Boeuf bourguignon voor 12,30 euro en bier voor 2,50, maar er is een keiharde voorwaarde: de zaak móét de hele week vol zitten
Fransen weten wat goed eten is, Nederlanders genieten het meest als ze voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. Het nieuwe Bouillon Léon in hartje Tiel combineert het beste van die twee werelden. Maar om dat voor elkaar te krijgen, is er wel iets nodig.
Carpaccio voor nog geen tientje, boeuf bourguignon voor 12,30 euro. Met om het weg te spoelen: een fluitje bier voor 2,50 euro. Het klinkt als een menukaart van vier kabinetten geleden, maar bij het het vorige maand geopende Bouillon Léon in Tiel zijn dat anno 2026 de prijzen.
Het concept bouillonrestaurant kent zijn oorsprong in het Parijs van de 19de eeuw, vertellen de ondernemers Mandy de Jongh (35) en Jordy Picauly (35). „Het is ontstaan voor het arbeidersvolk”, zegt Mandy tegen De Gelderlander. „Die dan toch lekker uit eten konden. Beetje in een chique setting, maar betaalbaar.”
Het idee is inmiddels ook overgewaaid naar Nederland, om precies te zijn Amsterdam. En dat slaat aan. Bij de vestigingen van Bouillon d’Amsterdam hangen ze, vooral in de weekenden, met de benen buiten.
Geïnspireerd door de bouillons die ze in Amsterdam en Parijs bezochten, wilden Mandy en Jordy ook zoiets beginnen. Binnen zes maanden gingen ze van idee naar opening van de zaak.
On-Nederlandse prijzen
Het interieur van Bouillon is als de Franse restaurants uit de films: wijnrode muren, oud ogende posters en schilderijen aan de muur, houten stoelen. „Ik vind de bouillons in Amsterdam supermooi”, zegt Mandy. „Ik denk wel dat wij iets warmere kleuren hebben, dat is de eigen draai die je eraan geeft.”
De prijzen zijn on-Nederlands, zou je haast kunnen zeggen: ‘van bijna elke tafel’ krijgt Mandy er wel vragen over. Maar er is een tweeledige uitleg over hoe het kan.
“Het móét de hele week ook vol zitten”
Mandy de Jongh
Volle bak nodig
Het ene voordeel, dat tegelijkertijd een nadeel is: een volle bak. Elke ondernemer wil dat wel. Maar: „Het móét de hele week ook vol zitten”, zegt de eigenaar.
Waarbij de zaak ook een lagere marge pakt dan gebruikelijk in de horeca. „Als je massa kunt draaien, kun je lage prijzen houden. Maar dan moeten de gasten ons blijven opzoeken.”
En er zit een voordeel aan de inkoopkant. De horecagroep van Mandy’s familie en waar Léon deel van uitmaakt, koopt voor meerdere zaken tegelijkertijd in. „Dan krijg je ook strakkere prijzen.”
Daarnaast krijg je wat er op de kaart staat. „We hebben bijvoorbeeld de klassieke steak tartaar, die wordt zo gemaakt in de keuken”, zegt Jordy. „Wil je daar een eitje of broodje bij, dan kost dat een paar euro extra.” „Je kan groenten bijbestellen, salade en ga zo maar door”, vult Mandy aan. „Dat kost dan wel meer. Die keuze kun je als gast maken.”
Om het zo duur of goedkoop te maken als je zelf wil. Maar Amsterdam is wel wat anders dan Tiel, toch?
Arbeidersstad met kritische gasten
In Amsterdam – circa 950.000 inwoners, miljoenen bezoekers – kan eigenlijk alles lopen, stellen de twee. Toch is het ondernemersstel ervan overtuigd dat de bouillon ook in Tiel voet aan de grond kan krijgen. Sterker: „Ik denk dat het niet alleen in Tiel loopt”, zegt Jordy. „In heel Nederland is er behoefte aan betaalbare restaurants.”
Tegelijkertijd komt de Waalstad met uitdagingen. „In Tiel hebben mensen gemiddeld wat lagere inkomens, het is een arbeidersstad, kritische gasten. En mensen weten wat ze willen”, aldus Jordy.
Niet het makkelijkste publiek, wel een goede graadmeter. „We zeggen onder elkaar: als het in Tiel werkt, zijn we ervan overtuigd dat het overál in Nederland moet werken.” En dan toch even vragen: wie is in vredesnaam Léon, de stereotype Fransoos – man-met-baret-krulsnor-streepjesshirt-en-sjaaltje – in het logo van het restaurant? Die bestaat niet echt. Maar, zegt Jordy: er loopt wel een mannelijke collega rond in zo’n gestreept shirt. „Hem noemen we voor de grap dan ook Léon.”
Dit artikel is geschreven door Joni van Essen voor De Gelderlander
