Nieuws Horeca

Succesvolle horecaondernemer Rinus Snoeren is blind: ‘Ik doe gewoon alles wat ik wil’

Blind maar succesvol: dat is Rinus Snoeren (69). De Oisterwijker opende het ene na het andere horecabedrijf, maar richtte ook een bedrijf op met een ruim assortiment aan hulpmiddelen voor blinden en slechtzienden. Maar nu vraagt hij zich ook af: waar was al die prestatiedrang en dat fanatieke eigenlijk voor nodig?

Tom Tacken (BN DeStem) 2 januari 2023

Rinus snoeren horeca ondernemer blind buddy

Rinus Snoeren rent graag met een buddy aan een elastiek door de Oisterwijkse bossen. Foto: Marc Bolsius

Rinus Snoeren is 21 jaar oud als hij in de fractie van een seconde het licht verliest. Met zijn auto op een boom geknald, de voorruit van de Toyota Celica versplinterd tot in beide ogen.

Na anderhalf jaar revalideren en accepteren gaat hij op een avond op bezoek bij vrienden. Hij hoort hoe ze zijn vriendin vragen: ,,Wil Rinus soms ook een koekje bij de koffie?” Het heeft zijn ogen geopend, vertelt hij bijna een halve eeuw later. ,,Ik nam me voor van niemand afhankelijk te worden. Al zag ik niks meer, ik ging iedereen laten zien dat ik prima op eigen benen kon staan,” vertelt hij aan BN/De Stem.

Florerend bedrijf verkocht

Wat heet: op z’n 69ste kijkt hij terug op een succesvolle loopbaan als ondernemer. Hij heeft dit jaar zijn florerend bedrijf verkocht. Worldwide Vision, door Rinus Snoeren zelf opgericht, heeft duizend hulpmiddelen voor blinden en slechtzienden in het assortiment: taststokken, handloepen, sprekende wekkers of daisyspelers voor gesproken boeken.

Maar daarvoor al had Oisterwijk, het dorp van zijn jeugd en van zijn hart, Rinus Snoeren in de horeca hoge ogen zien gooien. Achtereenvolgens lanceerde hij discobar ’t Tunneke, grand café La Belle Epoque, keldercafé Joie de Vivre en eetcafé Lieve Lente. Steeds zat er een jaar of zeven à acht tussen. Immers: ,,Een mens moet niet blijven hangen.”

''In de horeca draait het bij de gast niet om de prijs, maar om de ambiance. En ik doe niets liever dan mensen een mooie avond uit bezorgen''

Rinus Snoeren, horecaondernemer

Tussendoor nam hij ook nog als sportmasseur voetballers, rugbyers en hardlopers onder handen. En richtte hij met een kameraad onder de naam Tangara een groothandel in artikelen voor baby’s en peuters (kinderopvang) op.

,,Maar dat heb ik snel voor gezien gehouden. Mijn echte passie ligt toch in de horeca. De handel is mooi, maar je klant is weg als hij verderop voor een euro goedkoper uit is. In de horeca draait het bij de gast niet om de prijs, maar om de ambiance. En ik doe niets liever dan mensen een mooie avond uit bezorgen. Elke dag moet je als kastelein wel weerstand kunnen bieden aan de drie grootste verleidingen: cashgeld, alcohol en andere vrouwen of mannen. Ik heb er genoeg voor zien bezwijken.”

Lees ook: 2022 rollercoaster voor Won Yip: 'Veel mensen hebben niets geleerd van corona'

Hoezo beperking? ,,Die heb ik niet. Ik doe gewoon alles wat ik wil.” In het revalidatiecentrum Het Loo Erf in Apeldoorn keken ze daar al van op. ,,Wie blind was, kon altijd nog telefonist of notulist worden. Maar ik wilde meer. Eén docente, juffrouw Van Drunen heette ze, vond dat rebelse van me prachtig. Ze ging me helpen om in de avonduren mijn middenstandsdiploma in braille te halen en me ook al in vakbekwaamheid voor de horeca te scholen.”

Gas geven! Dat stond Rinus Snoeren gehuld in duisternis voor ogen. Drie jaar na zijn ongeluk ging hij in zijn eigen discobar al plaatjes draaien. Al voor de botsing met de boom was muziek zijn lust en leven geweest, maar wie van de vijf zintuigen er één verliest, gaat de andere vier des te meer op waarde schatten.

In zijn kantoor hangen foto’s van Led Zeppelin en Sting. ,,Ik heb die beelden nooit kunnen zien. Maar om erdoor te kunnen worden geïnspireerd is het voldoende om te weten dat ze er zijn. Voor verbeelding is het niet nodig dat je ogen het doen.”

Zo voelt hij het ook of een restaurant warmte of kilte uitstraalt. Toen hij aan zijn grand café toe was, ging hij daarom met zijn vrouw en een interieurbouwer zelf het land door op zoek naar de juiste inrichting. ,,Notarisgroen en bordeauxrood met veel messing: die sfeer wilde ik hebben. En zo is het ook geworden.”

