand. Een kilometer roeien, het aantal pull-ups et cetera. Ik heb daar nog nooit opgestaan. Nu staat mijn naam bovenaan. Van trots glunder ik nog steeds. Kees: 5 minuten en 10 seconden. Dankzij de coach aan mij zij. Jaardoel gehaald. Ik wil nooit anders meer.
Lees ook: Zo lukt het jou in 2026 wél al je ondernemersdoelen te behalen
