Blog

‘Zieke’ werknemer rent marathon van Rome en wordt op staande voet ontslagen: dit zegt de rechter

Jolien Macken, advocaat arbeidsrecht.
Jolien Macken, advocaat arbeidsrecht.Foto: eigen beeld
Leestijd 5 minuten •
Over de expert:
jolien macken
Jolien Macken
Advocaat arbeidsrecht en oprichter advocatenkantoor Valiant Advocaten
Advertentie

De desbetreffende werknemer (werkzaam in de techniek) gaf naast zijn werk personal training en kickbokslessen. Eind september 2025 verstuikte hij zijn enkel bij het voetballen en meldde hij zich ziek. Daarna was hij in wisselende mate arbeidsongeschikt.

In januari 2026 hervatte hij zijn werk voor 50 procent. De werkgever vroeg hem of hij nog personal training gaf. Eerst zei hij nee. Op een later moment vertelde hij dat hij die wel gaf, maar op een stoel ernaast zat en niet actief deelnam.

Omdat de werkgever geluiden van derden hoorde over forse sportactiviteiten, legden partijen op 5 februari zwart op wit vast: geen zware fysieke trainingen of wedstrijden, geen personal training en geen hardloopsessies. De werknemer tekende.

Toch bleven de geluiden komen. De werkgever schakelde daarom een recherchebureau in. De rechercheur zag onder meer een hardlooprondje van 16,8 kilometer, deelname aan een Hyrox-wedstrijd in Istanbul (nota bene negen dagen nadat hij schriftelijk had vastgelegd geen zware sportwedstrijden te zullen doen) en kickbokstrainingen waarbij de werknemer zelf actief meedeed. Van die stoel ernaast was weinig te zien.

Wachten op de bedrijfsarts

De werkgever wilde het zorgvuldig aanpakken en vroeg de bedrijfsarts of die sportactiviteiten pasten bij het ziektebeeld. De bedrijfsarts wilde daar, met een beroep op privacy, geen antwoord op geven. Er gingen weken overheen, met steeds een andere reden vanuit de bedrijfsarts om geen inhoudelijk oordeel te geven.

Keelklachten en een marathon in Rome

Terwijl de werkgever nog in discussie was met de bedrijfsarts, meldde de werknemer zich op 18 maart opnieuw ziek met keelklachten, waardoor hij geen re-integratieactiviteiten kon verrichten. Op zondag 22 maart liet hij weten dat hij maandag nog steeds niet zou kunnen komen werken. De werkgever vertrouwde het niet en liet de bedrijfsrechercheur nader onderzoek doen. Daaruit bleek dat de werknemer die zondag de marathon van Rome had gelopen en ‘s avonds naar een voetbalwedstrijd was geweest. Hij had dus niet eens op tijd terug kunnen zijn voor zijn re-integratie.

Op maandag volgde een Teams-gesprek. De werknemer verklaarde meermaals thuis te zijn, terwijl op de achtergrond duidelijk een hotelkamer te zien was. Eerst verklaarde hij niet aan de marathon te hebben deelgenomen. Daarna had hij ‘alleen zijn medaille opgehaald.’ Toen zijn eindtijd op tafel kwam, had hij ‘gewandeld’. Dat strookte alleen ook niet met de gelopen eindtijd.

De werkgever ontsloeg hem nog diezelfde dag op staande voet.

Advertentie

Wat vond de kantonrechter?

De werknemer was het er niet mee eens en vroeg om het ontslag te vernietigen.

Maar het ontslag hield stand.

Overigens niet vanwege de Hyrox, de personal trainingsessies of kickbokslessen. Een ontslag op staande voet moet namelijk onverwijld (zonder uitstel) worden gegeven. De werkgever wist sinds eind februari van die eerdere sportactiviteiten, maar wilde eerst het oordeel van de bedrijfsarts afwachten. Volgens de kantonrechter had de werkgever hier niet op hoeven te wachten en kwam de vertraging dus voor rekening van de werkgever.

Opvallend, als je het mij vraagt. In de rechtspraak wordt het werkgevers regelmatig juist tegengeworpen als er géén ondersteunende verklaring van de bedrijfsarts ligt. Zorgvuldigheid en snelheid zitten elkaar hier dus in de weg.

Maar goed, de marathon en de leugens daarover vormden wél een dringende reden. De kantonrechter woog daarbij onder meer mee dat:

  • De werknemer was nog voor 75 procent arbeidsongeschikt en had getekend voor het vermijden van zware sport.

  • Hij de marathon niet vooraf had besproken en geen toestemming had gevraagd om op een werkdag in het buitenland te verblijven;

  • Hij meermaals onwaarheid sprak over zijn verblijfplaats en deelname, en dat eerder ook al had gedaan over de personal trainingsessies.

Het vertrouwen was zodanig geschaad dat van de werkgever niet kon worden gevraagd het dienstverband voort te zetten. Het ontslag op staande voet hield dus stand. De werkgever mocht daarom ook de gefixeerde schadevergoeding verrekenen met de eindafrekening.

Advertentie

Helemaal gewonnen? Bijna.

Hoewel het belangrijkste in het voordeel van mijn cliënte uitpakte, kreeg mijn cliënte toch niet op alle punten gelijk. De kosten van nieuwe sloten kreeg de werkgever niet vergoed. De werknemer had maar één dag gekregen om de sleutels in te leveren, waarna de cilinders direct werden vervangen zonder acute noodzaak, zo vond de rechter.

Ook de recherchekosten werden niet toegewezen. Overigens ben ik het daar niet mee eens. De werknemer bleef liegen en had de werkgever op sociale media geblokkeerd. Dit was simpelweg de enige manier om achter de waarheid te komen. Dat het gerechtvaardigd was om recherche in te schakelen, had de rechter ook bevestigd. De rechtspraak is wisselend wat betreft recherchekosten. Er zijn rechters die de kosten voor bedrijfsrecherche wel voor rekening van de werknemer laten komen en er zijn rechters die dat niet doen. Helaas voor mijn cliënte was de behandelende rechter van de laatste categorie.

Wat kun jij als HR of directie hieruit meenemen?

  • Een arbeidsongeschikte werknemer die liegt, is niet onschendbaar.

  • Leg afspraken over re-integratie schriftelijk vast. Die getekende afspraak van 5 februari was erg belangrijk.

  • Als je bedrijfsrecherche inzet, doe dat dan zorgvuldig. Alleen bij een concreet vermoeden en als er geen minder ingrijpend middel is.

  • Een ontslag op staande voet is onderworpen aan strikte regels, laat je daarin altijd juridisch adviseren.

Advertentie

Delen: