„Ik was een jaar of elf’’, vertelt Eva over het moment waarop ze de diagnose ADHD kreeg. Veel vrouwen krijgen die diagnose pas op latere leeftijd. Of de diagnose zelf veel met haar deed, weet ze niet meer precies. Het gevoel eromheen bleef wel hangen. „Ik weet nog dat ik me anders voelde.” Ze moest naar een psychiater en kreeg medicatie. „Dat voelde allemaal wel een beetje als: er is iets mis met je of zo.’’
In De Ondernemer Persoonlijk praten ondernemers niet over de groei of omzet van hun bedrijf, maar geven ze een inkijkje in hun leven. In deze serie komen neurodivergente ondernemers aan het woord. Hoe is het om met ADHD, autisme, hoogbegaafdheid of dyslexie te ondernemen?
Op school merkte Eva dat ze niet goed paste in het standaardritme. Ze moest vaak langer blijven om haar schoolwerk af te maken. Daarnaast was ze snel afgeleid en kreeg ze regelmatig te horen dat ze beter moest opletten. Medicatie hielp haar om rustiger over te komen, maar dat voelde dubbel. Van buitenaf zagen anderen meer focus. Zelf voelde ze zich niet per se beter. „Ik voelde me niet helemaal mezelf’’, vertelt Eva daarover.
Lees ook: Er heerst een taboe op ondernemen met ADHD of autisme: ‘In het begin vond ik het een beperking’
Eva wilde sneller dan mocht
Dat gevoel van niet helemaal passen kwam later ook terug in haar werkende leven. Eva begon niet meteen als ondernemer, maar volgens haar zat het ondernemerschap er al vroeg in. Als kind ging ze langs de deuren voor karweitjes en ging ze al vroeg in de horeca aan de slag.
“Als ik ergens voor ga, dan ga ik er ook de volle 100 procent voor”
Eva van der Meij
In banen liep ze er vaak tegenaan dat dingen op een vaste manier moesten. „‘Dit is hoe wij dit doen’. Ja, daar kan ik me soms moeilijk aan conformeren.’’ Niet omdat ze niet wilde werken, maar omdat ze vaak zag dat iets anders of beter kon.
Ook wilde ze snel doorgroeien. „Als ik ergens voor ga, dan ga ik er ook de volle 100 procent voor.’’ In de horeca merkte ze dat ze mentaal al verder was dan haar functie. „Ik wilde gewoon vaak al drie stappen verder.’’ Waar zij dacht aan de kassa of de bar, kreeg ze te horen dat ze eerst rustig haar huidige taak moest blijven doen. Dat versterkte het gevoel dat ze beter haar eigen weg kon kiezen. „Dat heet er ook voor gezorgd dat ik dacht: ik ga het lekker zelf doen.’’
De sprong naar ondernemerschap
Ze begon voorzichtig met ondernemen naast haar parttimebaan. Toen haar contract niet werd verlengd, besloot ze volledig te gaan werken als diëtist en personal trainer. „Ik ga gewoon de sprong wagen en ik zie het wel.’’
Die start was niet alleen bevrijdend, maar ook overweldigend. „In het begin is alles super exciting, maar ook een beetje overwhelming.’’ Daarna vat ze het kort samen: „Chaos. Echt complete chaos.’’
Na 1,5 jaar ondernemerschap heeft Eva het gevoel dat ze langzaam een vorm heeft gevonden die bij haar past. „Ik ben nu 1,5 jaar bezig en heb nu pas het idee: oh, ik heb wat structuur gebouwd waar ik met mijn ADHD heel goed op ga.’’ Tegelijk blijft die structuur veranderlijk. Wat nu werkt, kan over drie maanden weer anders zijn.
ADHD als valkuil én kracht
Ondernemen met ADHD betekent voor Eva veel energie, veel ideeën en veel vrijheid. Maar juist dat is ook de uitdaging. „Dat is denk ik juist een beetje de valkuil, maar ook de liefde met ADHD.’’
“Tijdmanagement inschatten, dat is ook niet helemaal mijn sterkste kant”
Eva van der Meij
Ze kan schakelen tussen veel taken, omdat er in een bedrijf altijd meerdere dingen tegelijk moeten gebeuren. Maar daardoor kan ze ook vastlopen. Een lange to-dolijst lijkt in haar hoofd haalbaar, tot een taak langer duurt dan verwacht. „Tijdmanagement inschatten, dat is ook niet helemaal mijn sterkste kant.’’
Als alles urgent voelt, wordt pauzeren lastig. „Alles voelt soms gewoon best wel urgent.’’ Deadlines helpen haar in beweging te komen „maar als de druk te hoog wordt, dan lukt het ook weer niet.’’ Ook standaardproductiviteitstips passen niet altijd. „Ik heb half afgemaakte spreadsheets en overal lijstjes. En mij is dus altijd aangeraden: zet een blok in je agenda en ga dan gewoon aan die taken. Ja sorry, maar dat werkt dan gewoon niet voor mij.”
Hyperfocus als ondernemersmotor
Waar vaste focusblokken niet altijd werken, kent Eva wel momenten van hyperfocus. Dan gaat ze volledig op in haar werk. „Ik vergeet eigenlijk alles wat er om me heen gebeurt. Dan ben je in één keer drie uur verder, maar dan heb ik gewoon werk voor vijf uur gedaan.’’ Die momenten probeert ze te benutten, ook als ze op een onverwacht tijdstip komen. Ze heeft geleerd mee te bewegen met haar energie in plaats van zichzelf voortdurend in een standaardwerkritme te duwen.
Medicatie gebruikt Eva nu niet. Ze voelde zich er eerder door afgevlakt en kreeg last van een heftig reboundeffect. Daarom zoekt ze liever haar eigen weg, met alle ongemakken die daarbij horen. „Dan maar kijken of ik een weg kan vinden zonder medicatie. Dan vergeet ik maar dingen, maak ik vlekken in mijn kleding en kom ik te laat, dan helemaal niet meer mezelf zijn.”
‘ADHD is gewoon wel een superpower’
Eva ziet haar ADHD niet alleen als last. Zeker in ondernemerschap kan het ook een kracht zijn. Ze ziet kansen, denkt anders en legt snel verbanden. Haar boodschap aan andere ondernemers met ADHD of andere vormen van neurodivergentie is duidelijk: „Dat het gewoon wel een superpower is.’’
Juist het anders kijken kan waardevol zijn. „Zie dat dan dus ook als je voordeel dat je dingen anders ziet dan anderen.’’
