Michiels sociale en duurzame textielmissie mislukte, maar na doorstart droomt hij nu internationaal

Dat sociaal en duurzaam ondernemen een andere tak van sport is, is Michiel Dekkers (53) na veertien jaar als mede-eigenaar van het Haagse textielverwerkingsbedrijf i-did wel duidelijk. Hij kan een boek schrijven over de pieken en dalen, de frustraties en de verworvenheden.

Waaronder de indrukwekkende hoeveelheid textiel – zo’n 250.000 kilo – die de afgelopen jaren is gerecycled tot nieuwe producten. Daarbij wordt vilt, i-did’s belangrijkste paradepaardje, waaruit akoestische interieur- en lifestyleproducten worden gemaakt, gesteund en afgenomen door onder meer Ahrend, Albert Heijn, Defensie en de Efteling.

Begeleid arbeidstraject

I-did zet zich daarnaast op sociaal vlak in door werkzoekenden een begeleid arbeidstraject aan te bieden. Eerder stroomden ze na een jaar door, tegenwoordig blijven ze in dienst.

„Het is magisch om deze mensen weer in hun kracht te zetten”, vertelt Michiel. „Dat ze weer durven te dromen is het mooiste dat er is. Onze ervaring is dat het bijna altijd lukt. Als je ze echt onderdeel maakt van je organisatie, ze vertrouwen en voldoende complimenten geeft, groeien en bloeien ze binnen een jaar op. Eigenlijk is het te simpel voor woorden.”

I-did ging failliet

Schaduwkanten zijn er ook, met als dieptepunt het faillissement vorig jaar zomer. Volgens de ondernemer een samenloop van ongelukkige omstandigheden. De nieuwe eigen fabriek, die voor meer mogelijkheden – ook voor kleinere producties – continuïteit en groei zou moeten zorgen, bleek complexer dan verwacht.

„Wij maken nieuwe producten van post-consumerreststromen, afkomstig van gedragen kleding. Dit betekent dat de grondstoffen niet allemaal hetzelfde zijn, maar vaak een mix en dat maakt de verwerking zo ingewikkeld.”

Twee jaar lang lag de belangrijkste focus daarop, terwijl dit achteraf bezien een compleet tweede bedrijf was, stelt Michiel. „We hebben te veel hooi op onze vork genomen, de rest moest ook doordraaien.”

Doorstarten ‘met een leeg, wit vel’

I-did had eerder een goede directeur moeten aannemen om het geheel te managen, weet Michiel nu. „Ik zat met mijn hoofd vol in de machines en oprichter Mireille Geijsen werd ziek en kon niet meer operationeel zijn,” verklaart hij. In 2024 kwam er alsnog een algemeen directeur, Rogier Hospers. „Hij heeft ons met zijn doorzettingsvermogen door die periode, maar ook door het faillissement getrokken.”

Failliet gaan is uiteraard nooit leuk, maar een doorstart biedt volgens Michiel wel een cruciaal voordeel: je kunt weer met een leeg, wit vel beginnen. „Als je midden in je bedrijfsvoering zit, kan het heel moeilijk zijn om bij te sturen. En bepaalde zaken die zo in je DNA verweven zijn, los te laten. De doorstart gaf ons een luxepositie om dingen anders te doen.”

Meer focus op bepaalde activiteiten

Een van de eerste beslissingen was om medewerkers na een jaar niet meer te laten doorstromen, maar hen te behouden. „Dat was een zwakke schakel in ons model. We zijn nu niet meer afhankelijk van de continue toelevering van gemeenten en blijven zo nog steeds een sociale onderneming.”

Het afgelopen jaar is er ook meer focus gekomen op bepaalde activiteiten. Waar de ondernemer eerder regelmatig zijn neus stootte door te breed in mogelijkheden te denken, wordt er nu vaker ‘nee’ verkocht aan klanten. „Zelf zijn we ook door die fase heengegaan, door uit te proberen wat we met de fabriek allemaal kunnen. Nu zijn we voor onszelf en naar buiten toe duidelijker in wat we kunnen en willen.”

Verandering van mindset

Hoewel er nog steeds uiteenlopende producten worden gemaakt, biedt met name interieur commerciële groeipotentie. I-did voorziet momenteel het nieuwe hoofdkantoor van ABN AMRO van akoestische viltpanelen en werkt nauw samen met gerenommeerde interieurbedrijven als Ahrend, Eijffinger en Triboo. Met ingenieursbureau Movares verzorgt het duizenden bureauschermen voor werkplekken, allemaal gemaakt van legeruniformen. „Met al deze samenwerkingen is onze commerciële slagkracht in één keer vergroot.’’

Daarmee snijdt Michiel een belangrijk pijnpunt aan voor veel duurzame ondernemingen. Zoals veel bedrijven op dit gebied heeft hij zelf ervaren hoe lastig het is om vanuit idealisme en impact te groeien naar een volgende fase. Om op te schalen is volgens hem een verandering van mindset nodig.

Circulair en sociaal geen unique selling points meer

„Iedere duurzame onderneming start idealistisch, met een intrinsieke motivatie en wellicht wat naïef”, duidt hij. Zelf schrok hij zich rot nadat hij in 2012 las hoe vervuilend de textielindustrie is. „Het maakte dat het bij mij ging kriebelen om hierin te pionieren. Ik zag er ook schaalbaarheid in. Alleen in Nederland is er al 330 miljoen kilo textielafval per jaar. Dat is gigantisch.”

„Het idealisme is gebleven, maar circulair en sociaal zijn geen unique selling points meer. Daar is meer voor nodig”, zegt hij realistisch. „Waar het voorheen 1 plus 1 = 3 was, is het nu meer 1 plus 1. Het is een mooie, bijzondere plus, maar niet meer de specifieke reden waarom mensen iets kopen. Dat zijn vooral een goed product, prijs en service.”

Na een moeilijke periode durft Michiel weer verder te dromen. Er lopen gesprekken voor internationale circulaire initiatieven. „Op veel meer plekken in de wereld is er textielafval”, verklaart hij. „Er gloort veel moois aan de horizon. Er komt nu een soort van goud uit onze machines waar veel interesse in is. De jarenlange research en development betaalt zich nu terug. Ik ben ervan overtuigd dat we dit met i-did naar een hoger niveau weten te krijgen en dat we anderen hierin kunnen faciliteren. Maar we pakken het rustig aan, we zijn pas net doorgestart.”