Nadia’s eerste gedachte is niet juridisch, maar menselijk: klopt dit wel? Milan vroeg een paar weken eerder al om twee weken extra vakantie. Dat paste niet in de planning. En nu dit.
Het goede nieuws: je hebt in zo’n situatie veel meer regie dan je denkt. Het slechte nieuws: de meest logische reflex is precies de verkeerde.
De reflex die je moet onderdrukken
Nadia wil de ziekmelding weigeren. Begrijpelijk. Alleen mag je als werkgever niets vinden over de mate van arbeidsongeschiktheid. Dat oordeel is voorbehouden aan de bedrijfsarts. Je mag ook niet vragen naar de klachten zelf.
En daar zit meteen het praktische probleem. Zolang Milan in het buitenland zit, kan hij niet op een spreekuur van de bedrijfsarts verschijnen. Een telefonisch consult biedt geen uitkomst, want rugklachten zijn niet via de telefoon vast te stellen.
Wat dan wel?
Stap 1: laat hem ter plaatse naar een arts gaan
Nadia kan Milan vragen om op het vakantieadres een arts te bezoeken en daarvan een medische verklaring te vragen. Die verklaring hoeft Milan niet met haar te delen, vanwege zijn privacy. Maar het kan natuurlijk wel met de bedrijfsarts gedeeld worden.
Nadia schakelt vervolgens de bedrijfsarts in. Daarbij vermeldt zij expliciet dat er twijfels zijn over de oprechtheid van de ziekmelding. Dan is de bedrijfsarts daarop bedacht en kan hij gerichter beoordelen. Een halve opdracht levert nu eenmaal een half oordeel op.
Stap 2: geen verklaring? Loon opschorten, niet stopzetten
Weigert Milan die doktersverklaring te overleggen, waardoor de bedrijfsarts geen goede controle kan uitvoeren? Dan kan Nadia het beste een schriftelijke waarschuwing sturen met een laatste termijn om het in te leveren. Met daarbij de aankondiging dat het loon wordt opgeschort als die termijn ongebruikt verstrijkt.
Let op: je waarschuwt in deze situatie voor een loonopschorting, niet voor een loonstop. Dat verschil klinkt als semantiek, maar het bepaalt of je het loon later alsnog moet nabetalen. Wil je precies weten waar die grens ligt? Dat legde ik in een eerdere expertblog uit.
Stap 3: en als er helemaal niets meer komt?
Stel dat ook dat geen effect heeft. Milan stuurt geen verklaring en reageert überhaupt niet meer.
Wil Nadia uiteindelijk richting ontslag, dan moet zij eerst een deskundigenoordeel aanvragen bij het UWV. Zonder dat oordeel wijst de rechter een ontbindingsverzoek (op grond van ernstig verwijtbaar handelen, wegens het niet nakomen van re-integratieverplichtingen) in beginsel af. Werkt Milan ook niet mee aan dat deskundigenoordeel? Dan kan dat zijn werkgever niet worden tegengeworpen en kan het verzoek alsnog worden ingediend.
Zover komt het gelukkig niet.
Het kantelpunt
Milan meldt zich weer. Dit keer mét doktersbrief. De bedrijfsarts beoordeelt de situatie en concludeert dat er sprake is van arbeidsongeschiktheid. Gevolg: het loon over de periode van de opschorting moet gewoon worden nabetaald.
Maar – en dat is de andere helft van het oordeel van de bedrijfsarts – Milan kan wél terugreizen naar Nederland en re-integreren. Nadia laat dat geen tweede keer zeggen en bericht Milan dat hij terug moet komen om aan zijn herstel te werken.
Milan is het daar niet mee eens en blijft weg. Hij vraagt een second opinion aan.
Nu wordt het wél een loonstop
Nadia laat weten dat Milan, door niet terug te komen, onvoldoende meewerkt aan zijn re-integratie. Ze waarschuwt hem schriftelijk, geeft hem een korte en concrete termijn om te bevestigen dat hij terugkomt, en meldt dat er een loonstop volgt als hij dat niet doet.
Milan blijft weigeren. De loonstop gaat in en wordt schriftelijk bevestigd. Die volgorde is geen formaliteit: aankondigen, termijn geven, en pas daarna stopzetten is hierin de te volgen route.
Uiteindelijk bevestigt de arts van de second opinion dat Milan wel degelijk had kunnen afreizen. De loonstop was dus terecht.
Waar het écht om draait
Of Milan in eerste instantie echt ziek was? Nadia weet het nog steeds niet.
En dat hoeft ook niet.
Ze had de regie en heeft geen enkele beslissing genomen die ze niet kan uitleggen.
Niets doen en de ziekmelding laten doorlopen zonder paal en perk te stellen, had hier veel geld kunnen kosten. Want Milan had het op zijn vakantieadres nog wel even uitgehouden, terwijl er gewoon mogelijkheden waren. Gelukkig heeft Nadia hier gedaan wat ze kon doen om meer informatie te krijgen en om de juiste stappen te nemen.
Nog twee laatste dingen: de verlofregistratie en het verzuimbeleid
Vanaf het moment van de ziekmelding tellen de dagen niet meer als vakantiedagen. Dat zou alleen anders zijn geweest als Milan ná zijn ziekmelding expliciet had ingestemd met het opnemen van vakantie. Dat deed hij niet.
Milan had zeven vakantiedagen opgenomen en meldde zich na drie dagen ziek. Nadia moet dus vier vakantiedagen terugboeken. Over de periode dat hij wel had kunnen terugreizen en had kunnen re-integreren worden geen vakantiedagen afgeboekt, maar ook geen loon uitbetaald vanwege de terechte loonstop.
Het helpt je als werkgever als je een goed beleid hebt over hoe je omgaat met een ziekmelding vanaf het buitenland. Wanneer je daarin opneemt dat je een doktersverklaring kan verlangen van een lokale arts, kan dat veel discussie voorkomen.
Het lijkt een klein detail, maar kan een wereld van verschil maken.