Met een Frans weekend en de Société des Bières Spéciales werd Oisterwijk door Rinus Snoeren ondergedompeld in de mondaine sferen van La Belle Epoque. Hij introduceerde er in de jaren 80 het eerste verwarmde terras en voerde naast de speciaalbierenkaart ook een koffie-, cocktail- en sigarenkaart. ,,Ja, ik ben een Bourgondiër.”

Kleurrijke wereld

Dan zegt hij iets merkwaardigs: ,,Volgens mij is de wereld nu veel kleurrijker dan toen ik nog kon zien. Ik heb dat ook wel gehoord van mensen die na jaren hun zicht weer terugkregen. ‘Je weet niet wat je ziet, Rinus, al die kleuren!’ Het was eerst veel grijzer.’ Misschien is dat wel echt zo.”

Hij weet nog goed waar hij al revaliderend het meest van baalde: ,,Dat ik nooit meer in snelle auto’s kon rijden of nog mooie dames zou zien. De natuur ging ik ook missen.”

Maar alles in het leven is relatief, weet de man die jaren later zijn beste vriend heeft zien wegkwijnen. Piet van de Wal uit Spoordonk was een gevierd motorcoureur met vrouwelijk schoon aan iedere vinger van zijn hand. Parkinson, zo heette zijn noodlot.

''Er heerst een gastvrije cultuur, daar in Midden-Amerika. Pura vida, zeggen ze in Costa Rica, het pure leven''

Rinus Snoeren, horecaondernemer

Snoeren stapte in 1974 in de auto na een gezellige avond bij zijn vriend thuis. ,,Wat er op de Oirschotsebaan is gebeurd met me, weet ik nog altijd niet. Ik ben tien minuten helemaal kwijt. Misschien ben ik in slaap gevallen. De gordel had ik in elk geval niet om. Dat was in 1974 nog niet ingeburgerd. Ik herinner me dat het na de klap stoomde in de auto. En dat het pikkedonker was. Ik ben zelf uit de auto geklommen. Had ook niks gebroken. Met mijn handen ben ik midden op de weg gaan zwaaien. Twee jongens stopten.”

Hij had vlak van tevoren een oude Jaguar van Piet gekocht en die zelf helemaal gerestaureerd. ,,Had ik die maar meegenomen: een veel veiligere voorruit.”

Heeft hij zichzelf vervloekt om dat ene moment van onachtzaamheid? ,,Niet echt. Ik ben juist blij dat een ander niet de schuld had. Dat zou ik veel moeilijker hebben gevonden om te accepteren. Het is gebeurd. Ik weet niet eens meer welke datum het ook alweer was.”

Felle zon in zijn linkeroog

Zijn linkeroog vangt in de felle zon nog iets van licht op. ,,Mijn verbinding met de wereld”, prijst Snoeren zich gelukkig. Rechts ziet het oog er vitaler uit, maar dat is bedrog. ,,Het is een prothese. Ik zie er niet eens zwart mee. Ik zie rechts niks. Dat is akelig hoor.”

Hij woont midden in de Oisterwijkse bossen, waar hij graag met een buddy aan een elastiek doorheen mag rennen. Hij is altijd blijven sporten. Als jongen droomde Snoeren er al van om eens aan een zandpad te wonen. Het bospad naar zijn bungalow is inmiddels dan wel geasfalteerd, maar aan het eind ervan ervaart hij Snoeren nog altijd een ‘deken’ van rust.

Lees ook: De groene horeca: 'Het kán beter en sneller, maar dat vergt samenwerking'

Wie aanbelt, treft een man die goedlachs zijn hand naar je uitsteekt. Binnen weet hij zonder stok de weg. Het stratenplan van Oisterwijk zit net zo goed in zijn hoofd opgeslagen.

Achter de trampoline, waar na zijn twee kinderen ook de drie kleinkinderen raad mee weten, kabbelt de Reusel lieflijk voort. Negen jaar geleden rekende het kadaster uit dat het geografisch middelpunt van de provincie Noord-Brabant zich in de achtertuin van Rinus Snoeren te Oisterwijk bevindt. Hij vond het maar wat mooi en grapte tegen krant en omroep dat hij entree ging heffen.

Lap grond op Costa Rica

Vlak bij het strand van Costa Rica heeft Snoeren ook een lap grond liggen. Het plan dat hij met zijn ex smeedde om daar als buren van Rod Stewart, Harrison Ford of Priscilla Presley eens te gaan wonen, is er nooit van gekomen. ,,Maar ik ga er nog elk jaar naartoe”, zegt de man die zijn interesse in mensen heeft verdiept door een studie antropologie op te pakken. ,,Er heerst een gastvrije cultuur, daar in Midden-Amerika. Pura vida, zeggen ze in Costa Rica, het pure leven.”

Hoe zou hij zijn leven zonder dat ongeluk zijn gaan leven? ,,Waarschijnlijk iets in de technische sector. Een eigen garage of vliegtuigmonteur, misschien. Ik werkte als monteur bij Pevio Tours hier in Oisterwijk. Ik had plezier in het sleutelen aan de touringcars.”

''Door de digitalisering is de wereld ook voor ons dichterbij gekomen. Er zijn zoveel apps waar je echt wat aan hebt, van een memorecordertje tot een temperatuurmeter op je smartphone''

Rinus Snoeren, horecaondernemer

Van de baas daar leerde hij de tegeltjeswijsheid die hij als zijn levensmotto is blijven uitdragen: ‘Onmogelijkheden doen we direct, wonderen duren iets langer’. Van aard is hij nu eenmaal een positieveling. ,,Dat is niet iedereen gegeven. Mijn moeder had het er moeilijker mee dat ik niets meer kon zien. ‘Och èrrem, kijk hem nou toch eens lopen met die stok’. Maar ik vond mezelf helemaal niet zielig. Wie blind is, moet wel meer overwinnen. Ik heb nooit gemeend dat de wereld zich aan mij moest aanpassen, maar ik wel aan de wereld.”

Dat dat lang niet iedereen goed afgaat, beseft hij terdege. Een visuele handicap leidt al te vaak tot isolement. Het vergt lef om thuis niet in een donker hoekje weg te kruipen.

Veel naargeestigheid onder blinde mensen

,,Vervelend om te zeggen, maar er heerst veel naargeestigheid onder blinde mensen. Ik hoorde het vaak toen ik zelf nog de telefoon bij Worldwide Vision opnam om klanten te woord te staan. Mensen voelden zich niet begrepen. Ik luisterde zo begripvol mogelijk, maar lang kon ik daar ook weer niet in blijven hangen. Die balans vinden is sowieso moeilijk. Worldwide Vision is ook niet een gewoon bedrijf. Voor- en nazorg zijn extra belangrijk. Ik geef nog trainingen en workshops waarin ik verkopers probeer duidelijk te maken hoe ze empathie met het zakelijk belang kunnen combineren.”

Het heeft hem veel voldoening gegeven om mensen met een visuele handicap vooruit te kunnen helpen. ,,Door de digitalisering is de wereld ook voor ons dichterbij gekomen. Er zijn zoveel apps waar je echt wat aan hebt, van een memorecordertje tot een temperatuurmeter op je smartphone.”

Ontlezing onder blinden

Hij ziet ook de nadelen van die gadgets. ,,Nog maar vijfduizend mensen kunnen in Nederland braille lezen. Door spraakberichten neemt de ontlezing onder blinden toe. Met een miljoen dyslectici en een miljoen laaggeletterden is woordblindheid sowieso een groot probleem. Ik schrijf nog graag een fatsoenlijk mailtje met de juiste d’tjes en t’tjes.”

Als hij met zijn stok het gemeentekantoor binnenwandelde, kon het even duren voor de beambte doorhad dat deze meneer niet naar het zorgloket doorverwezen hoefde te worden. In 2009 was Rinus Snoeren wel mooi de eerste Oisterwijker die de dat jaar in het leven geroepen Ondernemersprijs in ontvangst mocht nemen.

Met zijn bedrijf in nieuwe handen gaat Rinus Snoeren eens goed nadenken over nieuwe avonturen. Zou ook wat zijn als een halve eeuw nadat het licht bij hem uitging, hij alsnog in een zwart ging vallen. ,,Misschien ga ik ergens in investeren. Maar de vrijheid die ik nu heb, die geef ik niet meer op. Sowieso blijf ik genieten van het leven en ga ik over deze aardkloot rondzwerven. Elke week uit eten in een sfeervol restaurant, met mijn vriendin aan mijn zij.”

Beter presteren dan de ziende wereld om hem heen: dat nam hij zich voor en dat heeft hij ook waargemaakt. Maar nu, in de herfst of misschien wel winter van zijn leven, is er toch ook twijfel gerezen. ,,Waar was al die prestatiedrang en dat fanatieke eigenlijk voor nodig? Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat doorwerken: voor wie deed ik dat nou eigenlijk?”

Tranen over grootste drama

En dan vertelt hij over het grootste drama van zijn leven, waar ook dat auto-ongeluk bij in het niet valt. ,,Mijn dochter Aukje is zes jaar geleden op haar verjaardag gestorven.”

Hij deelt zijn verdriet met zijn zus, die hem heel zijn loopbaan heeft bijgestaan en hem zeer dierbaar is, maar nu ook een dochter heeft moeten afstaan. ,,Zoiets verzin je toch niet?” Langer wil hij er niet over uitweiden. Ook blinde ogen kunnen tranen.

Lees ook: Schnitzels van een kilo: zo maakte een Nederlandse horecaondernemer een Duits eetparadijs nét over de grens

Blijf op de hoogte van het laatste nieuws voor ondernemers.

Ontvang dagelijks onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van het laatste ondernemersnieuws